ภาพเศร้าหลังม่านฝน: ข่าวน้ำท่วมเชียงของ

                  ภาพ-เมืองห้วยทรายดูห่างลิบลับด้วยความกว้างของแม่น้ำโขง

ผมนั่งเหม่อมองดูสายฝนโปรยปรายอยู่ภายในห้องเช่า ลองหลับตาและจินตนาการถึงสายฝนที่หล่นโปรยปรายติดต่อกันเนิ่นนาน...

          ม่านสายฝนปรายโปรยไม่สร่างซา หนักเบาสลับสับเปลี่ยน บางครั้งดั่งทะเลฝนคลั่งบ้า สาด กระหน่ำ โถมถา ต้นไม้สั่นกระเส่า ฉีกกระชากขาดลอย ล่องไหล บางคราพร่างพรำเป็นละอองฝอยเริงรำ หลั่งริน ต้นไม้ยืนสงบ อ่อนล้าจากการส่ายแส่ไปมา ระดับน้ำในแม่น้ำสูงขึ้น สูงขึ้น สูงขึ้น...

          ผมยังคงนั่งหลับตา ภาพที่เห็นเป็นภาพคุ้นเคยแต่ห่างไกล แม่น้ำโขงสีกาแฟขุ่นคลัก หลากล้นและไหลทะลักท่วมท้นสูงขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนต่างพากันอพยพหนีน้ำ พลัดที่นาคาที่อยู่ บ้านเรือนเสียหาย ไร่นาสาโทสูญหายไปในสายน้ำ ผมมองเห็นสายน้ำเล็กๆ ไหลออกมาจากดวงตาของใครบางคน แม้ดวงตาของผมจะเบิกกว้างเพียงใด ผมยังมองเห็นสายนั้นเล็กๆ สายนั้น

                               ภาพ-เรือวิ่งบนถนนหนทางแทนรถยนต์

          เช้าวันที่ 12 สิงหาคม 2551 ข่าวเศร้าลอยไหลมาตามสายฝน ชาวบ้านในพื้นที่ลุ่มแห่งบ้านศรีดอนชัย บ้านเต๋น บ้านปากอิงในอำเภอเชียงของ (เส้นทางที่ผมเคยขี่จักรยานผ่านตลอดช่วงฤดูฝนในปี 2547) ต้องอพยพหนีน้ำขึ้นไปอาศัยตามที่ดอน หลังฝนตกติดต่อกันอย่างหนักตลอดสองสัปดาห์ จนแม่น้ำอิงและแม่น้ำสาขาอื่นๆ ของแม่น้ำโขงไหลหลากเข้าท่วมนาไร่ของชาวบ้านได้รับความเสียหายอย่างหนัก

          ชาวบ้านศรีดอนชัยบอกว่าน้ำท่วมครั้งนี้หนักที่สุดในรอบ 20 ปี สูงเท่ากับระดับน้ำที่เคยท่วมในปี 2514 แต่หากย้อนไปในปี 2509 เป็นปีที่น้ำท่วมหนักที่สุดของเชียงราย โดยเฉพาะที่เมืองเชียงของและเชียงแสน "น้ำโขงท่วมเสียหายหลายร้อยล้าน ราษฎรครึ่งแสนไร้ที่นาคาที่อยู่ เสียหายหนักกว่าแหลมตลุมพุก ชาวบ้าน ๒๐๐ หลังถูกน้ำกลืนเรียบ" และหากประเทศจีนเปิดเขื่อนซ้ำ กรรมคงซัดสาดทั่วทุกหมู่บ้านริมฝั่งแม่น้ำแห่งนี้

                          ภาพ-บริเวณถนนช่วงที่แม่น้ำอิงไหลผ่าน

          ผมนั่งเหม่อมองดูสายฝนจากระเบียงห้องเช่า นึกถึงเขื่อนกั้นแม่น้ำโขงของจีน เกาะแก่งหินผาที่จมอยู่ใต้ผืนน้ำ ไร่นาสาโทกลายเป็นทะเลเวิ้งว้าง เรือหาปลาของใครบางคนหลุดลอยคว้าง มิต่างจากชีวิตของพวกเขา  

                           ภาพ-น้ำท่วมสูงถึงร้านนาคากาแฟและตำมิละ

ผมระลึกถึงผู้คนริมฝั่งแม่น้ำโขง ทุกคนเป็นเหมือนพี่เหมือนน้อง หลายบ้านหลายครอบครัวที่ผมได้มีโอกาสรู้จัก ผมคิดถึงพวกเขาเหลือเกิน และได้แต่ภาวนาขอให้พระคุ้มครองชีวิตของพวกเขา

บุญฮักษา...

เก็บภาพ-ข่าวจากเว็บ www.mekonglover.com