ฉัน...เคยเสียใจกับ
"พี่ครับจะซื้อกาแฟครับ" เด็กชายหน้าตามอมแมมบอกกับพนักงานร้าน JIFFY
"โน่น เดินไปกดตรงโน้นอะน้อง" พนักงานชี้มือ ไม่สนใจมอง
เด็กน้อยเดินไปยืนลังเล แล้วก็หยิบแก้วใบใหญ่ กดกาแฟมาเต็มแก้วเพียว ๆ เลย
แล้วก็ยืนงง ๆ ไปหยิบน้ำแข็งก้อนมาอีก 1 ถุง
ฉัน...จะเดินไปช่วยกด แต่ไปไม่ทัน
แล้วฉันก็ต้องรีบออกมาเพราะกำลังจะไปเรียนไม่ทันเหมือนกัน
แล้วได้แต่คิดในใจว่า...ทำไมไม่ไปช่วยน้องกดน้ำน๊า จะโดนพนักงานว่าหรือเปล่าไม่รู้
ขับรถออกจากปั๊มน้ำมัน หันมองกระจกหลังถึงรู้ว่า เจ้าหนูคนนี้เป็นลูกจ้างรถขายน้ำอ้อย
เจ้าของร้านคงให้เข้าไปซื้อกาแฟ แต่ซื้อไม่เป็น แล้วก็เห็นสายตาเจ้าของร้านน้ำอ้อยมองดุ ๆ
แล้วก็ไม่รู้ว่าพนักงานที่ร้านคิดเงินค่ากาแฟเจ้าหนูน้อยไปกี่บาทถึงเจอสายตานายจ้างแบบนั้น

.

...เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันกับพี่ ๆ น้อง ๆ ที่เรียนครูด้วยกัน
ไปทานอาหารกลางวันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ขณะกำลังจะกลับไปเรียนต่อช่วงบ่าย
....โครม....เสียงรถเก๋งลูกค้าที่ทานโต๊ะข้าง ๆ ชนกับรถสามล้ออย่างจัง
....แง ๆ ๆ ...เสียงเด็กประมาณไม่น่าเกิน 5 ขวบร้องไห้เพราะตกใจกอดยายแน่น
สองยายหลานเป็นผู้โดยสารรถสามล้อคันนั้น...แต่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ
ฉันกับเพื่อนยืนดูด้วยความตกใจ แต่ก็ต้องรีบไปเพราะพวกเราจอดรถไว้ริมถนน
จังหวะที่ฉันจะก้าวขึ้นรถ เห็นยายกำลังจะพาหลานข้ามถนน โดยเอาหลานกระเตงข้างเอว
ฉันเดาเอาเองว่า แกคงขึ้นสะพานลอยไม่ไหว เพราะหลานตกใจก็ไม่ยอมเดิน
แล้วสองยายหลานก็เก้ ๆ กัง ๆ หลานก็ร้องไห้จ้า และด้วยความที่ยายนุ่งผ้าถุงแกจึงเดินไม่ถนัดนัก
แล้วฉันก็คิดในใจว่า...ฉันคงจะเสียใจแบบคราวก่อนถ้าไม่ได้ช่วยพวกเค้า
ฉันเลยตัดสินใจวิ่งไปจูงสองยายหลานข้ามถนน โดยมีเพื่อนที่ไปด้วยกันช่วยสกัดรถให้
แต่ขากลับสิคะพี่น้อง...
โยกุคนนี้ต้องเดินย้อนไปข้ามสะพานลอยอีกหลายเมตร เพราะไม่กล้าข้ามถนนค่ะ อิอิ

.

เห็นมั๊ยคะ...ทำความดี ไม่ยากเลย
เพียงแค่เราทำดีกันคนละครั้ง...
เพื่อน ๆ เชื่อไหมคะว่า "วันนึงก็จะมีความดีเกิดขึ้นในประเทศไทยกว่า 66 ล้านความดีเลยน๊า"
มาสะสมความดีกันเถอะค่ะ

YOKUJUNG