ทำงานสมบทบาทของ “นอมินี” จริงๆ สำหรับสมัคร สุนทรเวช  หัวหน้าพรรคพลังประชาชน

                แค่เปิดวิสัยทัศน์เล็กๆ ครั้งแรก ก็สร้างความฮือฮาเป็นข่าวเป็นคราวกลับไปถึงลอนดอนในเวลาชั่วข้ามคืน 

                ไม่ทันที่ผู้บริหารพรรคจะแถลงนโยบายอะไรเป็นเรื่องเป็นราว  ท่านหัวหน้าพรรคก็รีบแสดงความเป็น “นอมินี”  เต็มที่ด้วยการประกาศว่าวาระเร่งด่วนที่สุดของพรรคหลังการเลือกตั้งคือการออกกฎหมายนิรโทษกรรมบรรดาอดีตผู้บริหารพรรคไทยรักไทยทั้ง 111 คน

                พลันก็มีเสียงขานรับจากบรรดาลูกน้องทั้งหลาย  เสียงดังที่สุดก็ไม่พ้น “หมอเลี้ยบ”  สุรพงษ์  สืบวงศ์ลี    ซึ่งครั้งหนึ่งไม่นานมานี้เองแทบจะเข่นฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่ง   แต่มาวันนี้ “หมอเลี้ยบ”  ผู้เคยมากด้วยอุดมการณ์กลับซูฮ๊ก “เจ้านายสมัคร”  แบบไม่ต้องคำนึงถึงความรู้สึกของอดีตเพื่อนร่วมอุดมการณ์ที่ต้องบาดเจ็บล้มตายไปด้วยฝีมือของขบวนการ “ขวาพิฆาตซ้าย” เมื่อ 30 ปีก่อน   

                เพิ่งจะรู้ว่าเหล่าอดีตไทยรักไทยสนใจในเรื่องของความสมานฉันท์เหมือนกัน   เพราะก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นจะแคร์อะไรมากมายเกี่ยวกับการสร้างความสมานฉันท์    ยิ่งสมัยที่อดีตเจ้านายใหญ่ยังครองบ้านครองเมืองอยู่ความสมานฉันท์ดูเหมือนไม่เคยอยู่ในความคิดของคนอย่าง “หมอเลี้ยบ”

            อ้างอย่างเดียวว่าชาวบ้านเป็นคนเลือกเจ้านายใหญ่มา จะไปฟังเสียงฝ่ายตรงข้ามหรือกลุ่มคนที่ออกเรียกร้องให้ลาออกเพราะปัญหาคอรัปชั่นและผลประโยชน์ทับซ้อนทำไม

                แต่มาตอนนี้ พอตัวเองและพรรคพวกจะได้ประโยชน์จากแผนนิรโทษกรรมของสมัครก็อ้างความสมานฉันท์ขึ้นมาทันที

                ส่วน “นอมินี” สมัคร ก็อ้างข้างคูๆ ว่า ในเมื่อรัฐบาลของพล.อ. เปรม ตินสูลานนท์ สามารถออกกฎหมายนิรโทษกรรมให้กับเหล่าทหาร “ยังเติร์ก” ที่ก่อการกบฏในปี 2524 ได้ ทั้งๆ ที่ทำความผิดมหันต์  ทำไมจะผลักดันให้มีการนิรโทษกรรมอดีตกรรมการบริหารของไทยรักไทยไม่ได้

                แต่สมัครลืมไปว่า ปกติแล้วการนิรโทษกรรมนั้นเขามีไว้ให้กับคนที่ทำผิดแล้วรู้สึกสำนึกผิด  เหมือนกับทหารที่พยายามล้มล้างรัฐบาลพล.อ. เปรม   ทุกคนแสดงความสำนึกผิดและพร้อมยอมรับโทษ

                อยากถามว่าจนถึงทุกวันนี้ มีใครในบรรดาอดีตผู้บริหารไทยรักไทยทั้ง 111 คนยอมออกมาขอโทษหรือยอมรับผิดที่เป็นส่วนหนึ่งของความเลวร้ายของระบอบทักษิณแม้แต่คนเดียว   

                มีใครที่ออกมาโวยวายบ้างที่เห็นการโกงกินกันแบบมโหฬารที่ได้รับฉายาว่า “โกงทั้งโคตร”  เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา

                ไม่มีเสียงคัดค้านแม้แต่แอะเดียวจากบรรดานักการเมืองไม่ว่าจะรุ่นเก่าหรือเลือดใหม่ที่นั่งเก้าอี้บริหารพรรคที่เห็นครอบครัวนายใหญ่เอาสมบัติของชาติไปประเคนขายให้กับสิงคโปร์ โดยไม่เสียภาษีแม้แต่บาทเดียว

                และขณะที่ประชาชนเป็นแสนชุมนุมเรียกร้องให้ทักษิณลาออก  ก็ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะแสดงจุดยืนของตัวเอง

ทุกคนยังเกาะขาทักษิณจนถึงนาทีสุดท้าย

และเมื่อมีหลักฐานชัดเจนว่า แกนนำไทยรักไทยบางคนเกี่ยวพันกับการว่าจ้างพรรคเล็กให้ส่งคนลงสมัครเลือกตั้งในเดือนเมษายนปีที่แล้ว  ก็ไม่เห็นมีใครในกรรมการบริหารออกมาประณามการกระทำดังกล่าว  ตรงกันข้ามกลับช่วยกันอุ้มแบบไม่ต้องมีคำถาม

แม้แต่หลังตุลาการรัฐธรรมนูญมีคำวินิจฉัยความผิด ก็ยังไม่มีใครสักคนที่สำนึกผิด  แต่กลับเอะอะโวยวายว่าถูกกลั่นแกล้งทางการเมือง  ทั้งๆ ที่ปากก็พร่ำบ่นตลอดว่าพร้อมรับคำตัดสินของตุลาการ

ไม่รู้ว่าหวังดีหรือหวังร้ายที่สมัครไปเปรียบเทียบเหล่าอดีตนักการเมืองของไทยรักไทยเหมือนกับสัตว์ที่คนยังต้องช่วยกันป้องกันไม่ให้สูญพันธุ์

เพราะถ้าเกิดมีใครสวนกลับมา รับรองได้ว่าสะดุ้งกันเป็นแถวแน่