เราได้ยินเสียงบ่นเกี่ยวกับ"น้ำเน่า"ของรายการทีวีบ้านเรามานาน   

ไปถามเถอะ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าของสถานีโทรทัศน์  คนทำรายการทีวี  เอเยนซี่โฆษณา หรือเจ้าของสินค้าทั้งหลาย

ร้อยทั้งร้อยตอบเหมือนกันหมด    คืออยากเห็นโทรทัศน์มีรายการดีๆ สำหรับเด็กและครอบครัว

แต่ถามว่าใครจะเป็นคนทำให้รายการดีๆ ที่ว่าเกิดขึ้นและอยู่รอดได้

ดูเหมือนจะไม่มีใครมีคำตอบหรืออยากจะตอบ

เพราะฉะนั้นจึงไม่ต้องประหลาดใจที่กลุ่มคนที่ออกมาโวยวายเสียงดังที่สุดเมื่อคณะรัฐมนตรีมีมติให้จำกัดเวลาการออกอากาศรายการทีวีที่ถูกจัดให้อยู่ในประเภทที่มีผลกระทบเชิงลบและมีอิทธิพลไม่สร้างสรรค์ต่อเด็กและเยาวชน

คือกลุ่มเดียวกับคนที่อ้างว่าเมืองไทยควรมีรายการดีๆ สำหรับเด็กและเยาวชน

            น่าเห็นใจคนที่เป็นพ่อแม่ทุกวันนี้    เวลาที่ครอบครัวอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันมากที่สุดก็คือเวลาเย็นหรือหัวค่ำ  ซึ่งเป็นเวลาที่พ่อแม่ลูกควรจะมีรายการโทรทัศน์ดีๆ และสร้างสรรค์ดูด้วยกัน   

            นั่นเป็นเวลาที่เด็กๆ และเยาวชนควรจะเรียนรู้ชีวิตและความเป็นไปในสังคมจากละคร  ภาพยนตร์หรือสารคดีหรือแม้แต่รายการข่าวที่มีสาระและเสริมสร้างความรู้  โดยมีพ่อแม่หรือผู้ใหญ่ให้คำแนะนำ

            แต่ที่ไหนได้ เวลาที่เด็กๆ นั่งอยู่หน้าจอทีวีมากที่สุดทุกวันนี้ กลับเป็นเวลาที่เจ้าของสถานีและคนทำรายการทีวีต้องการเสนอรายการที่ทำเงินให้ได้มากที่สุด

       คนในวงการทีวีจึงเรียกเวลาสำหรับทำเงินทองในช่วงหัวค่ำว่า" ไพรม์ไทม์" (คือเวลาระหว่าง18.00 - 22.00 น.)ซึ่งได้กลายเป็นเวลาสำหรับรายการประเภทละครน้ำเน่าที่ทุกฉากต้องมีการแสดงความอิจฉาริษยา ความฟุ้งเฟ้อ การโวยวายใส่กันด้วยภาษาหยาบคายของตัวละคร

            หรือไม่ก็เป็นเกมโชว์ไร้สาระ   ขายดาราที่ไม่มีอะไรมากไปกว่าความเป็นพระเอกนางเอกหรือตัวตลกที่หากินกับการแสดงอาการทะลึ่งตึงตัง

            เพราะรายการแบบนี้ มันผลิตง่าย  ไม่ต้องใช้ความสามารถหรือจินตนาการอะไรเป็นพิเศษ   มีสูตรสำเร็จในตัวที่ใช้หากินได้มาตลอด 

            บ้านไหนโชคดีมีฐานะหน่อยก็มีทางเลือกหันไปดูช่องที่ต้องเสียค่าสมาชิก  แต่ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่มีทางเลือกก็ต้องทนกับรายการน้ำเน่า  ดูไปดูมาก็ติดกันทั้งพ่อแม่และลูกๆ อย่างช่วยอะไรไม่ได้

            ต้องชมเชยกระทรวงพัฒนาสังคมและทรัพยากรมนุษย์ของคุณไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม ที่พยายามผลักดันจนคณะรัฐมนตรียอมจัดเรทติ้งทีวีเป็นครั้งแรก  แต่การจัดเรทติ้งโดยไม่กำหนดช่วงเวลาการออกอากาศของรายการคงช่วยอะไรได้ไม่มาก

            เพราะทำไปทำมา รายการที่ถูกจัดให้อยู่ในประเภทที่ต้องมีผู้ใหญ่คอยแนะนำหรือเป็นรายการเฉพาะเพราะมีเนื้อหาไม่เหมาะสมสำหรับเด็ก ก็ยังออกอากาศในช่วงที่เด็กๆ และเยาวชนนั่งอยู่หน้าจอทีวีมากที่สุด

            พอกันทีเถอะครับ ที่ผู้ผลิตรายการทีวีทั้งหลายชอบอ้างว่าชาวบ้านทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน  กลับมาบ้านไม่อยากดูอะไรเครียดๆ  อยากจะผ่อนคลายไปกับละครน้ำเน่าหรือรายการไร้สาระ

            เพราะมันไม่ใช่ความต้องการของชาวบ้าน  แต่มันเป็นการยัดเยียดของคนทำรายการและเจ้าของสถานีมากกว่า

            หรือว่าคนผลิตรายการทีวีบ้านเราทุกวันนี้ไม่มีความสามารถพอที่จะทำรายการทีวีที่มีสาระไม่เป็นพิษเป็นภัยต่อเด็ก และผู้ใหญ่ก็สามารถดูด้วยความสนุกและผ่อนคลาย

            หรือคนผลิตยอมรับว่านอกจากละครทีมีฉากตบตีกัน  ฉากแย่งผัวแย่งเมีย หรือฉากคนใช้นินทาเจ้านายแล้ว  จนด้วยปัญญาที่จะสร้างละครที่มีเนื้อหาและรูปแบบดีกว่านี้

            น่าเสียดายที่บ้านเรามีนักผลิตรายการทีวีรุ่นใหม่แถมยังมีดาราที่น่าจะมีความคิดความอ่านเข้าสู่วงการมากมาย

            เพราะน้ำเสียงของคนเหล่านี้ที่ออกมาโจมตีกลุ่มผู้ปกครองและนักวิชาการที่พยายามผลักดันให้มีกำหนดช่วงเวลาการออกอากาศของรายการทีวีนั้นมันสวนทางกับภาพที่พยายามสร้างให้กับตัวเอง

มันส่อให้เห็นชัดว่าไม่ได้มีสำนึกทางด้านสังคมอย่างแท้จริง  ห่วงแต่จะผลิตรายการที่มีคนดูเยอะๆ  ได้โฆษณามากๆ    และจะพูดถึงรายการดีๆ สำหรับเด็กและเยาวชนก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้ากล้องทีวีหรือบนเวทีสัมมนาเท่านั้น

ช่วยกันพิสูจน์หน่อยสิครับว่า คนทำทีวีเมืองไทยมีความสามารถผลิตรายการที่มีสาระ ดูกันได้สนุกทุกเพศทุกวัย  ตัวละครไม่ต้องตบตีกัน  ไม่ต้องแย่งผัวแย่งเมียกัน  หรือพูดจาหยาบคายเข้าใส่กัน

ถ้าคนดูเขาพัฒนาถึงขั้นเรียกร้องขอมีรายการแบบนี้ได้  ก็ต้องถามคนผลิตรายการทั้งหลายว่าทำได้หรือเปล่า

                                                        (ขอบคุณภาพประกอบจาก TV4 KIDS ครับ)