ช่วงนี้เป็นช่วงเม้าท์ได้ เม้าท์ดี(หรือไม่ดีก็ไม่ทราบค่ะ) วันละ 1 เอ็นทรี่ค่ะ

หวังว่าคงจะไม่เป็นที่รบกวนสายตาคุณๆกันหรอกนะคะ

เรื่องช่วงนี้ยังเป็น "เม้าท์" ในวัยเด็กอยู่ค่ะ

"เล่าความหลัง" เป็นคนแก่ ก็รู้สึกว่า จะเริ่มอายุมากขึ้น

ก็อยากเล่าเรื่องที่อิชั้นเคยพบเจอ ประสบการณ์ ที่อยากนำมา "เม้าท์" น่ะค่ะ

โดยเฉพาะเรื่องทีอิชั้นประทับใจ ตอนที่เกิดเหตุการณ์นั้นๆในอดีต บางครั้งมันไม่ "สบอารมณ์"

แต่เมื่อวันเวลาได้หมุนเวียนไปแล้ว

หลายๆอย่างที่ "ไม่สบอารมณ์" นั้น เป็นครูชั้นยอดของอิชั้นเลยล่ะค่ะ

.

.

เมื่อตอนเด็กๆ หลายๆท่านอาจจะเคยมีประสบการณ์ ถูกเพื่อนๆนำชื่อพ่อ-แม่มาล้อเลียนกัน

ตอนสมัยประถมถ้าจำไม่ผิด แทบจะเรียกแทนตัวกันเลยค่ะ

พ่ออิชั้นชื่อ "หาญชัย" ค่ะ

แม่อิชั้น "นางนงเยาว์"

อิชั้นรู้สึกเป็นเดือดเป็นแค้น เวลาใครเอาชื่อพ่อ-ชื่อแม่มาล้อเลียน

ว่าคนพวกนี้ นิสัยไม่ดีชอบเอาบรรพบุรุษคนอื่นมาล้อ

แต่อิชั้นเอง ก็ไม่เคยล้อชื่อพ่อแม่ใครหรอกนะคะ

มันรู้สึกกระดากปากยังไม่ไม่ทราบค่ะ

.

.

หลังจากวันเวลาผ่านไป  อิชั้นมานึกๆดูค่ะ พ่อแม่อิชั้นเลี้ยงดูอิชั้นมา จะทะนุถนอมเป็นไข่ในหิน

ก็ไม่ใช่ ใช้ทำงานบ้านสารพัด เวลาเพื่อนๆที่โรงเรียนมาเที่ยวหาที่บ้าน อิชั้นล่ะก็ "อาย" ค่ะ

ที่เพื่อนๆมาหาจะเจออิชั้นนั่งซักผ้าอยู่ที่ริมน้ำสระข้างบ้าน หรือบางทีต้องตามไปที่ทุ่งนา

เพราะอิชั้นไปเกี่ยวข้าวช่วยแม่

ช่วงนั้น "อคติ" ในใจมั่งเฟื่องฟูค่ะ ว่าทำไม๊ ทำไม พ่อแม่อิชั้นถึงได้ใชงานอิชั้นหนักขนาดนี้

ลูกเต้าบ้านอื่นเขา ไปเที่ยวสวนนกกัน ไปพักผ่อนกันที่เขี่อน(เจ้าพระยา) ไปเที่ยวนั่นเที่ยวนี่กัน

สบายใจเฉิบ อิชั้นยังทำงานบ้านเป็น "นังแจ๋ว" เชียวค่ะ

โตขึ้นมาถึงได้ทราบว่า ถ้าอิชั้นไม่เคยทำงานหนักเลย อิชั้นจะเป็นคน "จับจด" ไม่รู้คุณค่าของงาน

ไม่รู้คุณค่าของเงิน ไม่รู้คุณค่าของความลำบากลำบนของพ่อแม่

ที่ท่านอุตสาห์หาเงิน หาทองมาส่งเราเรียน

ไม่รู้รสชาติของชีวิต

และสุดท้ายไม่รู้จัก "ความรัก+ความลำบาก" ของพ่อแม่(แพ็คเก็จคู่ อีกแล้วค่ะ)

.

.

พ่อแม่ท่านรักเราแต่ท่านต้องแลกความรักลูก ด้วยความลำบากเหนื่อยยาก

ราดหน้าแต่ละจาน ที่อิชั้นทานที่โรงอาหารโรงเรียน แลกมาจาก "เหงื่อ" ของแม่อิชั้นหลายหยด

ค่ากระเป๋าใส่หนังสือ เสื้อผ้าแพรพรรณ อุปกรณ์การเรียนต่างๆนาๆ

แลกมาจาก "หยาดเหงื่อ" ของพ่อและแม่อิชั้นทั้งนั้น

ถามว่าทำไมถึงรู้น่ะหรือคะ?

ก็เวลาที่อิชั้น ไปช่วยแม่เกี่ยวข้าว

อิชั้นได้ "เรียนรู้" ว่าแม่รักอิชั้นโดยที่ท่านเองไม่เคยพูดเลยว่า

"แม่เองก็เหนื่อยไม่ใช่น้อย" แต่ ตาของเราสามารถมองเห็นภาพนั้นได้อย่างชัดเจน

เวลาก้มลงเกี่ยวข้าวแล้วเลยหน้าขึ้นมา เห็นแม่เหงื่อหยดพราวไปทั้งหน้าเพราะความเหนื่อย

จนวันตาย อิชั้นจะไม่มีวันลืมเลยค่ะ

.

.

ส่วนเรื่องการสอนในแง่ของความรู้ต่างๆที่แทรกซึมมาเป็นระยะ ที่มำให้อิชั้นภูมิใจเหลือเกิน

ที่ได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อ-แม่สามารถหาอ่านได้ใน

http://www.oknation.net/blog/yaimout/2008/06/08/entry-1

.

.

เลยพาผู้อ่านกลับมาประเด็นที่อิชั้นโดนล้อชื่อพ่อ-แม่ ตอนวัยเด็ก อิชั้น "โกรธอย่างมาก"

ที่ไอ้-อีนังเพื่อนปากแมวมันล้อชื่อพ่อแม่อิชั้น

แต่เดี๋ยวนี้ ถ้าใครจะล้อชื่อพ่อแม่อิชั้น อิชั้นจะ "ยิ้ม" ค่ะ

ทำไมเหรอคะ?

ดีแล้วที่อุตสาห์หาชื่อพ่อ-แม่อิชั้นจนเจอ เมื่อรู้แล้วก็จงล้อชื่อพ่อ-แม่อิชั้นบ่อยๆเถิดค่ะ

"ก็พ่อ-แม่อิชั้น สอนมาดี อิชั้นถึงได้มาได้ไกลขนาดนี้"

อยากประกาศเกียรติคุณของท่านค่ะ

ไม่เหมือนบางคนที่ แม้แต่ชื่อพ่อแม่ ก็ไม่อยากให้ใครรู้

เพราะชื่อพ่ออยู่ในสารบบของทะเบียนที่บางขวาง

ชื่อแม่อยู่ในทะเบียนสารบบของลาดยาว

ลูกๆมัน "อาย" กันค่ะ

.

.

และก็เช่นกัน ที่พ่อแม่บางคนที่มีความสามารถในการ "ผลิตลูก"

แต่ไม่รู้วิธีการสอนลูก ให้เป็นคนดีได้

บางที่เจอเพื่อนฝูง เขาถามถึงลูกก็ "อึกๆ อักๆ"

ไม่กล้าตอบ เพราะว่า ลูกตัวเองก็เป็นลูกศิษย์ "สถานพินิจ" มาหลายรอบแล้ว

.

.

เอ็นทรี่นี้อาจจะยาวไปนิดส์ แต่เจตนาในการเขียนเรื่องนี้อิชั้น "ประสงค์ดี" ค่ะ

ขอให้ทุกท่าน มีครอบครัวที่อบอุ่น ลูกหลานว่าง่าย สอนง่าย

ได้อย่างใจพ่อแม่กันทุกท่านนะคะ

สวัสดีค่ะ

.

.

เครดิท ภาพจากอินเตอร์เน็ท

เพลงแหล่เตือนลูก โดย ขวัญใจ  มาลัยนาค

ลิขสิทธิ์ บจก โรส วีดีโอ

หากชื่นชอบโปรดสนับสนุนสินค้าลิขสิทธิ์