๑๗  ตุลาคม  ๒๕๔๖

เมืองเชียงของ

พี่สาว  

ลมหนาวเดินทางมาถึงแล้ว ยามเช้ายอดไผ่จึงโบยบินอยู่ในสายลม พี่สาวเชื่อไหมว่า ฉันชอบฟังเสียงของสายลมหนาวระผ่านใบไม้ มันทำให้ฉันรู้สึกตื่นตัวที่จะทำอะไรหลายสิ่งหลายอย่าง โดยเฉพาะงานเขียนที่ฉันรัก ฉันรู้ดีว่าพี่สาวไม่อาจทำใจยอมรับได้อย่างเต็มภาคภูมินักกับน้องชายคนนี้ แต่ฉันก็ไม่กล่าวโทษพี่หรอก หากน้องชายคนนี้ดูจะผิดรูปผิดร่างไปจากพี่น้องคนอื่นๆ ในบ้าน นั่นก็ไม่ใช่ความผิดของใคร

                พี่สาวคงเข้าใจฉันนะว่า คนเราเกิดมาย่อมมีภารกิจที่แตกต่างกัน ทุกคนต่างมีการงานที่ตัวเองรัก แม้การงานที่ฉันรักจะไม่สามารถทำให้ฉันอิ่มท้องได้ก็ตามที แต่พี่อย่าเป็นห่วงบ่วงใยกับน้องชายคนนี้นักเลย พี่ก็รู้ดีว่าฉันสามารถเอาตัวรอดได้ แม้ว่าฉันจะไม่ค่อยฉลาดนักในสายตาของพี่ เพราะนอกจากพ่อและแม่แล้ว ฉันเห็นมีเพียงพี่เท่านั้น ดูจะเป็นคนที่เข้าใจฉันได้มากที่สุด

                พรุ่งนี้เช้าฉันจะเดินทางไปเมืองจีนแล้ว ฉันกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง (พี่คงจำนพได้นะ เขาเคยมาเยี่ยมเราถึงบ้านเมื่อช่วงปีก่อน) จะเดินทางไปกับเรือของคณะจักรยานสามแผ่นดินที่พี่วัชระ ลิ่วพงศ์สวัสดิ์ กลุ่มเมาเทิ่นไบค์ร่วมกับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยเป็นผู้จัด เขตที่เราจะไปนี้อยู่ในมณฑลยูนนานทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน  ความจริงแล้วเรามีเป้าหมายอันแฝงเร้นสำหรับการเดินทางครั้งนี้ ส่วนแรกคืองาน ในขณะที่อีกส่วนหนึ่งเป็นความปรารถนาอันเร้นลับในหัวใจ นั่นคือการเดินทางเพื่อตามหาร่องรอยและต้นกำเนิดของแม่น้ำโขง เราต่างคาดหวังว่าเราจะไปให้ถึง ทั้งที่เรายังไม่รู้ว่าต้องเผชิญกับอะไรบ้าง

                แต่ในอีกความจริงหนึ่งก็คือ การเดินทางครั้งนี้เป็นโอกาสที่เปิดให้ฉันได้ออกไปชมโลกอันกว้างใหญ่และเป็นจริงยิ่งกว่าโลกที่ฉันใช้ชีวิตอยู่

                แน่นอนปัญหาแรกของเราคือเรื่องของภาษา การสื่อสาร และการทำความเข้าใจกับโลกของคนจีน พวกเราจึงขอหยิบยืมหนังสือคู่มือการเดินทางภาษาไทย – จีนได้คนละเล่ม ซึ่งพอจะทำให้เราอุ่นใจขึ้นมาได้บ้าง

                ฉันยังไม่ลืมสิ่งที่ได้รับปากไว้กับพี่สาว สำหรับการเดินทางในครั้งนี้ ฉันจะพยายามเขียนจดหมายถึงพี่ บอกเล่าเรื่องราวในเมืองจีนของฉันให้พี่ได้รับรู้ แม้ฉันยังรู้สึกหนักใจอยู่ว่า ฉันจะสามารถบอกเล่ามันออกมาได้อย่างที่ฉันต้องการหรือเปล่า และฉันจะเขียนถึงพี่อย่างไรดี

                ฉันรู้ดีว่าการเขียนครั้งนี้ อาจทำให้พี่สาวเข้าใจฉันได้มากขึ้น กับงานเขียนที่ฉันรัก

คิดถึง

น้องชาย