การทำงานอย่างเรามันเสี่ยง..

เราเป็นคนหนึ่งที่ทำงานด้านออกแบบเป็นInterior

ใครอยากเป็นก็เตรียมใจให้ดีกับปัญหา ที่จะตามมา

       ตอนเรียน จะมีแต่งาน งาน และกลับบ้านดึก หรือไม่กลับ

(อันนี้เตือนเลยสำหรับคนที่มีลูก)

       ต่อมา  ก็ทำโปรเจค แล้วก็กลับดึกอีกนั้นแหละ

       พบใกล้จะเรียนจบ แล้วก็กลับดึก ช่วยงานอาจารย์

       ทำงานปีแรก  เขียนงานทั้งวันทั้งคืน

เขียนเสร็จก็เข้าไปคุ้มช่างต่อตอนกลางคืน

เช้าเข้างาน เขียนงานต่อ

เสาร์หยุด..แต่เราเข้ามาเขียนงาน

อาทิตย์ก็หยุด..เราก็ยังมาเขียนงาน

ร่างกายเริ่มไม่ได้พักผ่อน

เริ่มป่วยบ่อยมากขึ้น

เดินมากขาอักเสบ จนบ้างวันเดินไม่ได้

ตัวซีด เพราะแทบจะไม่ได้โดนแดดเลย

    เริ่มเข้าปีที่2

เริ่มเบื่องาน เพราะได้เงินน้อย

เริ่มที่จะรับงานเอง

รับงานเสริม..หนักกว่าเก่า

ไม่ได้นอนเลย

กลับบ้านเขียนงาน จนลืมกินข้าว

เช้าเข้างานปกติ

เลิกดึกปกติ

แต่มีงานเพิ่มมากกว่าปกติ

กว่าหาเวลาไปคุยงานกับลูกค้าส่วนตัวได้

เค้าบอกให้ค่าแบบครึ่งหนึงก่อน

ก็ได้(เราคิด) เผื่อมีการแก้ไขแบบ

2 เดือนผ่านไป..

แต่มันก็ไม่จ่าย

ไปดูที่ร้าน (ที่เขียนให้มัน)สร้างเสร็จแล้วด้วย

มันก็ยังบอกว่าต้องแก้แบบอีก

แต่ก็ไม่ให้แก้ ตังค์ก็ไม่จ่าย

ขอบอกเลยว่าตอนแรก ไม่ได้อยากทำงานเสริม

แต่มันเนี่ย ขอร้อง

บอกว่าต้องเราเท่านั้นนะ ที่เขียนโดนใจ

ตังค์ก็ไม่ได้ ไม่ได้นอน ป่วยอีก

เวลาก็ไม่ค่อยจะมีเหมือนชาวบ้านเค้า

เพื่อนก็เริ่มหายๆไป

วัน วันก็ทำงาน

เศร้า

**หมายเหตุ ผู้ปกครองที่จะนำบุตรหลานเข้าเรียนด้านนี้ ขอเตือนว่าคุณจะเริ่มต้นการขาดลูก เวลากินข้าวรวมกัน เที่ยว พูดคุย ที่เคยมีรวมกันจะน้อย.....ลง

จนไม่เหลือเวลาให้กลับคุณเลย

                                                                             ด้วยความหวังดี

                                                                                    Acidนะจ๊ะ