คงเป็นข่าวอีกหลายสัปดาห์ครับใครจะขึ้นมาเป็นแม่ทัพบกคนใหม่แทน พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน แม่ทัพบก                 (และผู้นำเหล่าทัพอื่นๆ) เป็นตำแหน่งที่หอมหวานที่ใครๆ ก็อยากได้ไปครอบครอง                                                 ในอดีตบางครั้งถึงขั้นต้องฆ่าเพื่อนหรือเหยียบหัวใครขึ้นมาก็ต้องทำ

บางคนปากก็พูดว่าตำแหน่งไหนในกองทัพได้ทั้งนั้น ขอให้ได้ทำงานรับใช้ชาติก็พอใจแล้ว

แต่พอชวดตำแหน่งที่หมายตาเอาไว้ก็แทบเสียผู้เสียคนทีเดียว

ชาวบ้านอย่างเราๆคงอดสงสัยไม่ได้เหมือนกันว่า เมื่อไรการแต่งตั้งตำแหน่งสำคัญๆ  ในกองทัพ มันจะมีระบบ       และขั้นตอนที่ไม่ต้องขึ้นอยู่กับอำเภอใจหรือความต้องการของใครคนใดคนหนึ่ง   เพราะทำไปทำมา                       ทุกวันนี้คนที่จะขึ้นมาเป็นผู้นำเหล่าทัพได้ ก็ต้องเป็น เด็ก ของคนโน้นคนนี้ หรือไม่ก็มีผู้ใหญ่ ฝากหรือดันขึ้นมา            หรือเพราะอาวุโสสูงกว่าเพื่อน

น้อยครั้งนักที่คนที่ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำเหล่าทัพได้เป็นเพราะเป็นนายทหารมีความรู้                 

ความสามารถมีวิสัยทัศน์และความสามารถในการบริหารที่จะให้กองทัพพัฒนาขึ้น มีความเป็นทหารอาชีพ           มากขึ้น  ไม่ตกเป็นเครื่องมือของกลุ่มการเมืองหรือกลุ่มอำนาจต่างๆ ถ้าจะเทียบกับบริษัทเอกชนตำแหน่ง                 ผบ.ทบ. ก็คงเป็นตำแหน่งซีอีโอ    แน่นอนครับ คนที่เป็นเบอร์สองหรือเบอร์รองๆ ลงไป ก็ย่อมอยากจะมี              โอกาสได้ขึ้นมาเป็นใหญ่แทน    ถ้าคนที่นั่งเก้าอี้ตัวนั้นอยู่เกษียณไปหรือมีอันต้องกระเด็นออกไป

แต่บริษัทเอกชนใหญ่ๆที่ประสบความสำเร็จ จะไม่ปล่อยให้ผู้บริหารระดับรองๆ ลงมา  ออกมาให้สัมภาษณ์           หรือเที่ยวเดินบอกกับพนักงานว่า ตัวเองเหมาะที่จะเป็นซีอีโอคนต่อไป  และถ้าไม่ได้ก็มีปัญหาแน่

คณะกรรมการบริหารบริษัทย่อมต้องคัดเอาคนที่เชื่อว่ามีความสามารถและประสบการณ์มากที่สุด                         ขึ้นมาเป็นซีอีโอ แต่เท่านั้นยังไม่พอ ยังต้องเป็นคนที่มีความเป็นผู้นำและมีศักยภาพ ที่จะนำบริษัทไปข้างหน้า

เพราะฉะนั้นคำถามสำคัญสำหรับใครที่จะขึ้นมาเป็น ผบ.ทบ. ควรจะอยู่ที่ว่านายทหารคนนั้น มีความสามารถ       และความตั้งใจที่จะทำให้กองทัพดีขึ้นได้อย่างไร ที่ผ่านมาดูเหมือนว่าคำถามไม่ใช่อยู่ที่ว่าผมทำอะไรให้กับ            กองทัพได้บ้าง

แต่อยู่ที่กองทัพทำอะไรให้ผมได้บ้าง  เพราะเป็นที่รู้ๆ กันว่าหลายคนอยากขึ้นมาเป็นใหญ่ เพียงเพื่อ                      ต้องการมีตำแหน่งและอำนาจเพื่อตัวเองและคนรอบข้าง และเพื่อ ชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล

บางคนขึ้นมาเป็นแม่ทัพโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าภารกิจของตัวเองคืออะไร เพียงแค่ขอให้ได้ เป็นแม่ทัพเพราะ            บังเอิญถึงคิวตัวเองหรือเพราะอาวุโสสูงสุด หรือเพราะมีคนดันขึ้นมา  และบางคนรู้ทั้งรู้ว่าเหลือเวลาอีก                  เพียงปีเดียวก็จะเกษียณอยู่แล้วก็ยังอยากจะขึ้นมาเป็นใหญ่อยู่ดี 

หนึ่งปีในตำแหน่งสำคัญอย่างผบ.ทบ. จะทำอะไรได้  แค่เดินทางเยี่ยมหน่วยทหารและแนะนำตัวกับ                           ผู้นำเหล่าทัพเพื่อนบ้าน (นี่ยังไม่นับงานเดินทางเพื่ออำลาตำแหน่งอีก และไหนต้องมานั่งดูรายชื่อโยกย้าย                นายทหารก่อนเกษียณอีก) ก็หมดเวลาไปหลายเดือนแล้ว

จะมีเวลาหรือมีสมาธิที่ไหนมาคิดถึงเรื่องสร้างสรรค์เพื่อพัฒนากองทัพ

เราได้ยินผู้นำเหล่าทัพพูดมาเป็นปีๆแล้วว่าอยากจะทำให้กองทัพไทยมีประสิทธิภาพ   และมีความทันสมัย             และคนในกองทัพมีความเป็นทหารอาชีพมากขึ้น แต่จนแล้วจนเล่าก็ยังไม่ไปไหน  

เพราะตราบใดที่การคัดเลือกคนที่จะขึ้นมาเป็นผู้นำเหล่าทัพยังทำกันแบบเก่าๆอยู่ ยังยึด ความอาวุโส                    หรือยึดตัวบุคคลอยู่ ก็คงยากที่จะได้เห็นความเปลี่ยนแปลง

เพราะฉะนั้นถ้าคิดจะปรับโครงสร้างกองทัพกันจริงๆ สงสัยอาจจะต้องเริ่มต้นด้วย                   การปรับวิธีการคัดเลือกผู้นำเหล่าทัพก่อนที่คิดจะทำอย่างอื่น