สวัสดี...อีกครั้งครับผม

ผมนั่งคิดถึง "หัวข้อ" ในเรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้
ก็คิดอยู่หัวข้อหลายวันนะ 

เพราะยังไม่อยากให้ท่านผู้อ่านรับรู้ว่า
พวกเขาในที่นี้ ...ผมหมายถึงใคร

เริ่มเล่าเลยดีกว่านะครับ...

...เป็นเวลาเดือนกว่าแล้วครับ ที่ผมเปลี่ยนมาใช้รถเมล์
และรถไฟลอยฟ้าในการเดินทางไปทำงาน หรือบางวันก็เป็นรถตู้บ้าง
บางวันกลับดึก ผมก็ต้องโหนรถสองแถวกลับบ้าน

นี่เป็นสิ่งที่ผมอยากทำมาก่อน...

เพราะที่ผ่านๆมา ผมต้องทนกับการขี่มอเตอร์ไซค์
ฝ่าการจราจรอันคับคั่ง และแสนจะเคร่งเครียด ขี่ไปเครียดไป
ขี่ไปบ่นไป เพราะมารยาทในการขับขี่ของคนไทยแย่ลงทุกวัน

แน่ละ...ผมเองก็ใช่ว่าจะมารยาทดี
นั่นแหละ...สาเหตุนึงที่ทำให้ผมเครียด

เพราะสังคมการจราจรในกรุงเทพฯ
มันค่อยๆหล่อหลอมให้ผมขับขี่ มารยาทแย่ ทีละนิดๆ

จนผมเครียด จนผมทนไม่ได้ ... เลยต้องจำใจ ขี่ไป บ่นไป
เป็นเวลาเกือบ 5 ปี

ผมหวังไว้ว่า....วันหนึ่ง ผมจะไม่ต้องเครียดกับการขับขี่อีก
และมีสายรถเมล์ให้นั่งมาถึงที่ทำงานได้

จนในที่สุด บริษัทที่ผมทำงานอยู่ ย้ายที่ตั้ง ที่ทำการใหม่
และเป็นที่ที่ผมสามารถนั่งรถเมล์ มาต่อรถไฟฟ้า และถึงที่ทำงาน
โดยที่ค่าใช้จ่าย พอๆกับขี่มอเตอร์ไซค์มาเอง (เย)

(กริ่นมาซะยาวเลยครับ...ยังไม่ถึงเรื่องที่อยากจะเล่าเลย...อ่ะ ถึงแล้วคร้าบบ)

เช้าวันหนึ่ง...รถเมล์ที่ผมนั่งก็วิ่งถึงอนุสาวรียชัย
ตอนนั้นฝนกำลังตกปรอยๆ และเม็ดฝนเริ่มหนาขึ้น

พอรถเมล์เปิดประตู ผู้โดยสารก็จะรีบวิ่งเข้าในร่ม ในป้ายรถเมล์
เพราะไม่อยากเปียกชื้นก่อนไปทำงาน

ผมเองก็ตั้งท่าวิ่ง หลังจากที่ก้าวลงรถเมล์แล้ว

ผมวิ่งผ่านชายหญิงคู่หนึ่งที่มายืนรอรถเมล์กลางสายฝน

"ผมจะไปบางแคครับ...ผมจะไปบางแคครับ"

ผมหันหลังกลับไปดูว่า ทำไมหนุ่มสาวคู่นี้ไม่หลบฝนกันก่อนล่ะ?

...อ้าว คนตาบอดนี่นา...

"จะไปไหนครับ" ผมถาม

"เราจะไปบางแคครับ" 

"โอเค...เดี่ยวค่อยไป ไปหลบฝนกันก่อนนะครับ"

......ที่ป้ายรถเมล์......

"เราจะไปมาบุญครอง"

"อ้าวเหรอ...ผมได้ยินเป็นบางแค?  งั้นไปรถไฟฟ้าไหมครับ ผมที่ทำงานผมก็อยู่แถวนั้น"

"ได้สิๆ" เขาทำท่าตื่นเต้นเล็กน้อย

"โอเค...งั้นไปกันเลย"

ผมพาทั้งคู่เดินขึ้นสะพานลอย ผ่านสายฝนปรอยๆ

/// ผมสังเกตสีหน้า แววตาหลายคนที่พบเห็นผม บางคนยิ้มๆ (คงแอบชื่นชม)
บางคนเฉยๆ  บางคนเร่งรีบไปทำงานไม่สนใจอะไรรอบตัว

หรืออาจมีบางคนอาจคิดว่า ผมเป็นพวก 18 มงกุฏ ที่หากินกับคนพิการ  ///

( เหอๆ... ความคิดผม คิดได้หลากหลายจริงๆ )

............ที่สถานีรถไฟฟ้า...................

"เดี่ยวผมไปซื้อตั๋วให้นะครับ"

ในใจผมตอนนั้น ค่าตั๋วคนละ 20 บาท จากอนุสาวรีย์ ไป สยาม
ผมจะออกให้เขาทั้งสอง

แต่ท่าทางเขาจะไม่ยอม และควักเงินออกมา
ผมจึงรับเงินมา 40 และไปซื้อตั๋วให้

"โอเค...ได้ตั๋วแล้ว ไปกันเลยครับ ช้าๆนะครับ"

และพอดี พนักงานที่ประจำบนสถานีรถไฟฟ้า มองมาเห็นเราทั้งสาม
เลยสะดวกขึ้นพอสมควร

รปภ.พาทั้งสอง ผ่านตรงช่องทางพิเศษ
พนักงานหญิงอีกคน ไปเสียบบัตรแทนให้

ผมก็เข้าช่องทางปกติ เพราะผมมีบัตรแบบเติมเงิน

ผ่านช่องทางเข้ามาแล้ว

"ขึ้นบันใดเลื่อนได้ไหมครับ?"

"ได้ครับ"

"ชัวร์นะ...แน่ใจนะครับ"

"ขึ้นได้ครับ"

"ถ้างั้นก็ไปกันเลย"

  //.............

"โอเค  ระวังๆนะครับ จะถึงแล้ว..ก้าวขายาวๆนะครับ " 

 
 ............บนชานชาลารถไฟฟ้า..............

วันนี้ ยืนรอรถไฟฟ้านานพอสมควร ทำให้ผมมีเวลาพูดคุยกับทั้งสอง

"จะไปทำอะไรที่มาบุญครองครับ?"

"ไปซื้อมือถือค่ะ"

"อืม..แล้วมาจากไหนกันเนี่ย"

"มาจากนครสวรรค์ค่ะ"

"หา?...ออกจาที่นั่นกี่โมงครับ มารถอะไร??"

"มารถตู้ค่ะ  ออกตี 5"

"อืม...ตี5 ถึงนี่  เกือบ 10 โมง เร็วดีนี่นา...ค่ารถเท่าไหร่ครับ?"

"80บาทค่ะ"

--------------- 
?!?!?!?
 
 .....เดี่ยวนะครับ...ขอเวลานอก

 ขอผม "งง" (ตอนบันทึก)นิดนึงครับ  80 บาทเองเหรอ????
 หรือ จริงๆ คือ 180 แต่ผมฟังผิด...ง่า... ขอเก็บเรื่องนี้ค้างไว้ในใจก่อนนะ...

?!?!??!?

----------------

กลับมาที่บทสนทนาต่อครับ....

"แล้วจะไปซื้อมือถือรุ่นอะไรล่ะ?"

"ซื้อรุ่นใหม่ๆ"

"เอาแบบมีกล้องด้วยไหม?" 

อันนี้ผมหยอกพวกเขาเล่น (ตลกร้ายน่ะครับ (ตลกดำ...black comedy)..haha)
แต่ท่าทางจะไม่รู้ตัวว่าโดนผมเล่นมุก

"มี...เอาด้วย"

แน๊...เอากล้องซะด้วย.....

"แล้วใช้ยังไงละครับ"

"ก็ใช้ระบบสัมผัสเอา"

....เอ้อ...นั่นแน่ะ...ผมนี่โง่เนอะ...

"แล้วมาเที่ยวบ่อยไหม??"

"บ่อยครับ...แต่รถไฟฟ้าเพิ่งขึ้นครั้งที่สองเอง"

"อ่ะเหรอ ...เคยขึ้นแล้วเหรอ?"

"นานหลายเดือนแล้วครับ"

วันนี้ รถไฟฟ้ามาช้ากว่าปกติ
ผมไม่รู้จะคุยอะไรกับเขาทั้งสองแล้ว...ความเงียบระหว่างเราเริ่มขึ้น

ผมถอยมาพิงรั้วข้างหลัง

ผมสังเกตว่า ฝ่ายหญิงจะมีการสัมผัสกับสิ่งที่อยู่ใกล้ๆ
เธอจะยื่นมือมาเพื่อรับลมรอบๆตัวช้าๆ

ถ้ามีคนอยู่ ลักษณะของลมพัดที่สัมผัสได้คงจะแตกต่างกัน

ผมแอบยิ้มคนเดียว เพราะเธอไม่รู้ว่าผมหายไปไหน ก็เธอมองไม่เห็นนี่นา

ฝ่ายชายยังคงยืนรอ และสนใจในสิ่งที่เขาสัมผัสได้
นั่นก็คือบรรยากาศบนชานชาลารถไฟฟ้า

เขาจะเงยหน้านิดนึง ขยับหน้า เงี่ยหูฟังเสียงสิ่งต่างๆรอบตัวตลอดเวลา

ปรื้นนนน............

รถไฟฟ้ามาแล้ว

"เดี่ยวนะครับ...รอแป้ปนึงครับ ให้ประตูเปิดก่อนเราค่อยเข้าไป.."

ปิ๊ปๆๆๆๆๆ

"โอเคๆ...ค่อยก้าวนะครับ.......เข้ามาเลย.........มีคนลุกให้นั่งครับ"

"ขอบคุณครับ...ขอบคุณค่ะ"

สำหรับตัวผมก็โหนรถไฟฟ้าตามปกติครับ ไม่ปรารถนาจะนั่งอยู่แล้ว
 
สถานีต่อไป...พญาไท  Next Station ...phayathai

สถานีต่อไป...ราชเทวี   Next Station ...rachadevi 

สถานีต่อไป...สยาม  ท่านสามารถ....................

"ถึงแล้วครับ..สยาม...ค่อยๆก้าวนะครับ"

ที่สถานีสยาม มีรปภ มาช่วยอีกแล้ว(เย)

"เขาจะไปมาบุญครองกันครับ"

"ต้องไปต่อที่สถานี สนามกีฬา ตรงนั้นใกล้กว่า..."

"อ้าวเหรอ...โอเคๆ เดี่ยวเราต้องขึ้นรถไฟฟ้ากันอีกรอบนะครับ"

........ไม่นานนัก รถไฟฟ้าก็มา

ที่สถานีสนามกีฬาฯ มีปัญหาเล็กน้อย เพราะต้องจ่ายเงินเพิ่มอีกคนละ 10 บาท

....ตรงนี้ผมได้ช่วยออกเงินแล้ว (เย)

พนักงาน และรปภ.ที่สถานี มาช่วยอีกแล้ว  ( ..ก็มันหน้าที่เขานี่เนอะ)

"เขาจะไปมาบุญครองกันครับ"

"ประตูนี้ครับ"  รปภ.ชี้ไปที่ทางเข้ามาบุญครอง

"โอเค...ผมส่งแค่นี้นะครับ ผมต้องไปทำงานแล้วครับ
ผมสายมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วล่ะ โชคดีนะครับ..."  

"ขอบคุณครับ"
"ขอบคุณค่ะ"

(เรื่องไปทำงานสายไม่ต้องห่วงครับ...หัวหน้ายอมให้ผมสายได้ ถ้ามีเหตุจำเป็น
และผมใช้วิธีเลิกงานสาย เมื่อผมมาสาย)

-------------------------

...... ผมย้อนกลับมาที่สถานีสยาม  ที่ทำงานผมอยู่มุมถนนบนตึกสยามดิสฯ.....

ระหว่างทาง ผมคิด....

...อืม..บางที... บางเรื่อง เขาทั้งสองดูน่าอิจฉากว่าผมตั้งเยอะนะ....เช่น

ผมกำลังเริ่งรีบไปทำงาน ผมต้องทำงาน ทำงานๆ เคร่งเครียดกับการทำงาน

แต่เขาทั้งสอง กำลังเดินทางท่องเที่ยว
เที่ยวอย่างมีความสุข และตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ๆรอบตัว

แม้ตาจะมองไม่เห็น แต่พวกเขาก็ใช้ความรู้สึกสัมผัสได้....

....ความสุข มันอยู่ที่ใจจริงๆ
ถ้าเราพอใจ...อะไรๆก็จะง่ายขึ้น...

(จริงๆนะ...เชื่อผมเถอะ)

-------------------

โย่วๆ สุขีๆครับ

 note ...  เขียนที่บ้าน อัพที่ทำงาน  เพราะ เวลามีน้อยยๆๆๆๆ