สวัสดีค่ะ เพื่อนๆชาวโอเคเนชั่นทุกๆท่าน

หายไปซะหลายวันเลยค่ะ ก็ไม่ได้ไปไหนไกลหรอกค่ะ ทำงานบ้าง

จัดวางระบบเวลาชีวิตตัวเองใหม่บ้าง

ทำสาระ+ประโยชน์ของตัวเองให้เพิ่มขึ้นมาบ้าง

สักนิดหน่อยค่ะ ตอนนี้ลงตัวหมดทุกอย่างแล้วค่ะ ทุกอย่างลงตัว

จึงมีเวลาหาเรื่องราวต่างๆนาๆมาเม้าท์กับคุณๆได้ต่อแล้วค่ะ

.

.

เมื่อคืนนี้เพื่อนสาวของอิชั้นท่านหนึ่งเธอโทรหาอิชั้นค่ะ

เป็นเพื่อนท่านหนึ่งที่สนิทสนมกับอิชั้นมากกกกกกก

ถึงมากที่สุด ในบรรดาเพื่อนที่มี เมื่อสมัยเรียนด้วยกัน เห็นอิชั้นต้องเห็นหล่อน

เห็นหล่อนต้องเห็นอิชั้น

จะด้วยว่าถูกจริตหรืออย่างไรไม่ทราบ แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป ต่างคนต่างก็ต้องแยกย้ายไปทำหน้าที่

ของตัวเอง คนละทิศ คนละทาง

แต่ที่เหลือไว้ในใจเสมอนั่นคือ ความทรงจำ+มิตรภาพที่เวลาไม่สามารถละลายให้หายสูญไปได้ค่ะ

.

.

คุยกันไป คุยกันมา ก็ไม่วายขุดเอาเรื่องเก่าๆสมัยที่เรายังสนิทสนมกัน ใกล้กันมาคุยค่ะ

เขาว่ากันว่า คนคุยความหลังคือ "คนสูงอายุ"

ไม่ทราบว่าจริงหรือเปล่า?

ก็งัดกันมา "เม้าท์" กันคนละประโยค

คำติดปากของอิชั้นสมัยวัยสาวคือคำว่า "เจ็บก็จะเจ็บอย่างเสือ ไม่เจ็บอย่างหมา"

ค่ะ อาจจะเป็นคำที่ไม่ใคร่จะสุภาพเท่าใดนัก แต่มันก็เป็นสัญลักษณ์ทางความคิดของ

มาแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะ

แท้ๆแล้ว อิชั้นไม่เคยเห็นเสือเจ็บหรอกค่ะ เสืออาจจะเจ็บเป็นเมื่อโดนรังแก

แต่มันจะไม่ "โฮกฮาก" บ่อยๆเพราะเจ็บ(เป็นการคาดเดาค่ะ)

แต่ "หมาเจ็บ" แล้วร้องเอ๋งๆๆๆๆ

อิชั้นเห็นบ่อยค่ะ

ใครที่เคยตามติดผลงานของยายเม้าท์จะทราบค่ะว่า อิชั้นมีพื้นหลังมาจากชาวชนบท

ที่ไม่ใคร่จะสุขสบายเท่าใดนัก แต่ก็พยายาม ตามกำลัง ตามฐานะ

จนในวันหนึ่งก็พอยึดอก มองทุกสิ่ง ทุกคนได้อย่างเต็มตา ไม่อายใคร

แต่กว่าจะมาถึงวันนี้ได้คุณๆขา มีเรื่องเจ็บๆ คันๆ

เจ็บเล็ก เจ็บน้อย เจ็บปานกลางเข้ามากระหน่ำอยู่ได้ทุกบ่อย

แต่สัญชาติญาณ "เสือ" ยังคงอยู่ค่ะ

เจ็บแค่ไหนก็จะไม่มีวันร้อง "เอ๋ง" ให้ใครเขาดูถูกแน่นอนค่ะ

"เจ็บกว่านี้ มีอีกไหม?"

.

.

ส่วนหมาขอไม่พูดถึงค่ะ ในส่วนของพฤตินิสัยที่คุณๆสามารถมองเห็นได้ทั่วๆไป

แต่อยากจะกล่าวถึงคนที่มี อะไรนิด อะไรหน่อยก็ ควบคุมอารมณ์+การแสดงออกไม่อยู่

อะไรนิดก็ต้องออกมาป่าวประกาศถึงความสติน้อย ด้อยปัญญาให้ชาวโลกเขาทราบเนืองๆ

น่าสงสารค่ะ

สงสารคนนั้นๆไม่พอค่ะ ยังต่อไล่เลียงไปอีกว่า เขาหรือเธอผู้มีพฤติกรรมการควบคุมอารมณ์

ไม่ค่อยเป็นนั่น มีลูกเต้าเหล่าหลานอยู่บ้างหรือไม่ เพราะว่าเรื่องของอารมณ์ ความประพฤติ

+การแสดงออก ถึงมันจะไม่แพร่แบบ "ออสโมซีส" แต่มันส่งถึงผู้ "สืบสันดาน"

ได้เป็นอย่างดีทีเดียวค่ะ

.

.

ก็ได้แต่หวังค่ะว่า วันหน้าเราจะเห็นลูกไทยหลานไทย มีความอดทนที่จะพร้อมรับสิ่งที่ไม่พึง

ปราถนาแล้วอดทนระงับความพลุ่งพล่านได้ดี ไม่ใช้อารมณ์เป็นใหญ่กันค่ะ

แล้วใครละค่ะ ที่จำเป็นคนทำ

ก็ช่วยๆกันก็แล้วกันนะคะ

.

.

ค่ะ เรื่องของอิชั้นที่ "เม้าท์"กันกับเพื่อนเมื่อคืน เห็นว่ามันก็น่าจะนำมาแบ่งปันกันค่ะ

จะมีสาระหรือไม่ประการใด เม้นท์กันได้เต็มที่เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ

นี่แค่เรื่องของอิชั้นคนเดียวยังยาวเหยียดขนาดนี้

พรุ่งนี้จะกลับมาเล่าเรื่องที่เพื่อนสาวของอิชั้น เธอฝากทิ้งไว้

ด้วยประโยคเดิมที่เราเจอกันครั้งล่าสุดว่า

"เม้าท์ คนเรามักจะสนใจ คนที่ใส่ใจตัวเองนะเธอ"

.

.

มีความสุขทุกท่าน แล้วพบกันใหม่นะคะ

สวัสดีค่ะ

.

.

เครดิท เพลงหม้ายขันหมาก  ศิลปิน  พุ่มพวง  ดวงจันทร์

ที่มา ijigg.com