กี่วันแล้วเล่า ที่พวกเราสู้แดดสู้ฝน

ตั้งแต่สะพานมัฆวานฯ จนกระทั้งมาถึงทุกวันนี้ที่หน้าทำเนียบฯ

ฉันก็หนึ่งในหกสิบสี่ล้าน ของประชากรไทย

ทุกคนทำดีที่สุดแล้ว หวังเพียงแค่ว่า รอวันว่าเมื่อไหร่

บ้านเมืองจะกลับมาสงบสุขเสียที

ตั้งแต่สะพานมัฆวานฯ ฉันคนนึงที่ได้ไปเข้าร่วมชุมนุม

บางวันฉันก็เดินถ่ายรูป บางวันฉันก็ไปนั่งอยู่หน้าเวที

แต่เนื่องจากสุขภาพที่ไม่ค่อยแข็งแรงของฉัน ฉันไม่สามารถที่จะไปได้ทุกๆวัน

แต่ฉันก็ส่งใจไปให้ทุกๆท่านอย่างสม่ำเสมอ

วันนี้ก็คงไม่เขียนอะไรมากเหมือนเดิมนะคะ

ขอนำภาพมาลงให้ชมแบบไม่ต้องเครียดนะคะ

หลวงพี่ทั้งสองรูป...มาฟังหรือมาดูก็ไม่ทราบค่ะ

ผมจะสู้ต่อไปครับ...พี่น้อง

ฉันขอฟังแล้วก็เขียน....ฟังแล้วก็เขียน...จดแล้วก็จดอย่างเดียว

ฝรั่งเอง...ก็สู้แดดเหมือนเช่นกับพวกเรา

ช่างภาพ...ช่างสรรหามุมถ่ายได้เยี่ยมยอดค่ะ

นั่งฟังกันไม่ไหว...ก็ขอนอนฟังก็แล้วกันนะครับ

กลุ่มนี้...ทั้งนั่ง...ทั้งนอน...ทั้งคุย...ทั้งฟัง

ใครหิวก็ทานกันไป...ใครยังไม่หิวก็ฟังกันต่อไป

ตชด...คุยยิ้มแย้มกับประชาชน

ภาพนี้แถมค่ะ เดินมากๆก็เมื่อยนะคะ คริ คริ

กี่วันแล้ว...ที่พวกเราตากแดดตากฝน

กี่วันแล้ว...ที่พวกเราร้องตะโกน ออกไป ออกไป ติดคุก ติดคุก

แล้วอีกกี่วัน...วันนั้น...วันที่...จะมาถึง

ญาใจ สาวง้องแง้ง ประจำบล็อกเนชั่น 

04-07-51