๓.ผม,คมและสลา คุณวุฒิบนถนนแสวงหา

   ราวปี ๒๕๒๔-๒๕๒๕   เป็นช่วงเวลาที่ผม , คม  และสลามีความผูกพันกันมากที่สุด   คมเป็นอดีดนักศึกษาของมหาวิทยาลัยรามคำแหง  เคยอยู่ชมรมเสื่อมโทรมฯ  เป็นนักกิจกรรมมืออาชีพ  และมีบทกวีที่ตีพิมพ์เผยแพร่ในหนังสือต่างๆมาแล้วมากมาย

   การเข้ามาเรียนในวิทยาลัยอุบลฯ   ของคม  ทัพแสง   จึงสร้างสีสันให้กับนักศึกษาที่ทำกิจกรรมเป็นอย่างมาก   ประกอบกับอดีดผู้นำนักศึกษาครูก่อนเหตุการณ์ ๖  ตุลาคม  กลับเข้ามาเรียนต่อในระดับปริญญาตรีหลายคน  และวิทยาลัยครูอุบลฯก็เปิดหลักสูตรปริญญาตรี  ๔ ปีจึงทำให้มีนักศึกษาหนุ่มสาวที่สอบเอ็นทรานซ์ไม่ติดเข้ามาเรียนจำนวนมาก

    กลุ่มของคมมีอุดม บัวเกษ  สมชัย  ศรีลาชัย  เสถียร  สระใบ  กลุ่มของสลาก็มีอดุลย์  ย่าพรหม   นพพา  พิมพ์สระ  บัญชา  เกียรติจรุงพันธ์   กลุ่มดนตรีวงสุดสะแนน มีวิทยา  กีฬาและอัศวัน  อบรมและช่วงเวลานั้นพวกเขาเพิ่งกลับมาจากไปร่วมงานกับทีมงานสร้างหนังครูวิบาก  ครูดอย ของสรุสีห์  ผาธรรม  รวมทั้งการเล่นดนตรีในนามของวงเพื่อน  ซึ่งมีวิสา คัญทัพเป็นผู้ดูแลอยู่   และกลุ่มของครูตุ้-วรเทพ  ทองผายจากโรงเรียนนารีนุกูล

    ในส่วนของผมนั้นเปรียบไปก็เหมือนกับเสือจร  คือไปได้กับทุกกลุ่ม  ผมไปทำงานหนังสือพิมพ์แม่มูลฉบับยุติธรรมกับเชิดศักดิ์  จุมพะบุตร  นักศึกษามหาลัยรามคำแหง  ซึ่งเป็นโต้โผใหญ่ของชมรมฝึกพูดที่วิทยาลัยพยาบาลสรรพสิทธิ์ฯจังหวัดอุบลฯ  และผมก็ได้นำงานเขียนเรื่องสั้นของสลาชื่อ"ใต้ต้นกระโดน"โดยใช้นามปากาว่าศรีลัดดาไปตีพิมพ์ด้วย  ซึ่งนามปากกาเดียวกันนี้  มีเรื่องสั้นตีพิมพ์ที่สกุลไทยด้วยเช่นกัน

    นี่เป็นความพยายามอีกด้านหนึ่งของสลา คุณวุฒิที่จะก้าวเดินไปบนถนนวรรณกรรม

    พวกเราเป็นนักศึกษาครูที่ค่อนจะยากจน   จึงพากันใช้ชีวิตแบบรวมหมู่   ใครมีอะไรก็แบ่งกันกิน   พักเที่ยง  พวกเราก็ไปใช้บริการแม่ค้าส้มตำและปลาทอดแถวตึกเก่า  เป็นการหลบสายตาของนักศึกษารุ่นน้องๆที่เข้ามาใหม่  บางทีพวกเราก็ไปหาบ้านเช่าเพื่อที่จะได้ทำงานดนตรี  และวรรณกรรม

    สลา  และกลุ่มเพื่อนๆเอกภาษาไทยและวิทยาศาสตร์กำลังพากันก่อตั้งวงดนตรีลูกทุ่งชื่อวงอ้อคำ  สลาเป็นคนแต่งเองร้องเอง  โดยมีบัญชาเป็นคนเป่าเมโรเดี่ยนให้จังหวะ  ส่วนวงกระดานชนวน  ซึ่งคม ทัพแสง เป็นนายวงนั้นได้มีสมาชิกใหม่เพิ่มเข้ามาคือทวีศักดิ์   เวชกามา  ญาติผู้น้องของสมชาย  เวชกามา นักร้องนำของวงคนโคก  วงดนตรีของชาวครูยโสธรนั่นเอง   ทวีศักดิ์  กำลังเรียนอยู่ที่โรงเรียนพาณิชการอุบลฯ  พวกเราเล่นเพลงเพื่อชีวิตโดยขึ้นต้นด้วยเพลง   ถั่งโถมโหมแรงไฟ 

    วงกระดานชนวนเล่นเพลงเพื่อชีวิต  ขณะที่วงอ้อคำเล่นเพลงลูกทุ่งแนวสายัณห์  สัญญา   เป็นเหรียญสองด้านที่ขัดแย้ง หากทว่ากลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวผมคิดว่าจากอิทธิพลด้านนี้แหละที่ทำให้สลา  คุณวุฒินำมาใช้ทำเพลงลูกทุ่งเพื่อชีวิตอย่างที่วสุ  ห้าวหาญ หรือเสถียร  ทำมากำลังขับขานอยู่ในขณะนี้

    ความจริงแล้ว  ผมเองก็ไม่ได้คาดคิดดอกว่าสลา  คุณวุฒิจะกลายเป็นศิลปินนักร้อง นักแต่งเพลงผู้มีชื่อเสียงในปัจจุบันนี้  ที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมาก็ไม่ใช่เกาะกระแสสลา   คุณวุฒิแต่อย่างใด   หากทว่านี่คือกลิ่นอายหรือต้นทุนแห่งชีวิตของเพื่อนๆที่เกี่ยวติดกันมา

   เปอร์-หนุ่มร่างพิการ  อดีดบัณฑิตอาสา(คอส.)เป็นอีกคนหนึ่งที่มีคุณูประการของกลุ่มพวกเรา   เปอร์เรียนจบจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง  ดูแลร้านขายยาที่อยู่ตรงข้ามโรงพยาบาลสรรพสิทธิ์ฯ  ให้กับน้าของเขา   เขาเป็นแหล่งเงินทุนของพวกเรา   เปอร์กับคม  ทัพแสงเป็นเพื่อนกันมาก่อน   พวกเขาก็เป็นคนเปิดโลกแห่งการอ่านในระดับลึกลงไปในจิตวิญญาณ

  โลกหนังสือ   นิตยาสารวรรณกรรมซึ่งมีสุชาติ  สวัสดิ์ศรี  เป็นบรรณาธิการ   รวมทั้งรวมเรื่องสั้นรางวัลช่อการะเกดเล่มแรกชุดวันเวลาที่ผ่านเลย  ผมก็ได้อ่านจากคม ทัพแสงนี่แหละ   นอกจากคมทัพแสงจะมีความสามารถทางด้านการเขียนบทกวีแล้ว   เขายังมีฝีมือในการทำหนังสือและวาดรูปอีกด้วย

   งานเพลงของคม  ทัพแสงที่แต่งให้สลา  คุณวุฒิร้องในช่วงแรก  ไม่ว่าจะเป็นเพลงวอนลมเกี่ยวใจ  สาวตีข้าว ล้วนมีกลิ่นอายของกวีในเสียงเพลงทั้งสิ่น  ถ้าหากเขาไม่หลงใหลในน้ำชีวจิต  คมจะไปได้ไกลมากทีเดียว  อีกคนหนึ่งที่เป็นนักอ่านตัวฉกาจ คือสมชัย   ศรีลาชัย  ซึ่งเคยรวบรวมงานเขียนของเด็กๆโรงเรียนบ้านหนองขนานร่วมกับฟอน ฝ้าฟาง(วีระ สุดสังข์)  พิมพ์รวมเล่มมาแล้ว จนกระทั่งเจน  สงสมพันธุ์ ผู้ประสานงานขององค์กรวรรณกรรมไปพบเข้าจึงได้นำไปเผยแพร่ในจุลสารองค์กรวรรณกรรม  ซึ่งมีญิบ  พันจันทร์  เป็นโต้โผใหญ่

   คม ทัพแสง  เรียนจบเอกพัฒนาสังคมในปี ๒๕๒๕  ในขณะที่ผมกำลังเรียนซัมเมอร์วิชาสุดท้าย เลยพลาดโอกาสสอบบรรจุที่จังหวัดยโสธร   คมสอบบรรจุเป็นครูที่ยโสธรบ้านเกิดได้ไม่นาน  เขาก็ลาออกและกลับมาเรียนปริญญาตรีเอกศิลปะที่วิทยาลัยครูอุบลฯเหมือนเดิม  ก่อนที่เขาจะไปทำงานเขียนเพลงอยู่กับสลา คุณวุฒิที่โรงเรียนบ้านไร่ขี  อำนาจเจริญ

   เพื่อนๆมีงานประจำทำกันหมดแล้ว   ผมยังคงเป็นหนุ่มพเนจรหมอนหมิ่น   สะพายกระเป๋าเดินทางไปอาศัยเพื่อนๆแถวอุบลฯ ศรีสะเกษ  บุรีรัมย์  ไม่ว่าจะเป็น  ฟอน  ฟ้าฟาง  นคร  ศรีวิพัฒน์   เกษม   ศรีโพนทอง   ทิพยา วงค์จิตตะ  ปราโมทย์  ในจิต   วงเดือน ทองเจียวและคนอื่นๆอีกมากมาย 

   ผมขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคน.