ผมเจอชายพเนจรคนหนึ่ง
ที่เดินทางอย่างไร้จุดหมาย
ไม่มีเมื่อวาน, วันนี้ หรือพรุ่งนี้
ไม่มีแม้กระทั่งอดีต, ปัจจุบัน หรืออนาคต
เขาเดินทางไปเรื่อยๆ
เดินทางตามที่หัวใจของเขาปรารถนา
สิ่งที่สัมผัสได้จากเขาคือความโดดเดี่ยว
ไร้รอยยิ้ม ไร้เสียงหัวเราะ หรืออาจไร้เสียงร้องไห้
.. และเดินทาง

          เมื่อท้องฟ้าทางทิศตะวันตกเลือนลางลง ผมนั่งมองสีส้มอมชมพูของมันที่ช่างงดงามวิจิตรอย่างมากมาย รวมทั้งขณะขึ้นในเวลาตอนเช้าด้วย ช่างเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่สร้างสรรค์โดยธรรมชาติอย่างแท้จริง แต่นั่นเป็นเพียงแค่สามัญสำนึกและความรู้สึกของมนุษย์คนหนึ่งแค่นั้นเอง

          ผมตื่นจากอาการเหม่อเมื่อได้ยินเสียงนกร้อง แหงนมองดูนกเหล่านั้นกำลังบินกลับสู่รวงรัง มันทำให้คิดถึงความกว้างไกลของท้องฟ้า คิดถึงความอิสระเสรีไร้ขอบเขต ทำให้อยากเป็นนก จะได้พเนจรไป ค่ำไหนนอนนั่น ไปให้ไกลสุดขอบฟ้า ไปให้ทั่วโลก แวะหาอาหารรองท้อง พออิ่มสำราญก็บินต่อไป ผ่านหมู่เมฆและทิวทัศน์ ที่เปลี่ยนไปตามภูมิประเทศรายทาง

          ครั้งหนึ่ง.. ในขณะที่ผมเดินอยู่ในจังหวัดเล็กๆ ของภาคใต้ มีโอกาสพบชายพเนจรคนหนึ่ง จะเรียกว่าเป็นชายพเนจรก็คงจะไม่ถูกนัก เขาเป็นนักดนตรี.. นักดนตรีริมทาง ผู้สะพายกีต้าร์ตัวเก่ง.. และเก่า แต่อารมณ์ของเขาละเมียดละไมยิ่งนัก ยามที่เขายืนร้องเพลงพร้อมกรีดนิ้วลงบนเส้นสาย เขาจะหลับตาประหนึ่งจะปล่อยจิตใจให้ล่องลอยไปตามเสียงเพลง บางทีเขาลืมไปเลยว่ามีผู้คนให้ความสนใจ ลืมเห็นเหรียญที่ถูกโยนลงกล่องกีต้าร์ที่วางไว้ข้างหน้า.. หรืออาจลืมโลกแห่งความเป็นจริงไปด้วยในบางครั้ง.. เขาบอกผมอย่างนั้น เขาบอกว่าเขาจะร้องเพลงที่เขารักมากที่สุดในผมฟัง มันทำให้ผมรักเพลงนั้นไปด้วย ไม่ใช่รักเพลง แต่ผมรักอารมณ์ของเขามากกว่า แต่เขาปฏิเสธเงินก้อนหนึ่งที่ผมมอบให้ เขาบอกว่าเขาไม่ใช่ขอทาน เงินจำนวนนั้นมันมากเกินไปสำหรับงานที่เขาทำ.. แค่เพลงเพียงหนึ่งเพลงที่เขาเล่นให้ผมฟัง เขาว่าเขาคือผู้ขายดนตรีและความไพเราะ แค่แลกเปลี่ยนแค่นั้น.. แต่ไม่ใช่เปลี่ยนชีวิตของเขา

         "ผมจะก้าวเดินไปตามที่หัวใจของผมมันปรารถนา" เขาบอกผมว่าอย่างนั้น

          ผมเจอเขาอีกครั้งที่จังหวัดใหญ่ทางภาคเหนือในเทศกาลมหาสงกรานต์ ช่วงระยะเวลาประมาณ 4 ปีทำให้สภาพร่างกายของเขาดูทรุดโทรมลงบ้าง แต่เสียงเพลงและเสียงกีต้าร์มันไพเราะจับใจกว่าเดิม ในร่องรอยแห่งคราบเหงื่อไคลนั้นไม่ได้มีอาการเบื่อหน่ายแต่อย่างใด เรียบเฉยเหมือนเดิม เหมือนผิวน้ำอันเงียบสงบ แต่ภายใต้ความเรียบเฉยนั้นผมรู้ว่าเขากำลังมีความสุข มีความสุขกับเสียงเพลงและเสียงกีต้าร์คู่ชีพของเขา แต่ผมไม่ได้เข้าไปทักทายเขา ได้แต่ยืนมองอยู่ใกล้ๆ เพราะคิดว่าเขาคงจำผมไม่ได้ และคิดไปว่าชีวิตของเขาคงไม่มีอดีตที่ทั้งสุขและเศร้า หรือแม้กระทั่งไม่มีปัจจุบันและอนาคต.. ผมคงคิดไปเรื่อยเปื่อยเกินไป แต่ที่ผมสัมผัสได้อย่างแน่นอนคือ เขามีเสียงดนตรีจากตัวเขาเอง.. อาจมีเพียงความว่างเปล่า.. และการเดินทาง

ผมเจอชายพเนจรคนหนึ่ง
ชายผู้มีดนตรีในหัวใจ
กับเรื่องราวแห่งการเดินทาง
ที่พเนจรอย่างอิสระเสรี../

- ญ า ธ ร -
28 พฤศจิกายน 2550

___________________________________________

เพลงประกอบ : เหยี่ยว โดย ฤทธิพร อินสว่าง