วัน-สองวันมานี่ อิชั้นกระอักกระอ่วนใจพิลึก

กับบางเรื่อง บางอย่างที่ได้พบ ได้เจอ

แต่ก็นั่นล่ะค่ะ ด้วยนิสัย+สันอาน ที่จะ "เม้าท์" เฉพาะเรื่องที่ "เม้าท์" ได้

อันไหนที่จะทำให้กระเทือน "ซาง" ของดไว้ในฐานะอันเข้าใจว่า

เมื่อถึงเวลา ค่อย "เม้าท์" ถึงเรื่องนั้นๆ

"พูด" เท่าที่ "พูดได้" ยิ่งเวลาที่อารมณ์ "ไม่ค่อยปกติ"

 เพราะเวลาที่คนเราอารมณ์ "ไม่ค่อยปกติ"

"ปัญญา" จะถูกบดบังด้วย some thing  กลัวคนจะตราหน้าได้ว่า

"ผมสองสีแล้วนะยะ  เม้าท์ให้มันถูกกาละเทศะหน่อย"

.

.

แต่ไหนแต่ไรมา อิชั้นเองก็ไม่ได้เขียนเรื่องแนวชวน "เม้าท์" แบบนี้สักเท่าไร

แต่เหตุผลจะทางการเมือง หรือทางการอะไรก็ช่างมันเถอะค่ะ

ที่รุกรานอิชั้น (คนไม่เคย "เจอ" จะไม่สามารถ"เข้าถึง"อารมณ์นั้นๆหรอกค่ะ)

จนหาที่ยืนไม่ได้ เลยจำเป็นต้อง "เปลี่ยน" เพื่อความอยู่รอด

แต่เมื่อคิดจะเอาแนวการเขียนแบบ(แบบเม้าท์)นี้แล้ว ก็ต้องหาเหตุ+ผล มาประกอบการเม้าท์ด้วย

ใช่ว่าจะเม้าท์มันดุ่ยๆ โดยที่ไม่ดูหน้า ดูหลังอะไรเลย

ท่านอาจารย์ปุ (ปุระชัย  เปี่ยมสมบูรณ์) เคยบอกว่า

"ผมก็ไม่โง่พอ ที่จะเดินไปชนต้นตาล"

เช่นกันค่ะ เมื่อบางครั้งรู้ว่ามีอะไรมัน "เกะกะทางเดิน" อยู่ ถ้าไม่สามารถเก็บให้เรียบร้อย

ก็เดินหลีกจากทางนั้นเสีย

ยิ่งรู้ว่าเป็นสิ่งของที่ไม่สะอาด สกปรก จะเอามือไปเขี่ยเล่นให้นิ้วมัน "เหม็น" ทำไม

เดินหนีดีกว่าค่ะ

.

.

แน่นอนเหลือเกินค่ะ การเขียนแบบ "เม้าท์" จะใส่สาระลงไปมากไม่ได้ ก็ต้องเป็นเรื่องเบาๆ ที่อ่านแล้ว

ไม่เครียดเท่าไร ย้ำว่า "เท่าไร" เพราะบางเอ็นทรี่อ่านแล้วอาจจะเครียด

ตาม "ดีกรี" ความปรอทแตกของคนเขียน

สาระจะพยายามให้มีน้อยมากหรือไม่มีเลยยิ่งดี

จำได้ค่ะว่าก่อนเปิดบล๊อกนี้ เพื่อนสนิทคนหนึ่งบอกอิชั้นว่า

"ควรแล้ว ที่จะเขียนเรื่องแนวแปลกๆ ไปจากเรื่องที่ตนเองถนัด

เพราะ......????????????????????"

จึงก่อเกิดบล๊อกนี้ขึ้นมา

ในใจยังขอบคุณ ขอบใจ "เธอ" คนนั้น ที่อุตสาห์แนะนำ และคอยมาดู มาแล อยู่ตลอดเวลา

ไม่ได้ทอดทิ้งกัน

.

.

ได้อ่านมาจากหนังสือเล่มหนึ่งค่ะ นิยามของ "เพื่อน" ที่อยากจะส่งให้ "เพื่อนบางคน" ที่อิชั้นระลึกถึงค่ะ

.

"คนที่ส่งไม้เท้าให้เรา ยามที่ขาเราเดินไม่ถนัด

ดีกว่าเพื่อนที่ไปขอเบอร์สาวที่ตนเองชอบใจมาให้"

.

"เพื่อน คนที่ดื่มน้ำในกระติกน้ำน้อยลง เพื่อให้เพื่อนคนอื่นๆได้ดื่มน้ำกัน

ดีกว่าความรู้สึกของ เพื่อนที่ชงเหล้าให้เรากินเวลาไปเที่ยวผับกัน"

.

คนที่มีน้ำใจ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ช่วยเหลือเจือจาน ในยามที่ "เพื่อนกำลังเป็นทุกข์"

นั่นแหละ ควรถือเอาไว้เป็น "เพื่อนแท้ๆ" เมื่อใดที่เขาลำบาก อย่าได้ทอดทิ้งเขาทีเดียว

เพราะในโลกนี้ จะมีสักกี่คนที่ ที่เราสามารถถือเป็น "เพื่อนแท้ๆ" ได้

.

อ่านแล้วอาจจะแหม่งๆนะคะ คนเขียนหนังสือเล่มนี้เป็นผู้ชายค่ะ

แต่อ่านแล้ว มันก็จริงๆค่ะว่า ในโลกใบนี้ จะมีสักกี่คนที่เราเรียกว่า "เพื่อนแท้ๆ"

มีคนมากมาย "เดินไป-เดินมา" ขวักไขว่ บางคนที่เป็นแค่ "คนรู้จัก" บางคนอาจจะเป็น "เพื่อน"

แล้ว "เพื่อนแท้ๆ" ของเรา จะมีสักกี่คน

แล้วจะมีสักกี่คนที่เขาเห็นเราเป็น "เพื่อนแท้ๆ" ของเขา

.

.

อ่านแล้วเกิดอะไรขึ้นหลายอย่างในความคิดค่ะ

จะเกิดความคิดอะไร "ไม่บอก" ค่ะ

ขอให้ทุกท่านมี "เพื่อนแท้ๆ" กันทุกท่านนะคะ

สวัสดีค่ะ

.

.

เครดิท เพลง ชีวิตลิเก  โดย พรเทพ  พรทวี

สังกัด โฟร์เอสฯ    ภาพจากอินเตอร์เน็ท