ได้รับเกียรติจากคุณ ล.ลิง tag มาผมคงจะต้องทำการแนะนำตัว เพื่อสัมพันธภาพที่ดีต่อกันไปนานๆ  จะขอประวัติให้ป๋าพิจารณาใช่ไหมครับ อิ อิ

                เห็นใครๆก็บอกว่าเป็นคนธรรมดาสามัญกันทั้งนั้นเลย งั้นผมจะบอกว่าผมไม่ธรรมดาครับ หุหุ ไม่ธรรมดา เพราะเป็นลูกชายคนเล็กและคนเดียว กับพี่สาวอีก 2 คน เกิดในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีน อย่างที่หลายท่านทราบนะครับว่าสถานะแบบนี้ผมคงต้องสบายแน่ๆ ผิดมากเลยครับ เพราะความที่ผมไม่ธรรมดา ผมเลยต้องรับภาระทุกอย่าง งานบ้าน งานครัว ล้างจาน ถูบ้าน ซักผ้า ดีหน่อยที่ผมทำกับข้าวไม่เอาไหน   เลยรอดจากหน้าที่นี้ไป

                ชีวิตทั่วไป ช่วงนี้วุ่นวายกับการเรียน ซ้อมกีฬา สอนการบ้านน้องสาว(ญาติกัน) แล้วก็คอมพิวเตอร์ เสาร์อาทิตย์ก็ตามแต่คุณพ่อคุณแม่จะใช้สอยตามอัธยาศัย แต่ละเดือนก็ออกหน่วยบริการชุมชนกับมหาวิทยาลัยทีนึง วันไหนอยากจะไปเที่ยวก็บอกกล่าวกับที่บ้านเอาไว้ ใครสนใจต้องจองคิวล่วงหน้านะครับ

                การงานก็เคยเป็นอดีตข้าราชการกองทัพบก อยู่ในจังหวัดทางภาคอีสาน คลุกคลีกับวิถีชาวบ้านมาพอสมควร  แต่ด้วยเป็นคนที่แหกคอกเกินไปหน่อย เลยทำให้ต้องลาออก แล้วก็มาเรียนต่อที่คณะการแพทย์แผนจีน มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

                ทำไมถึงเป็นเป้สนาม

                ผมเป็นคนที่ได้มีโอกาสไปไหนมาไหนบ่อยๆ ด้วยความดันทุรังของตัวเองบ้าง หน้าที่การงานบ้าง สมัยเรียนทิ่ศิริราชก็ต้องไปฝึกงานตามที่ต่างๆ ผมมองว่านี่คือการเดินทาง ประสบการณ์ที่ผมได้รับมาผมก็จะเก็บมันไว้ ดังนั้นสิ่งที่ผ่านมาต่างๆก็จะถูกเก็บลงในเป้ใบนี้  จุดมุ่งหมายของการเขียนบล็อกของผมนั้น ก็เป็นการถ่ายทอดประสบการณ์และความคิดของผมให้กับทุกคน  ที่นี่จึงเปรียบเหมือนกับเป้ใบที่คอยเก็บความทรงจำและความคิดของผม