เห็นมาดสมัคร สุนทรเวช  ปรากฏตัวที่ทำการของกลุ่มไทยรักไทยเมื่อวันก่อนแล้ว  ไม่ต้องสงสัยเลยครับว่าคงไม่ได้มาร่วมในฐานะเป็นสมาชิกธรรมดาๆ แน่

                ยิ่งยืนยันด้วยตัวเองว่าได้ติดต่อกับอดีตนายกฯ ทักษิณ  ชินวัตรมาตลอด  ก็ยิ่งจัดเสียยิ่งกว่าชัดว่า  ตำแหน่งหัวหน้าพรรคพลังประชาชนนั้นได้มีการมอบหมายกันอย่างไม่ทางการผ่านเจ้านายใหญ่ตัวจริงจากลอนดอนเรียบร้อยไปแล้ว

            เพราะฉะนั้นไม่ต้องมาอ้างกันอีกว่า ได้ล้างมือทางการเมือง ขออยู่เงียบๆ กับครอบครัวในเมืองผู้ดี

            มิน่าเล่า บรรดาอดีตนักต่อสู้เพื่ออุดมการณ์ ไม่ว่าจะเป็น จาตุรนต์ ฉายแสง  สุรพงษ์ สืบวงศ์ลี  หรือ สุธรรม แสงประทุม  จึงต้องรีบแสดงอาการลุกลีลุกลนต้อนรับคุณสมัครราวกับเป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์มาแต่ปางก่อน

            แม้แต่วีระ มุสิกพงษ์   เจ้าของหนังดัง “ไอ้ซ่า...จอมเนรคุณ”   ยังพูดอะไรไม่ออกสักคำ      แกล้งทำเซ่อไม่รู้ไม่ชี้ว่าคนที่ตัวเองเคยด่าแบบไม่มีอะไรดีไว้เมื่อ 20 กว่าปีก่อนตอนนี้กำลังทำท่าจะขึ้นมาเป็นหัวหน้าอดีตเพื่อนร่วมพรรค

                เสียดายที่ “ไอ้ซ่า...จอมเนรคุณ” ของคุณวีระไม่มีโอกาสได้ฉายในโรงหนังเพราะถูกแบนเสียก่อน  เลยไม่รู้ว่าตัวละครเอกที่ชื่อ “สะกัด” นั้นมันเลวแบบสุดๆ จนต้องสร้างหนังประจานแค่ไหน

            ที่หนังเรื่องนี้ถูกเซ็นเซอร์เพราะ “จอมเนรคุณ” ในเรื่องดันไปมีหน้าตาและชื่อเหมือนกับว่าที่หัวหน้าพรรคการเมืองที่เป็นผลผลิตของท่อน้ำเลี้ยงจากลอนดอน

                และก็ดันมีหน้าตาและชื่อเหมือนกับนักการเมืองฝีปากกล้ารับใช้เผด็จการในยุค 6 ตุลาคม 2519 ที่เคยออกทีวีและวิทยุหลังการฆาตกรรมหมู่ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ประณามคนอย่าง หมอมิ้ง  สุธรรม  จาตุรนต์  หมอเลี้ยบ และเพื่อนๆ นักศึกษาทั้งหลายในสมัยนั้นว่าเป็น “พวกหนักแผ่นดิน”

            แถมยังเป็นพันธมิตรกับอดีตพระชื่อดังเจ้าของวลีดัง “ฆ่าคอมมิวนิสต์ไม่บาป”

                อยากรู้เหมือนกันว่าจาตุรนต์และอดีตสหายร่วมอุดมการณ์ทั้งหลายคิดอะไรในใจในวันที่ต้องทำหน้าชื่นตาบานต้อนรับสมัคร สุนทรเวช  ในฐานะว่าที่หัวหน้าพรรคซึ่งอ้างว่าได้อาสากับทักษิณมาดูแลน้องๆ   

            ตามบทภาพยนต์ “ไอ้ซ่า...จอมเนรคุณ”  เท่าที่รู้  ช่วงเหตุการณ์ 6 ตุลา  “ไอ้ซ่า”  ที่ว่านี้เป็นส่วนหนึ่งของขบวนการขวาพิฆาตซ้าย    ที่ทำเอาบรรดานักศึกษาทั้งหลายต้องหนีหัวซุกหัวซุน  ไม่เข้าป่าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์ก็เตลิดเปิดเปิงไปคนละทิศละทาง

                แต่ขบวนการขวาพิฆาตซ้ายก็ฆ่าได้แต่คน แต่ฆ่าความคิดไม่ได้  เพราะฆ่าไปสิบเกิดเป็นแสน (ว่าไปตามสโลแกนของฝ่ายซ้ายในยุคนั้น)  ทำให้เหล่าอดีตสหายทั้งหลายลอยนวลมาได้จนถึงทุกวันนี้ 

และก็ไม่น่าเชื่อนะครับว่า ถึงแม้ต้องใช้เวลาถึง 30  ปี  ขบวนการขวาพิฆาตซ้ายก็ยังสามารถทำงานบรรลุเป้าหมายจนได้ 

ประสบผลสำเร็จถึงขั้นถอนรากถอนโคนซากแดนของขบวนการฝ่ายซ้ายที่ยังหลงเหลืออยู่จนหมดเกลี้ยง

                ถ้าคนอย่างจาตุรนต์  สุธรรม หรือหมอเลี้ยบ ต้องเรียกสมัครว่า “ท่านหัวหน้า”    ถ้าไม่ถือว่าเป็นชัยชนะของขบวนการขวาพิฆาตซ้ายก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว