ในวันหนึ่ง ที่เธอทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้คร่ำครวญ

เธอกล่าวโทษทุกสิ่งทุกอย่าง ว่าไม่ได้เป็นอย่างที่เธอหวัง

ไม่มีอะไรเป็นอย่างที่ใจคิด ไม่มีใครสักคนเข้าข้าง

ความเจ็บปวดที่เธอได้รับมานั้น มันมากมายมหาศาล

เกินกว่าจะให้ใครมาเยียวยารักษาได้ เธอปล่อยให้น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย

ปล่อยให้หัวใจทุกข์ระทม ปล่อยความฝันให้แตกสลาย

เธอได้แต่นั่งกอดเข่า นั่งมองความพ่ายแพ้ของตัวเอง

มีสักวินาทีไหม?

ที่เธอจะหันกลับมา มองตัวเองอย่างถ่องแท้

ดวงตาที่เอ่อล้นด้วยน้ำตานั้น พร้อมที่จะเปล่งประกายความสดใส

ริมฝีปากที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด พร้อมที่จะยิ้มอย่างร่าเริง

สองขาที่ทรุดลงอย่างอ่อนล้านั้น พร้อมที่จะลุกขึ้นยืนหยัดอย่างมั่นคง

มีสักวินาทีไหม?

ที่เธอจะมองทุกสิ่งทุกอย่าง รอบๆตัวเธอ

ทางข้างหน้าที่ทอดยาว รอให้เธอเหยียบย่าง

โลกใบนี้กว้างใหญ่ รอให้เธอออกไปเรียนรู้

ความสุขปนอยู่ในอากาศ รอให้เธอสูดลมหายใจให้เต็มปอด

ญาติพี่น้อง...รักและห่วงใยเธอมาตลอด

เพื่อนฝูง...คอยเอาใจช่วยเธอเสมอมา

และคนอีกมากมายที่อยู่รอบๆข้าง พร้อมจะเป็นกำลังใจนำเธอไปสู่ชัยชนะ

{ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเองแล้ว}

{ใครกันที่ทำให้เธอต้องแพ้}

ญาใจ

07-03-51