ห้วงยามใดที่สามารถสรรหาเวลาให้กับตนเองได้
ฉันมักแอบปลีกเร้นกายไปนั่งเหม่อมองสายน้ำเจ้าพระยาเพียงลำพังที่ธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์
ไม่ว่าจะอยู่ในห้วงภวังค์ของอารมร์ที่ดำดิ่งซ่อนลึก เงียบงันเพียงใดก็ตาม
ฉันก็ยังมีสายน้ำ....เป็นมิตรที่แสนดี
มิตรที่คอยสดับตรับฟังเรื่องราวของฉัน อย่างใส่ใจในเนื้อหา
เช่นกัน....กับสายน้ำ

สายน้ำ เธอมีเรื่องราวที่ผ่านพบมามากมาย บอกกล่าวฉันอย่างเก่าก่อนทุกคราไป
เราสอง แย่งกันแลกเปลี่ยน เล่าขานเรื่องราวกันย่างสนุกสนาน

แต่วันนี้ฉันพกพาบางอย่างมาหาสายน้ำ
"วันนี้ เธอเป็นอะไร" สายน้ำถามฉัน
"ฉันเหนื่อยเหลือเกินกับเรื่องราวอันหลากหลายของผู้คนรอบข้าง ทุกอย่างประดังเข้ามาดั่งระรอกคลื่น ฉันอยากหลับสักตื่น ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของราตรีกาล"
"มาหาฉันสิ...ในอ้อมกอดฉันนั้น ไออุ่นอวลด้วยความรัก อาทร และความฉ่ำเย็นคลายความอ่อนล้าให้เธอได้ เคลื่อนกายอันบอบบางของเธอมาหาฉันสิ"

ฉันดำดิ่ง ละล่องกลืนหายไปในสายน้ำที่หอมกรุ่นแลอ่อนนุ่ม
สายน้ำได้ชักนำฉัน เดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ ทั้งจุดเริ่มต้น เป้าหมาย และปลายทาง
เสียงสะท้อนอย่างอ่อนโยนของเธอ....ต้องโสตฉันว่า

"ชีวิต...คล้ายดั่งการเดินทางของสายน้ำแห่งการเวลา
เมื่อยามใดที่ตัดสินใจที่จะเดินทางแล้ว ก็ไม่สามารถย้อนกลับทางเดิมเช่นเก่าก่อนได้
ทุกอย่างที่เราย่างกรายผ่านไปได้ กลายเป็นเถ้าถ่านที่ซุกซ่อนอยู่ในซอกหลืบของความทรงจำ ที่คละเคล้ากันไปทั้งรอยยิ้ม-คราบน้ำตา ทั้งเสียงหัวเราะอย่างเริงร่า-ร้องไห้อย่างร้าวราน เสียใจ-ดีใจ

ชีวิตดำเนินไปดั่งตัวโน้ตในบทเพลง ที่เริ่มต้นอาจจะขึ้นต้นที่ท่วงทำนองอ่อนหวาน ลีลาอันอ่อนช้อย ทว่าสุดท้ายจบลงอย่างใดเล่า..... ใครเลยจะทราบได้ ท่วงทำนองของบทเพลงมีทั้งสุขและทุกข์"

"หากเรารู้ไม่เท่าทันในลีลาของตัวโน้ต
บทเพลงของชีวิตเราก็จบลงอย่างเศร้าสร้อย"

"ชีวิตคนเรา....เดินทางเช่นเดียวกับสายน้ำ ที่ต้องพานพบเรื่องราวต่างๆมากมาย
เราพบกันเพื่อพราก เพื่อไปพบสิ่งใหม่ทุกโมงยามของชีวิต ที่เรามิอาจคาดเดาได้ว่า...คือสิ่งใดกัน
ทุกเสี้ยวจังหวะชีวิต เราควรดำเนินไปอย่างเบิกบาน เก็บเกี่ยวทุกอย่าง อย่างมีคุณค่าและอย่างงดงาม
ทุกอย่างเป็นครูสอนเรา

เป็นไปได้ที่บ่อยครั้ง เราอาจจะสะดุดกับเรื่องราวบางเรื่องที่เข้ามาอย่างเจ็บปวด
แต่ก็นั่นแหละจ้ะ เหล่านั้นคล้ายดั่งเกลียวคลื่นเริงระบำต้องพยับแดดในยามเย็น
ที่สร้างความงดงาม ความอ่อนไหว...อ่อนโยน
และการมองโลกอย่างเท่าทันเป็นการประทานของขวัญอย่างล้ำค่าแด่ชีวิต"

สายน้ำได้ยังได้พาฉันเดินทางต่อไป
ผ่านห้วงกาลเวลา ในรอยต่อของสรรพสิ่ง
ให้ฉันได้เห็นคุณค่า ความงดงามของชีวิตต่อไป

ยามใดที่ฉันมีเวลาว่าง
ยามนั้นฉันพบตัวเองปลีกวิเวก
อยู่กับสายน้ำแห่งกาลเวลา