ถ้าลองนักการเมืองที่ผ่านร้อนผ่านหนาวทางการเมืองมาอย่างโชกโชนอย่างหัวหน้าพรรคชาติไทย บรรหาร ศิลปอาชา ออกมาประทับตรารับรองว่าเงินซื้อประเทศไทยได้

                ชาวบ้านอย่างเราๆ  ก็คงไม่ต้องสงสัยเลยว่า การเลือกตั้งที่จะมีขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคมนี้ จะเป็นเวทีให้พรรคการเมืองบางพรรค (หรือคนที่อยู่เบื้องหลังพรรคการเมือง)  ทุ่มเงินเพื่อยึดบ้านเมืองให้เป็นสมบัติของตัวเองอีกรอบหนึ่ง

                ถึง “เสี่ยเติ้ง” จะไม่เอยชื่อว่าใครจะมีเงินมากพอเป็นหมื่นล้านในกระเป๋าที่จะควักออกมาซื้อประเทศได้   มันก็เดาไม่ยากว่าหมายถึงใคร

            เพราะรู้ๆ กันอยู่ว่าจะมีคนสักกี่คนที่มีเงินมากขนาดนั้น  และจะมีสักกี่คนที่กระหายอยากจะเป็นเจ้าของประเทศถึงขั้นยอมทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย

            ยิ่งสมัคร สุนทรเวช ออกมายืดอกยอมรับว่าเป็น “นอมินี” ของคนที่กำลังลี้ภัยการเมืองอยู่ในกรุงลอนดอน   ก็ยิ่งชัดเจนเข้าไปใหญ่ว่าใครกำลังเตรียมใช้เงินซื้อประเทศไทยอีกรอบ

            และเป็นการยืนยันว่าที่อ้างมาตลอดเวลาว่าหยุดแล้ว ไม่เล่นการเมืองอีกแล้ว เป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น

            แต่คำถามใหญ่ที่ต้องมีคนตอบคือ  ทำไมคนที่มีอำนาจในประเทศขณะนี้  ไม่ว่าจะเป็นรัฐบาลหรือคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ (คมช.) ถึงได้ปล่อยให้บ้านเมืองตกอยู่ในภาวะที่จะมีคนเอาเงินมาซื้อได้

            เกือบหนึ่งปีที่ผ่านมาหลังการปฏิวัติ 19 กันยายน มัวแต่ทำอะไรกันอยู่

                แทนที่จะใช้อำนาจที่มีอยู่ในมือถอนรากถอนโคนมรดกของกลุ่มอำนาจเก่าให้สิ้นซาก  กลับทำเก้ๆ กังๆ  ปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

            คมช. เองก็มัวแต่เกรงอกเกรงใจใครก็ไม่รู้  ดาบที่อุตส่าห์เงื้อก็ยังไม่ได้ใช้ฟันใครให้เห็นดำเห็นแดงเสียที    ส่วนรัฐบาล “ขิงแก่” ก็เชื่องช้า   เรื่องที่ควรทำก็ไม่ทำ  เรื่องที่ไม่มีความเร่งด่วนก็ทำจนกลายเป็นเรื่องวุ่นวายขึ้นมา   ชาวบ้านที่เป็น “รากหญ้า” จะอยู่กันอย่างไร จะถูกนักการเมืองครอบงำอย่างไร ก็ไม่สนใจ 

                ข้อเสนอแนะจากคนที่หวังดีมากมาย  ไม่ว่าจะจากคนในคณะกรรมตรวจสอบการกระทำที่ก่อให้เกิดความเสียหายแก่รัฐ (คตส.)  คนในสภานิติบัญญัติแห่งชาติหรือแม้แต่สื่อมวลชน  ก็หายไปกับสายลม

                กว่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็ต้องรอให้กลุ่มอำนาจเก่าแสดงอิทธิฤทธิ์ในการลงประชามติรัฐมนูญเมื่อวันที่ 19 สิงหาคมเสียก่อน 

            หรือกว่าจะรู้ตัวว่าคนที่ลี้ภัยอยู่ลอนดอนจะเอาคืนแน่  ก็ต้องรอให้หัวหน้าพรรค “นอมินี” อย่างสมัคร สุนทรเวช  โผล่หน้าออกมาก่อน

                การลงประชามติเป็นเหตุการณ์ที่ตอกย้ำให้เห็นชัดเสียยิ่งกว่าชัดว่า  กลไกลราชการเก่าๆ ที่โตขึ้นมาพร้อมกับ “ระบอบทักษิณ” ยังไม่ได้หายไปไหน ยังอยู่กันอย่างแน่นแฟ้นกับกลุ่มอำนาจเก่าเสมือนกำลังรอวันที่เจ้านายเก่าจะหวนกลับมา

            ยิ่งมาจับมือกับบรรดานักการเมืองที่เป็นผลผลิต และ “นอมินี” ของ “ระบอบทักษิณ”  มันก็ยิ่งเป็นอาณาจักรทางการเมืองที่ไม่มีใครรู้ว่า คมช. จะเอาอยู่หรือเปล่า

                พอเห็นเค้าลางของอันตรายทางการเมือง   คมช. ก็โยนความรับผิดชอบให้ประชาชนช่วยกันหาทางสกัดไม่ให้กลุ่มอำนาจเก่ากลับมาอีก

            อย่าไปโทษประชาชนเลยครับ ถ้าบรรดา “นอมินี” ทั้งหลายยังสามารถรักษาฐานอำนาจการเมืองให้กับเจ้านายที่กดปุ่ม “รีโมท”  ต่อท่อน้ำเลี้ยงจากลอนดอนไว้ต่อได้เพื่อรอวันการกลับมาซื้อประเทศไทยอีกรอบ

            เพราะถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆ   คนใน คมช. ทั้งหลายและผู้นำรัฐบาล “ขิงแก่”  ที่ห่วงแต่ภาพลักษณ์ตัวเองนั่นแหละที่ต้องเป็นคนรับผิดชอบ

            ถ้าใช้ภาษาทางทหารก็ต้องบอกว่า ภาระกิจล้มเหลว