สงครามคนตุลา

       นานมาแล้วที่ข้าพเจ้าทำตัวเป็นนักสังเกตการณ์   เฝ้ามองสังคมไทย   และตัวละครเดือนตุลาที่เคยมีบทบาทนับตั้งแต่ยุคก่อนและหลังเหตุการณ์  ๑๔  ตุลาคม  ๒๖๑๖    และ  ๖  ตุลาคม  ๒๕๑๙

        ที่เห็นและเป็นอยู่   ข้าพเจ้ายอมรับว่าในอดีดพวกเขา  อันได้แก่ตัวละครเดือนตุลาทั้งหลายมีจิตวิญญาณในสิทธิ  เสรีภาพ   และใฝ่ฝันถึงสังคมที่เป็นธรรม

           หากทว่า   เมื่อตัวละครเดือนตุลากลับจากป่าเขา   พร้อมกับวิกฤตศรัทธา    ทุกคนวางอาวุธ   สองมือเปล่าแปน   กลับคืนสู่สังคมไทยที่พวกเขาเคยก่นด่า     ด้วยสถานภาพของคนธรรมดา   หากทว่าไม่ธรรมดา    ความจริงแล้ว    เมื่อเพื่อนพ้องน้องพี่  ซึ่งเปรียบเสมือนนักรบที่เพิ่งกลับจากสงคราม    กลับคืนสู่บ้านเกิด   ข้าพเจ้าและเพื่อนๆควรจะต้องผูกข้อต่อแขน    ปลอบขวัญ  และให้กำลังใจ

          พวกเขามีทางเลือกมากกว่านักรบชาวนา   มวลชน   ผู้หล่อเลี้ยงให้พวกเขาได้อยู่กินในท่ามกลางสงคราม    พวกเขา -  นักรบผู้หาญกล้าแห่งเดือนตุลาคม  ๒๕๑๖  และ  ๖  ตุลาคม  ๒๕๑๙

           เมื่อพวกเขากลับคืนสู่สังคมไทยในสภาพของนักรบผู้พ่ายแพ้สงคราม    และด้วยภาระหน้าที่ของชีวิต  ทำให้พวกเขาต้องดิ้นรนขนขวายทำงานเพื่อปากท้อง     โดยไม่มีคำว่าค่ายในหัวใจ    ซึ่งเราเองก็ไม่ว่ากัน  และยินดีกับชีวิตที่ได้เลือกแล้ว

           หากทว่า  เมื่อวันเวลาผ่านไป   บาดแผลเริ่มเลือนหาย   ชีวิตของนักรบหนุ่มเริ่มดีขึ้น  มีเงินมีทอง  มีฐานะ  มีบทบาท   และเริ่มแสดงศักยภาพในทางการเมือง   ไม่ว่าจะในร่มเงาของชาติไทย   ของน้าชาติ  และอาจารย์โต้ง   ประชาธิปัติย์ของนายหัวชวน   

          ขณะเดียวกัน   นักเลือกตั้งท้องถิ่นก็เติบโตตามมาอย่างกระชั้นชิดแบบหายใจรดต้นคออย่างนั้นแหละ   ระหว่างภาพนักการเมืองคุณภาพ   ต้นทุนทางสังคมสูง   กับนักเลือกตั้งท้องถิ่นประเภทเสือ  สิงห์   กระทิง  แรด   แห่งการสัมปทานทั้งหลาย

          ไม่เชื่อว่า   ระหว่างอดีดนักรบหนุ่มแห่งป่าเขา   จะกลายเป็นเพื่อนเลิฟกับนักเลือกตั้งท้องถิ่นที่มีคอนเนคชั่นไปถึงระดับชาติ

        เช่นเดียวกันกับการเลือกข้างอยู่ในคอกของชมพู่มะเหมียว   คนที่เคยเข่นฆ่าพวกเขาในเดือนตุลาคม  ๒๕๑๙   

       วันนี้   คนที่เคยเข่นฆ่าพวกเขา   กลายเป็นนายกรัฐมนตรีต้นทุนต่ำ   ที่สำคัญ   ถือว่าเป็นนายกมือเปื้อนเลือดวีรชนคนกล้าเดือนตุลาคม

       เป็นไปได้อย่างไรว่าคนที่เคยจับดาบประหัตประหารชีวิตเพื่อนๆของตัวเอง   พวกเขาต่างร่วมด้วยช่วยกัน    และออกเสียงเชียร์อย่างน่าเกลียดที่สุด

       หรือว่าคนเดือนตุลาตายแล้วจริงๆ.