ตะครั่นตะครอค่ะ ร้อนๆหนาวๆ คล้ายๆจะเป็นไข้ น่าจะเป็นผลพวงจาก

การ "ขวิด" งานอย่างหนักเมื่อ 10 กว่าวันที่ผ่านมา แต่ตอนนั้นไม่มีอาการอะไรมาก

เนื่องจากต้องการปิดงานลง ให้ประทับใจทุกๆฝ่าย ลูกอึดเยอะ

พอพ้นงานเหมือนร่างกายประท้วงค่ะว่า "ยายเม้าท์ พักผ่อนได้แล้ว"

แต่อย่างที่บอกไว้เมื่อเอ็นทรี่ที่แล้วค่ะว่า ยายเม้าท์ถูกเลี้ยงมาอย่างสมบุกสมบัน

เลยเปลืองยาแค่ 2-3 ชุด พักผ่อนอีก 16 ชั่วโมง ตอนนี้ร่างกายฟื้นแล้วค่ะ

พร้อมที่จะ "ขวิดงาน" ต่อไปได้อย่างสบายๆ

.

.

ในงานที่ผ่านมา ยายสังเกตุเห็นบรรดาคุณหนูทั้งหลาย ที่ถูกการถนอมกล่อมเลี้ยงมา

ประมาณผู้ดีตรีนแดง ตะแครงตรีนเดิน ถือ "ซออู้" มาคนละอัน กล่าวคือ อู้งานซะจนบางที

ทำเอายายเดือดปุดๆ แต่พูดอะไรไม่ได้ ไม่งั้นงานจะปิดลงอย่างไม่ประทับใจ

แต่ก็ได้ข้อคิดแนวทางมาว่า ใครก็ตามเลี้ยงลูก เลี้ยงหลานมาในแบบที่ประมาณ

ไข่ในหิน เขาจะมีปัญหากับสังคม กล่าวคือไม่ว่าจับไป "วางตุ๊บ" ไว้ที่ไหน ที่นั่นได้ปั่นป่วน

แม้ในงานที่ยายเม้าท์จัดจบลง บรรดา"ผู้ดีตรีนแดง ตะแครงตรีนเดิน" เหล่านั้นจะรอดตัวไปได้

แต่ก็ไม่แน่ว่า จะรอดไปได้สักกี่น้ำ ถ้าไม่ปรับปรุงตัวให้เข้ากับสังคม ที่มีการแข่งขันสูง

.

.

ในความรู้สึกของยาย จริงๆแล้วความรักลูก ห่วงใยลูกเป็นสิ่งที่ดีค่ะ แต่ถ้าเราเอาแต่โอ๋ลูก

หรือเลี้ยงลูกอย่างทะนุถนอมมากเกินไป ย่อมเป็นภัยแก่คนเป็นพ่อแม่ภายในอนาคตอย่าง

ไม่ต้องสงสัย เพราะอะไรหรือคะ?

ก็พ่อและแม่ต้องตายก่อนลูกแล้วถ้าเลี้ยงลูกอย่างไม่ให้เจอภาวะบีบคั้น หรือมีน้ำอดน้ำทนเลย

 ถ้าไม่มีพ่อแม่อยู่ข้างกายแล้ว เขาจะยืนอยู่ในสังคมนี้ได้อย่างไร โดยที่สังคมไม่กัดเขา

.

.

ความรักของพ่อแม่ เป็นเรื่องที่ยากเกินกว่าเข้าใจค่ะ อาจจะเป็นเพราะอดีตของคนเป็นพ่อแม่

ที่ถูกคนรุ่นปู่ รุ่นย่าเลี้ยงดูมาในแบบที่ สมบุกสมบัน มาถึงในยุคตนเองก็เลย "โอ๋ลูก" ซะจน

เกือบจะเป็นง่อยเป็นเปลี้ยไป ขืนถ้าสังคมไทยเป็นอย่างนี้เรื่อยๆ บรรดาพ่อแม่ทั้งหลายที่รักลูกโอ๋ลูก

จนทำอะไรไม่เป็น งานการไม่รู้จักทำ พ่อแม่นอนอยู่ในหลุม คงได้นอนไม่เป็นสุข

จะทำไมซะอีกละคะ ก็ลูกๆมันบ่น แอนด์ ด่า ตามหลังซีคะว่า "พ่อแม่รังแกฉัน"

รังแกโดยที่ทำให้ฉัน สบายเกินไป อิอิ

.

.

แต่ก็นั่นละค่ะ กรรมใคร ก็กรรมมัน การกระทำของใครก็การกระทำของมัน

อย่างน้อยๆวันนี้ อิชั้นก็ไม่ได้ขอข้าวใครกินฟรีๆ อย่างน้อยๆเงินทุกบาททุกสตางค์ที่อิชั้นได้มา

ยืนยัน นั่งยัน นอนยันได้เลยค่ะ ว่าแลกมาด้วยกำลังกาย กำลังใจ กำลังสมอง อย่างบริบูรณ์

จนดูเหมือนปากกัดตรีนถีบ ลำบากลำบนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แต่คุณๆเชื่อไหมคะว่า

ถ้าอิชั้นไม่ลำบากลำบน อิชั้นจะเป็นคนจับจด ที่ทำอะไรไม่เป็นเลย

ขอบคุณความลำบากลำบนทั้งหลาย ที่หล่อหลอมให้อิชั้น แกร่ง จนหาที่ยืนอยู่ได้

ในสังคมอันไม่ค่อยปกติอย่างนี้

.

.

ขอให้ทุกท่าน แข็งแกร่งต่อทุกสถานการณ์ ประสบความสำเร็จในทุกๆสิ่งที่ทำนะคะ

ไม่ว่าโลกมันจะไม่ปกติอย่างไร ถ้าใจเรานิ่งและแน่พอ เราจะอยู่ได้อย่างไม่หวั่นไหวค่ะ

มีความสุขทุกท่านนะคะ

สวัสดีค่ะ

.

.

เครดิท  ภาพเจ้ย จากอินเตอร์เน็ท

เพลงจาก ไอ้จิก เพลง ขอแรง ศิลปิน อนันต์  บุนนาค

สังกัด อาร์เอส โปรโมชั่น

.

.

*หากเอ็นทรี่นี้ อ่านแล้วดูสับสน งงๆ ขออภัยด้วยนะคะ อาจเป็นเพราะพิษไข้นะค่ะ