|
แล้วเราก็ได้รับเกียรติจากคุณ ร.วัชรากร กับแท๊ก ตัวใหม่ สายพันธุ์ร้าย กว่าเดิม เลือกเพลงนี้มาให้ผม http://www.oknation.net/blog/watcharakorn1 ลำบากใจนะครับเนี่ยกับความหลังแบบนี้ เป็นความหลังครั้งเมื่อไปเรียนที่ปักกิ่งครับ ได้พบกับแม่นางจากมลลฑลหูเป่ย ช่วงเวลาเพียง 1 วันที่มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น มันทำให้ผมไม่เคยลืมวันนั้นเลย ผมแต่งกลอนไม่เก่งเลยขออนุญาติเขียนเป็นบทกวีแทนนะครับ แววตาที่สดใสของเธอที่เดินเข้ามาในชีวิตฉันในวันนั้น แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้น แต่ฉันก็ไม่เคยลืมเลือน สายลมพัดพาเธอมาพร้อมกับดอกไม้ แก้มของเธอนั้นก็สุกปลั่งราวกับดอกไม้ เราพูดคุยกันอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร แต่สิ่งที่สื่อเราสองคนคือแววตา แม้เราสองคนนั้นในความเป็นจริงแล้ว ไม่อาจจะได้เคียงคู่ ไกลกันคนละฟากฟ้า อาจจะมีเพียงจิตใจที่สื่อถึงกัน แต่ชั่วชีวิตร้อยปีคืนวัน ฉันก็มิอาจจะลืมเธอ
ปล. รูปถ่ายสมัยยังกลมป๊อก ไม่อยากเอามาโชว์เลยครับเนี่ย
" คลิก play เพื่อเริ่มดู clip "
คนในฝัน ที่ช่างคุ้นเคยอะไรเช่นนี้ เธอรู้ไหมว่าเธอคือความอ่อนโยนที่รอคอยมาแสนนาน แม้ว่าน้ำตาจะไหลท่วมฟ้าดิน แต่ฉันก็ไม่มีวันที่จะปล่อยมือจากเธอ ทุกคราวต้องเฝ้ารอด้วยความโดดเดี่ยว เพราะมีเพียงคำสัญญาที่ได้รับปากกับเธอเพียงเรามีจิตใจที่ซาบซึ้งอย่างที่เคยให้ไว้ต่อกัน ความรักก็จะฟื้นคืนมาจะกี่หมื่นชั่วคนที่ได้ผ่านไปนั้นยังคงมีรักที่ยังเป็นนิรันดร์ดั่งเทพนิยาย ไม่ว่ากระแสน้ำจะขึ้นหรือลงอย่างไร สุดท้ายแล้วก็มีสัญญาแห่งรักแท้ที่ไม่มีวันเสียใจ แม้ว่าความเจ็บปวดทุกข์ระทมจะมีมาเพียงจะกี่ราตรีที่มืดดำก็ยอมที่จะอดทน ขอเพียงสองมือของเราจับกันไว้ ไม่ให้ต้องจากกัน หนุนนอนอยู่บนหมอนน้ำแข็งแห่งความรักอันหนาวเหน็บ มีเพียงความรักอันแท้จริงที่สามารถละลายลงได้เหมือนลมที่พัดอยู่ท่ามกลางไฟในเตาก็ได้แต่สั่นไหว ไม่สามารถดับลงได้เลยเฝ้ารอให้ดอกไม้บาน ฤดูแล้วฤดูเล่าไม่เคยคิดถึงเวลาที่ผ่านไป เฝ้ารอด้วยใจที่มั่นคงดั่งเหล็กกล้า ไม่ว่าโลกจะรกร้างอย่างไร ก็จะยังคงมีความทรงจำของเราติดตามเคียงข้างกันไปตลอดกาล จะสุขทุกข์เท่าไรก็มีเพียงแต่รักที่ยังเป็นนิรันดร์ดั่งเทพนิยาย ไม่ว่าใครก็จะไม่มีวันลืมตำนาน ตำนานแห่งคำสาบานของสองเรา น้ำตาของเธอจะกลายเป็นสีสันของผีเสื้อที่ปลิดปลิวเต็มท้องฟ้า ความรักจะเป็นปีกที่พัดสายลมให้พาใจของสองเราโบยบินไปด้วยกัน
|