“เราน่ะหรือคือผู้มีสิทธิเลือก”

เราน่ะหรือ คือผู้มี สิทธิเลือก 

เพียงแค่เปลือก ปลอกผลกิน ก็สิ้นค่า 

ส่งคะแนน พาเขา เข้าสภา 

ก็หมดท่า ทำอะไร ไม่ได้เลย 

แค่นั่งดู เขาบ่น ทำนู่นนี่ 

แถลงนโยบาย อย่างดี ที่เฉลย 

กี่นายกฯ  กี่รัฐบาล ยังอย่างเคย 

เห็นเขาเอ่ย เขาอ้าง เข้าข้างตัว 

ว่าเขามา จากพวกเรา ชาวประชา 

ด้วยคะแนน แน่นหนา ใช่ว่ามั่ว 

เราเลือกเขา เขาจึงกล้า ไม่เกรงกลัว 

หากเขาชั่ว เราก็ชั่ว เพราะเลือกเอง 

เรามีสิทธิ เลือกได้ จริงล่ะหรือ 

กี่รายนาม กี่รายชื่อ ฝีมือเก่ง 

กี่ผู้แทน จากกี่ที่ ที่ละเลง 

รวมหัวเลือก กันเอาเอง มิใช่เรา 

หรือเราเลือก ตามที่เขา ให้เราเลือก 

เหมือนสวมเกือก ที่ซื้อหา มาจากเขา 

ย่อมไม่เหมาะ ไม่ถนัด ส่วนสัดเท้า 

จะเดินทาง ย่างก้าว เราสิแย่ 

อันที่จริง เมื่อเลือกได้ ย่อมเลิกได้ 

ด้วยอำนาจ อธิปไตย ของใครกันแน่ 

หากเป็นของ ประชาชน อย่างจริงแท้ 

เราย่อมแก้ เปลี่ยนใหม่ได้  เมื่อไม่ดี 

มิใช่เลือก มาผิดๆ หมดสิทธิขาด 

แล้วมิอาจ เลิกอำนาจ อันบัดสี 

ประชาชน คงต้องทน ทุกข์ทุกที 

เมื่อไม่มี สิทธิเลิกเลือก ที่เลือกมา 

หากว่าเรา คือผู้มีสิทธิเลือก 

มิใช่เปลือก ให้เขาปลอก ลอกหลอกหน้า 

เมื่อเลือกได้ ต้องเลิกได้ ในกติกา 

ใช่มีค่า แค่กากบาท แล้วขาดตอน 

.................................................... 

ระหว่างนอนซม เพราะอาการป่วยเนื่องจากอาหารเป็นพิษ 

ขณะที่บ้านเมืองกำลังป่วยหนัก เพราะรัฐบาลบ้าเลือด 

ผู้แทนเป็นพิษ

(วรรณ วริญญา ๑๐ ตุลา ๕๑)