เพิ่งจะครบรอบ " พฤษภาทมิฬ " ไปเมื่อ 17 พฤษภาคม 2551 หลายคนที่ร่วมอยู่ในเหตุการณ์ช่วงนั้น คงได้แต่ภาวนาว่า อย่าให้ประวัติศาสตร์หน้านี้ กลับมาซ้ำรอยช้ำๆอีกเลย แต่ก็ดูเหมือนว่า คบหลายๆคนในรัฐบาล ซึ่งไม่เคยเจ็บปวดกับความตาย ความสูญเสียญาติพี่น้อง  พูดจาเร่งเร้าให้เกิดการเผชิญหน้ามากเหลือเกิน

เราเองอยู่ในเหตุการณ์ทุกตอน ตั้งแต่ 14 ตุลา 2516 , ถึง 6 ตุลา 2519 , สู่ 17 พฤษภา 2535 และล่าสุด 19 กันยา 2549 ที่แม้ไม่เสียเลือดเนื้อ แต่ก็เสียความเชื่อมั่นในความเป็นชนชาติไทย ที่มีนิสัยเอื้ออาทร ที่มันกำลังหายไปจากสังคมไทย  แล้ววันนี้เราเหลืออะไรอยู่ 

นักการเมืองมีแต่ความก้าวร้าว  ด่าได้ด่า ว่าได้ว่า  ถีบได้ถีบ  ไม่เหลือแล้วถึงความเป็นชนชาติไทย ที่เคยเป็นที่ยอมรับว่า คนไทยมีน้ำใจเอื้ออาทร  เป็นผู้ได้รับเลือกให้เป็นผู้ทำหน้าที่แทนประชาชน ย่อมต้องรู้ว่า  วันนี้เรามิใช่ตัวคนเดิม  แต่ได้แบกภาระความรับผิดชอบ  แบกหน้าตาของประเทศไว้ เต็มบ่าและเต็มหัวใจ

อยากบอกว่า  เราอย่าเพียงระลึกถึงเหตุการณ์  แต่ต้องทบทวนว่า  เหตุการณ์เช่นนี้  สมควรเกิดขึ้นอีกหรือไม่ ?

ถ้าไม่  ทำอย่างไร โดยเฉพาะผู้ที่มีประสบการณ์มาแล้ว  เห็นจุดอ่อนและเห็นร่องรอย.....ต้องช่วยกันป้องกันมิให้มันเกิดอีกครั้ง  เลือดตกยางออก  มีแต่สูญเสีย และสูญเสีย

เชื่อเถอะ.......แม้แต่ทหารเขาก็เบื่อเหมือนกัน........การเมืองแย่ๆแบบนี้.....แล้วเรียกร้องการรัฐประหาร  พอทำไปแล้ว  ไม่เป็นใครร่วมรับผิดชอบประเทศเลย  ทหารเขาถูกฝึกให้รับผิดชอบความมั่นคง จับปืนสู้ข้าศึก  ทางใครก็ทางมันสิคะ

ไหนว่ารักชาติกันนักหนาไง ?