หายไปอาฟริกามาค่ะ ไปทำวิจัยเรื่องความมั่นคงทางอาหาร ( Food Security ) ให้รัฐบาลสหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรีย เรื่อง ข้าวและการพัฒนา  พาเพื่อนนักวิชาการและวิศวกร ไปดวย หลายคนตื่นเต้น ที่ได้ไปเห็นอาฟริกาครั้งแรก  จึงได้รู้ว่า แท้จริงแล้ว อาฟริกาไม่ใช่ดินแดนแห้งแล้งทะเลทรายอย่างที่เคยเข้าใจ เพียงแต่ยังจัดการกับทรัพยากรที่เขามีมากมาย ไม่ถูกทาง เท่านั้นเอง

ข้าวไทย เป็นที่ต้องการมากในอาฟริกา  ถูกปั่นราคาจนแพงลิบ เดินไปทางไหน จึงถูกต่อว่า ว่าเราขายข้าวราคาแพง ต้องช่วยกันชี้แจงว่า ที่จริงแล้วต้นทุนราคา ไม่ได้แพงอย่างนั้น เพียงแต่ ค่าขนส่งไปอาฟริกาสูงกว่าที่อื่นๆ ทำให้ราคาสินค้าถูกทำให้สูงขึ้นมาก จนกลายเป็นภาระของคนกินข้าว ที่นั่น

วันนี้ หลายประเทศเอเชียตื่อนตัว  หนุ่มสาวชาวจีน พากันเดินทางไปทำธุรกิจในอาฟริกา รวมถึงจากประเทศอื่นๆ เช่น ฟิลิปปินส์ ฮ่องกง ไต้หวัน เกาหลี  ไม่ต้องพูดถึง อินเดีย เพราะเขาพูดภาษาอังกฤษเก่ง จึงมีคนอินเดีย เต็มไปหมด คนไทยน้อยมาก แทบไม่เจอเลย  นอกจาก ข้าวไทย  ที่เต็มไปหมดทุกตลาดในอาฟริกา โดยเฉพาะไนจีเรีย ซึ่งซื้อข้าวไทยเรา ปีละเกือบ 2 ล้านตัน

มีคำถามจากเพื่อนๆอาฟริกันว่า  ทำไมคนไทย ไม่ชอบเดินทางไปอาฟริกา  กลัวพวกเขามากเลยหรือ ?  เราก็ชี้แจงว่า ไม่ใช่อย่างนั้น  คนไทยติดที่อยู่ ไม่ชอบออกไปไหนไกลๆ  ทำมาหากินแต่ในบ้านเมืองตัวเอง  และที่สำคัญ  อาจเป็นเพราะ เราไม่ค่อยคุ้นกับการใช้ภาษาอังกฤษมากนัก  แต่เด็กไทยรุ่นใหม่ ก็เก่งภาษามากขึ้นแล้ว

ใครอยากไปอาฟริกาบ้าง.......ไปด้วยกันมั้ยคะ ?