๑.ดอกจาน

ผจงแย้มแต้มแต่งประดับทุ่ง   ดั่งโค้งรุ้งวาดโค้งทาบโพ้นฟ้า

ผลิดอกกลีบบานละลานตา   สดสวยเสมอค่าบุปผาพันธุ์

กลีบสาวพราวฝันอันบรรเจิด   ระริกเริงแพร้วเพริศสุดเฉิดฉัน

เริงโลดอิ่มอาบแสงตะวัน   วาดหมายมาดมั่นมวยดอกไม้-,

ดอกจานเด่นตระการในม่านแดด   ร้อนเร่าผ่าวแผดสุริยฉาย

แดงเผลิงชูช่อกันเรียงราย   พลิ้วสยายกลีบเย้าเคล้าสายลม

บนเนินแล้งแห่งท้องทุ่งอันวุ้งเวิ้ง   ดอกไม้บานรำเวิ้งเสพสุขสม

กรุ่นกรำแดดปลอบขวัญคนซานซม   สูดดอมดมพฤกษชาติที่วาดไว้

เพื่อถักทอใยฝันอันพิลาศ   เพื่อหยัดยืนต้านอำนาจความเลวร้าย

เพื่อแผ่นผืนอาบแล้งทุรนทุราย   ประคองกอดกลิ่นอายความดีงาม

ดอกจานร่วงหล่นเกลื่นกล่นพื้น   ย่อมมิอาจพลิกฟื้นฝันอันวาบหวาม

หากฟอนไฟใฝ่ฝันยังลุกลาม   การคิดค้นสืบถามจึงตามมา.

       บทกวีชิ้นนี้   ผมเขียนขึ้นมาท่ามกลางเปลวแดดที่แผดเผาต้นเดือนมีนาคม  ใต้ต้นดอกจานกลางทุ่งนาวังโก   ผมกลับมาบ้านเพื่อเตรียมสอบบรรจุครูปี๒๕๒๗  หลังจากที่เป็นหนุ่มพเนจรมานาน   ผมควรที่จะหาอะไรเป็นหลักยึดเพื่อจะได้ทำงานวรรณกรรม  ผมยอมรับว่าการเป็นคนเขียนหนังสือเพียงอย่างเดียวมันค่อนข้างจะหิวโซไปหน่อย  ถึงแม้ฟอน  ฝ้าฟางจะบอกกับผมว่าเขารักวิถีของผมตอนเป็นหนุ่มพเนจรมากว่าการเป็นครูก็ตาม

     บทกวีที่ชื่อ"ดอกจาน"นี้ตีพิมพ์ครั้งแรกที่นิตยสารอาทิตย์-เคล็ดลับปี ๒๕๒๗ ชัชรินทร์  ไชยวัฒน์  บรรณาธิการ