ผีเสื้อตัวงามโผบินหายไป ขณะเดียวกันกับที่ดอกหญ้าสีขาวหยุดไหวตัว ชายเฒ่านักเล่านิทานมีท่าทีอยากกล่าวอะไรบางอย่างออกไป ตรงกันข้ามกับชายหนุ่มผู้สัญจร เขาเพียงวางตัวเฉยเมย แม้ข่าวฆ่าตัวตายของชายหนุ่มในห้องสี่เหลี่ยมจะเป็นข่าวร้ายประจำวันก็ตาม ในความรู้สึกของชายหนุ่มผู้สัญจรเพียงเฉยเมย..

          ผู้เฒ่านักเล่านิทานคล้ายจะฟังความคิดเห็นของชายหนุ่มผู้สัญจร หลังจากได้บอกกล่าวถึงการฆ่าตัวตายของชายหนุ่มคนนั้น แกกระสับกระส่ายไปมา จนในที่สุดชายหนุ่มผู้สัญจรจึงเอื้อนเอ่ยความรู้สึกของตัวเองออกมาเป็นคำพูด

         "ที่จริงชายหนุ่มคนนั้นได้ตายไปนานแล้ว"

          ผีเสื้อบินกลับมาที่ดอกหญ้าสีขาวอีกครั้ง สายลมเริ่มพัดไหว แม้แสงแดดจะระยิบอยู่ในบรรยากาศ

เธอเดินลำพังผ่านวงล้อแห่งไฟ
เธอไม่เคยสูญเสียความปรารถนาหนึ่งของเธอ
มองหาภาพซึ่งยากที่จะมองเห็น
และรู้ว่าทั้งหมดนั้นคือสิ่งหมายให้เป็น
เธอจงนำความฝันของเธอแล้วสร้างให้เป็นจริง
และมองความจริงมันต้องเปิดเผย
และหัวใจของเธอที่ความจริงจะส่องสว่าง
ความมุ่งหมายของเธอจะตระหง่านด้วยกาลเวลา

          ผู้เฒ่านักเล่านิทานไม่เข้าใจต่อคำกล่าวของชายหนุ่ม ใบหน้าที่ผิดหวังของแกแสดงออกมาได้เด่นชัด ไม่นานจากนั้นแกก็พาตัวเองออกไปจากศาลา เดินหายไปตามเส้นทางสู่หมู่บ้าน.. บางทีอาจจะมีผู้คนแสดงความคิดเห็นกับข่าวการตายของหนุ่มคนนั้น เพื่อให้ผู้เฒ่านักเล่านิทานได้พูดคุยด้วยความเพลิดเพลิน

ไขว่คว้าถึงฟ้ากว้าง.. ไขว่คว้าถึงฟ้ากว้าง
บางคนอาจอันตรธาน.. บางคนอาจสืบทอด
บางคนไม่เป็นสุข.. และบางคนจะไขว่คว้าถึงฟ้ากว้าง

          ชายหนุ่มผู้สัญจรปล่อยตัวเองอยู่ในร่มเงาของศาลาริมทาง มองทุกอย่างที่ผ่านสายตาไปอย่างเงียบๆ และโดดเดี่ยว/

- ญ า ธ ร -
16 ธันวาคม 2550

___________________________________________

เพลงประกอบ : วาสิฏฐี โดย มาโนช พุฒตาล