จำได้ครั้งแรกที่ไปภูกระดึง  เมื่อประมาณ เกือบ 10 ปีก่อน  ระหว่างทางขึ้น  ไม่รู้ซำอะไร 

พบชายหนุ่มนายหนึ่งกำลังลากกระเป๋าเสื้อผ้าอย่างทุลักทุเล  ( กระเป๋าเดินทางแบบล้อลาก )

ปากก็บ่นกับเพื่อนที่ไปด้วย  "  คราวหน้าไปไหน  กูจะไม่ให้แม่จัดกระเป๋าให้อีกแล้ว  "

                                   พวกเราได้ยินก็ได้แต่อมยิ้ม  แต่คิดในใจ

                   " แม่จัดให้ยังไม่เท่าไร  แต่แกเห็นแล้วยังดันเอามานี่สิ จะโทษใคร "

การกลับมาภูกระดึงครั้งที่สอง  ในปีถัดมา   ระหว่างทางช่วงหลังแปถึงที่กางเต้นท์

พบชายหนุ่ม(อีกแล้ว) 2 นายนั่งหมดแรงอยู่ข้างต้นสน  กลางแดดเปรี้ยง  มองน้ำในมือเราตาละห้อย

เราเดินผ่านไป  แล้วย้อนกลับมา  ส่งขวดน้ำให้       2 ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณเสียงดังลั่นภู

ครั้งที่ 3 กับภูกระดึง  เมื่อปีที่แล้ว

ภาพที่เราเห็นกลับเป็น  สาว ๆ ใส่ชุดแชคสั้นพร้อมผ้าคลุมไหล่     เดินขึ้นภูกระดึง  

 ระหว่างทางหลังแป  พบกลุ่มเด็กสาวใส่ขาสั้นอวดขาสวย  ไม่มีแม้หมวกหรือร่มกันแดด

ค่ำคืน ณ ลานกลางเต้นท์  ขณะที่เราใส่เสื้อหนาวพร้อมหมวกไหมพรม

สาว ๆ ใส่สายเดี่ยว ขาสั้น  กันหนาวด้วยผ้าคลุมไหล่ผืนเดียว  

นี่ภูกระดึงเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยหรือ ?????

เด็ก ๆ เดี๋ยวนี้เดินเก่ง  ไม่รู้ร้อน   ไม่รู้หนาว  หรือว่าเราแก่เกินไป  ?????