“มนุษย์ทั้งผองพี่น้องกัน”

เราต่างอาศัย ดวงอาทิตย์ ดวงเดียวกัน

ใยแบ่งกั้น ชาติเชื้อ เนื้อสีผิว

อุดมการณ์ ลัทธิใด แค่ใบปลิว

มิอาจแก้ ความโหยหิว ของเด็กน้อย

มหาสมุทร เหล่านั้น ก็ผืนเดียว

ล้วนเกาะเกี่ยว เชื่อมต่อ ใช่ย่อย่อย

โอบอุ้มแดน แผ่นดิน ทุกถิ่นรอย

โลกใบน้อย ใยแยก ให้แตกต่าง

ธรรมชาติ ทั้งผอง ของส่วนรวม

เพื่อมนุษย์ ได้อยู่ร่วม หลอมรวมสร้าง

มิใช่เพื่อ แก่งแย่งใช้ ทำลายล้าง

อันหนทาง หายนะ จะมาเยือน

มนุษยชาติ ได้อะไร จากสงคราม

นอกจากนาม แห่งความตาย กระจายเกลื่อน

ภัยพิบัติ มากมาย เครื่องหมายเตือน

สงครามเถื่อน ทลายสิ้น อารยธรรม

เพราะทุกชาติ คือพี่น้อง ผองเผ่าพันธ์

หยุดห้ำหั่น บดบี้ ขยี้ขย้ำ

ความแตกต่าง ก่อสมดุลย์ เกื้อกูลตาม

โลกงดงาม เพราะความต่าง อย่างกลมกลืน

มนุษย์ก่อกำเนิด เพื่อการพึ่งพา

เพื่อสร้างคุณค่า แห่งชีวี ให้ดีขึ้น

เพื่อดำรงความรัก ความงาม หยัดยืน

มิใช่เพื่อ หยิบยื่น สงครามความตาย

สันติภาพ คือดอกผล แห่งความรัก

จะประจักษ์ พบเห็น ได้โดยง่าย

เปิดประตู สิ่งกั้นขวาง ทางดวงใจ

ให้ความรัก ปรากฏกาย สู่สายตา

เพราะเราต่าง มีมารดา เดียวกัน

คอยกล่อมขวัญ ทุกชาติพันธ์ ทุกภาษา

คือโลกนี้  เสมือนหนึ่ง ซึ่งมารดา

เป็นที่มา มนุษย์ทั้งผอง พี่น้องกัน

.......................................................

(วรรณ วริญญา ๑ ตุลา ๕๑)