พิมพ์หน้านี้
|
จนขาดใจ จะยืดเยื้อเหนี่ยวรั้งอย่างไรได้ ความเป็นไปแห่งชะตานำพาห่าง มองดูรอยทรงจำกำลังจาง ภาพอดีตถูกทิ้งวางเริ่มลางเลือน เสียงเศร้าสร้อยทักทายจากสายลม จ่อมใจจมกับรำพันอันลอยเลื่อน ท่ามแวดล้อมหม่นหมองครอบครองเรือน ความเดียวดายดั่งเพื่อนอยู่เยือนนาน แต่ละวินาทีที่เลยลับ ราวนิ่งนับกาลเวลาอำลาผ่าน เมื่อวันนี้เปลี่ยนแปรผันเป็นวันวาน ปัจจุบันหรือจะเหลือเผื่อให้ชม ถามหาฝันอาวรณ์ย้อนรำลึก ในรู้สึกลึกๆ นึกขื่นขม หวั่นและไหวแปลกๆ แทรกอารมณ์ แววระทมแห่งจำพรากยากต้านทาน เอ่ยลำพังคนเดียวเปล่าเปลี่ยวเหงา แผ่วและเบาในสำเนียงเสียงเพรียกขาน จะร่ำเรียกหาใครที่ไหนกัน กี่คืนวันผันผ่านมิพานพบ หลงรอคอยใดเล่าก็เท่านี้ ทางแห่งหวังที่เคยมียังลี้หลบ ปรารถนาล่มจมจึงซมซบ จนขาดใจทุกอย่างลบต้องจบลง ............................................... (วรรณ วริญญา ๓ ตุลา ๕๑) |
| << | ตุลาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | |||
| 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |
| 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 |
| 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | |