คือจริงๆแล้วผมอยางจะโพสเรื่องนี้ให้ออกเว่อร์เหมือนคราวที่แล้ว แต่เกรงว่าหลายคนอาจจะมองว่าเอ๊ะ ผมบ้ารึปล่าว บวกกับพอมาอ่านเองอีกรอบแล้วก็เขินนิดๆ ก็เลยขอลงเรื่องที่ผมค้างไว้ จากคราวก่อนที่ลงไว้ครับ

     ด้วยความที่ว่าผมเป็นเด็กใต้ มาจากจังหวัดพัทลุง ในตอนเด็กๆ พ่อของผมชอบพาผมไปดูหนังตะลุง ซึ่งจะมีจัดแสดงขึ้นบ่อยๆ ไม่ว่าจะในงานศพงานเทศการต่างๆ หรือแม้กระทั่งงานประชันหนังตะลุง นั่นก็ได้ทำให้ผมมีความรักและหวงแหนในศิลปะดั้งเดิมของไทยในแขนงนี้เป็นอย่างมาก เมื่อผมโตขึ้น(ก็ยังได้แค่นี้อยู่) ผมมองว่าศิลปะวัฒนธรรมของไทยหลายๆอย่างกำลังจะถูกวัฒนธรรมต่างชาติ กลืนกิน สูญหาย

     ถ้าหากว่าเราลองพิจารณาจาก ครั้งหนึ่งที่ไทยเคยจัดแสดงโขนโดยมีฝรั่งมาชมเป็นจำนวนมาก ก่อนการแสดง มีการแนะนำก่อนการดูทั้งลักษณะท่าทาง กริยาต่างๆ ก็ทำให้สามารถรับชมโดยรับรู้ถึงรสชาติของการแสดงได้ลึกซึ้ง ก็จะรู้ว่าโขนสนุกเพียงใด หลังการแสดงนั้น ปรากฏว่า ฝรั่งนั้นชื่นชอบและให้การตอบรับดีมาก ด้วยจุดนี้เองครับ ผมก็เลยมองว่าจริงๆแล้วที่เด็กสมัยใหม่ มองศิลปะวัฒนธรรม ว่าเป็นเรื่องที่ล้าสมัย ผมว่าเด็กเหล่านั้นคงเข้าใจผิดอย่างแรง ขณะที่ชาวต่างชาติทั้งชื่นชอบและให้ความสนใจมากขนาดนี้ ผมว่าเป็นเรื่องที่น่าสนับสนุนต่อนะครับ

     ในความคิดของผมนะครับ ผมคิดว่าอยากจะให้ในประเทศเรา มีสถานที่ๆรวบรวมศิลปะการแสดงจากทุกภาคทั่วประเทศมาไว้ในที่เดียวกัน มีการจัดสอนการแสดงให้เด็กรุ่นใหม่ได้ฝึกฝนกันในช่วงเวลาว่างต่างๆหรือช่วงปิดเทอม แล้วก็สนับสนุนเด็กที่มีความสามารถ และชอบที่จะแสดง ให้มีการจัดแสดงภายในประเทศขึ้นมา นอกจากนี้สิ่งสำคัญที่ผมอยากจะเห็นก็คือ อยากจะให้มีการนำเด็กๆเหล่านี้ไปจัดการแสดงในประเทศต่างๆทั่วโลก (เหมือนกับการแสดงพื้มเมืองที่ต่างชาติมาแสดงในบ้านเราบ่อยๆ) เพื่อให้โลกเห็นว่า การแสดงของไทยก็มีดีเหมือนกัน

     ผมเชื่อนะครับ ว่าหากมีการสนับสนุนในแนวทางนี้ให้มากขึ้นกว่าในปัจจุบันที่เป็นอยู่ ก็จะดึงให้เด็กไทยหันกลับมามองสิ่งที่พวกเขามีอยู่ข้างกายให้กลับมาอย่างดี เหมือนในครั้งที่เด็กๆหันมาเล่นระนาดกันตอนที่หนังเรื่องโหมโรงเปิดฉาย และอีกอย่างนะครับ ทำแบบนี้จะเป็นการดึงเงินจากกระเป๋าต่างชาติเข้าประเทศได้ไม่น้อยเลยทีเดียว