สมบุญเรียนดีแต่ครอบครัวยากจน  จบชั้นม.๓ เธอต้องเข้าทำงานในโรงงานทอผ้า  ไม่เคยขาด  ไม่เคยลา  จนได้เป็นพนักงานกลาง  ตำแหน่งไหนใครขาด  เธอทำแทนได้ทุกที่  ทำงานไป ๓ ปีเริ่มป่วยเป็นไข้ ๕ ปีเริ่มเจ็บป่วยมากขึ้น ๑๐ ปีเริ่มอาเจียน  เพื่อนที่เข้าทำงานพร้อมกันหายหน้าไปทีละคน  จนถึงปีที่ ๑๕  อาการป่วยเธอมากขึ้น  ทั้งไข้  ทั้งอาเจียน  จนต้องนั่งหลับเพราะหายใจไม่ออก  หมอผู้เชี่ยวชาญโรคในโรงงานที่ร.พ.จุฬาฯบอกว่าปอดเธอเต็มไปด้วยฝุ่นฝ้าย  เสียหายไปแล้ว ๖๐ %  เธอต้องต่อสู้ฟ้องร้องกับนายจ้าง  เมื่อให้ถูกออกจากงาน  เมื่อองค์กรในต่างประเทศรู้ข่าว  จึงได้ช่วยเหลือค่าเลี้ยงชีพเธอเป็นเวลา ๓ ปี  ปีนี้ในวัย  ๕๐  สมบุญได้รับรางวัลนักต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชนดีเด่น  จากคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ  เธอยังสู้โลก  ออกเดินทางบอกถึงสิทธิต่างๆให้พี่น้องแรงงานทุกจังหวัด  แล้วคนที่ปอดดีๆไม่คิดช่วยเหลือคนอื่นบ้างหรือ.