วันก่อนเจอะนักการทูตตะวันตกคนหนึ่งที่เพิ่งกลับมารับตำแหน่งใหม่ในกรุงเทพฯ หลังจากใช้เวลาอยู่ในเมืองไทยอยู่ระยะหนึ่งเมื่อหลายปีมาแล้ว

                ถูกถามด้วยคำถามที่ทำเอาผมตั้งตัวไม่ติดเหมือนกัน

                “ทำไมนักการเมืองอย่าง พล.อ. ชวลิต จึงยังมีบทบาทในเวทีการเมืองไทย ทั้งๆ ที่มันน่าจะหมดยุคของท่านไปนานแล้ว”

                ผมตอบไม่ถูกจริงๆ ครับ   และผมก็เชื่อว่าชาวบ้านไม่น้อยก็คงมีคำถามเช่นเดียวกันนี้ในใจ

                ยิ่งเห็นท่านอดีตนายกฯ ซึ่งมีชื่อเสียงในเรื่องการพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่อง ประกาศว่าจะขอเป็น “โซ่ข้อกลาง”  ก็คงยิ่งงงเข้าไปใหญ่ว่าอยู่ดีๆ  “พ่อใหญ่จิ๋ว”  โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้มาอาสาตัวสร้างความสมานฉันท์ทางการเมืองระหว่างกลุ่มการเมืองและพรรคการเมืองทั้งหลาย

พล.อ. ชวลิตกำลังทำตัวราวกับเป็นนักการเมืองที่ชาวบ้านนับถือกันทั้งบ้านทั้งเมือง  ถึงได้เสนอตัวที่จะเข้ามาประสานให้กลุ่มการเมืองทั้งหลายรวมตัวกัน

ผมเห็นด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์กับข้อสังเกตของนักการทูตที่ว่า “บิ๊กจิ๋ว” ควรจะอยู่บ้านเลี้ยงหลานหรือเหลนได้แล้ว แทนที่จะพยายามแสดงบทบาทที่มีแต่ทำให้บ้านเมืองวุ่นวายเกินกว่าที่มันควรจะเป็น

การที่ พล.อ. ชวลิตยอมรับว่าอดีตนายกฯ ทักษิณ ชินวัตร เคยทาบทามให้เป็นประธานพรรคพลังประชาชน  ก็เท่ากับเป็นการยอมรับว่าท่านพร้อมจะรับใช้ใครก็ได้โดยไม่ต้องสนใจว่าคนๆ นั้นมีที่มาที่ไปอย่างไร

และที่  “บิ๊กจิ๋ว” ก็กระโดดจากพลังประชาชนเพราะตกลงในเงื่อนไขบางอย่างกับทักษิณไม่ได้ ไปหาพรรคประชาราชของคุณเสนาะ เทียนทอง  ก็ยิ่งเป็นการยืนยันว่าท่านไม่ได้มีหลักการอะไรเลยแม้แต่น้อย

อยู่ที่ว่าใครดึงไปและให้ข้อเสนอที่ดีกว่า

ความจริงเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ที่แต่กลุ่มแต่ละพรรคพยายามเอา “บิ๊กจิ๋ว” ไปอยู่ด้วยนั้น หวังอะไรจากท่าน

ถึงจะมีประสบการณ์ทางการเมืองมากมาย  แต่พล.อ. ชวลิตก็ไม่ใช่นักการเมืองที่ฉลาดหลักแหลมหรือเก่งกาจอะไรมากมายถึงขั้นที่ใครต้องยอมลงทุนซื้อตัวมาเป็นพวก

เพราะมันได้ผ่านการพิสูจน์จนหมดข้อสงสัยแล้วว่า พล.อ. ชวลิตล้มเหลวทางการเมืองมาตลอด

ตำแหน่งทางการเมืองก็เป็นมาแล้วไม่รู้กี่ตำแหน่ง  แต่ก็ไม่เคยทำอะไรสำเร็จสักเรื่อง

นายกรัฐมนตรีก็เป็นกับเขามาแล้ว  และก็เจ๊งอย่างไม่เป็นท่า แถมยังลากเอาประเทศเข้ารกเข้าพงจนเกือบล่มจมไปแล้ว

และที่สำคัญ แม้แต่พรรคการเมืองที่ตัวเองอุตส่าห์ตั้งขึ้นมากับมือ ก็ยังรักษาเอาไว้ไม่ได้

พูดง่ายๆ ก็คือ ถ้าเป็นวงการธุรกิจ ก็คงไม่มีใครจ้างเอาไปบริหารบริษัทที่ไหนอีกแล้ว  เพราะประวัติการทำงานมันฟ้องอยู่ทนโท่ว่าจะจับอะไรหรือทำอะไรมันเหลวตลอด

ไม่มีอะไรในใบสมัครงานที่พอจะอ้างได้ว่าเป็นผลงานหรือความสำเร็จแม้แต่น้อย

แต่ความจริงจะโทษพล.อ. ชวลิต ทั้งหมดก็คงไม่ถูกนัก     เพราะอยู่ดีๆ  ท่านจะกลับมามีบทบาททางการเมืองด้วยตัวเองก็คงไม่ใช่

ก็ต้องโทษบรรดากลุ่มการเมืองและพรรคการเมืองทั้งหลายที่ไม่มีความสามารถแม้กระทั่งจะหาคนที่มีประวัติการทำงานที่มันดีกว่านี้มาเป็นหัวเรือ

กลายเป็นถ้าคิดอะไรไม่ออก ก็ให้นึกถึง “พ่อใหญ่จิ๋ว”

เพราะฉะนั้น อย่าได้ประหลาดใจเลย ถ้าการเมืองไทยมันไปไม่ถึงไหนเสียที