ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ยกเว้นฟ้าเกิดถล่มทลายลงมาเท่านั้น  วันที่ 23 ธันวาคมนี้คนไทยคงได้ออกไปใช้สิทธิเลือกตั้งอย่างแน่นอน  หลังจากที่คณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบร่างพระราชกฤษฎีกากำหนดวันเลือกตั้งตามที่คณะกรรมการการเลือกตั้งเสนอ

                หลายคนคงโล่งอกที่ประเทศไทยจะได้กลับสู่ความเป็นประชาธิปไตยอีกครั้ง  ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้เหมือนกันว่าหลังจากหย่อนบัตรลงคะแนนเสร็จอนาคตการเมืองบ้านเราจะเป็นอย่างไร

                ที่แน่ๆ ยังไม่มีใครนึกภาพหน้าตาของคนที่จะมาเป็นผู้นำประเทศคนต่อไปออกด้วยซ้ำ

                คงไม่ผิดถ้าจะบอกว่า การเลือกตั้งครั้งนี้จะทำให้เกิดคำถามมากกว่าคำตอบ

                บังเอิญเมืองไทยโชคร้ายไปหน่อยที่ได้ผู้นำประเทศสองคนที่มีบุคลิก ภูมิหลัง พฤติกรรม และวิธีการทำงาน ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ขึ้นมานั่งเก้าอี้นายกรัฐมนตรีในห้วงเวลาที่ติดต่อกัน

                ก็เลยทำให้เกิดการเปรียบเทียบแบบสุดขั้ว    เป็นการเปรียบที่อาจสะท้อนความรู้สึกของคนจำนวนไม่น้อยที่เริ่มเซ็งกับการเมือง  แต่เป็นอันตรายอย่างยิ่งต่อทัศนคติของคนไทยที่มีต่อตัวผู้นำการเมือง

                ระยะหลัง ๆ เราได้ยินคำพูดเปรียบเปรยที่ว่า “คนเก่งแต่โกงบ้าง ไม่เป็นไร เพราะยังดีกว่าคนดีที่ทำงานไม่เป็น”  บ่อยมากขึ้น

                ไม่มีใครเถียงว่า พล.อ. สุรยุทธ์ จุลานนท์ ก้าวขึ้นมาสู่ตำแหน่งนายกฯ ด้วยภาพของการเป็นอดีตนายทหารอาชีพที่มีความซื่อสัตย์  แต่หนึ่งปีของการบริหารประเทศได้พิสูจน์แล้วว่าคุณสมบัติโดดเด่นทั้งหลายของท่านนั้นมันดูดีเฉพาะในใบสมัครงานของท่านเท่านั้น

                ไม่ว่าจะคุยกับใครในวงการไหนหรือแม้แต่คนหลายคนในรัฐบาลด้วยซ้ำ  มีแต่เสียงผิดหวัง   เพราะทำไปทำมางานหลักของรัฐบาลสุรยุทธ์ในรอบหนึ่งปีที่ผ่านมาคือการประคับประคองให้ผ่านไปวันๆ   ไม่ต้องมีความคิดริเริ่มอะไรมากมาย

                ถ้าเป็นลูกจ้างบริษัทเอกชน เผลอๆ ท่านไม่ผ่านทดลองงานสามเดือนแรกด้วยซ้ำ  เพราะ

                ที่สำคัญที่สุด  ท่านนายกฯ ไม่ได้ทำให้ชาวบ้านมีความรู้สึกว่าประเทศไทยมีผู้นำที่ประชาชนพึ่งพิงได้  หรือเป็นความหวังและแรงบันดาลใจให้กับประชาชนที่ยังไม่รู้ว่าบ้านเมืองและเคลื่อนไปทางไหน

                ถ้าจะพูดกันแบบแรงๆ ก็คือ   พล.อ. สุรยุทธ์กำลังทำให้คนดีเสียชื่อ เสียภาพลักษณ์

                ท่านกำลังทำให้ชาวบ้านเริ่มตั้งคำถามว่า จริงๆ แล้วผู้นำประเทศจำเป็นต้องเป็นคนดีมีประวัติขาวสะอาดหรือไม่  ก็ในเมื่อมันได้รับการพิสูจน์แล้วว่า “คนดี” ที่ไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อน ไม่มีความทะเยอทะยานทางการเมือง แถมยังมีดาบอาญาสิทธิ์ในมือในฐานะที่เป็นผู้นำรัฐบาลที่มาจากการปฏิวัติ อย่างพล.อ. สุรยุทธ์ ยังล้มเหลวในการผู้นำประเทศอย่างสิ้นเชิง

                จากนี้ไปใครจะกล้าถามหาคนดีให้มาบริหารบ้านเมืองอีก

                จึงไม่ใช่เรื่องแปลก แต่อาจจะเป็นเรื่องที่น่าเศร้า ที่ทำไมชาวบ้านไม่น้อยเริ่มทำใจแล้วว่าในที่สุดแล้ว เราคงต้องยอมปล่อยให้นักการเมืองขี้โกง หรือนักการเมืองที่หวังจะเข้ามากอบโกยผลประโยชน์เข้ามาบริหารบ้านเมือง  ตราบใดที่เป็นผู้นำที่แสดงทีท่าสนอกสนใจความเดือดร้อนของชาวบ้าน และสามารถทำให้ประชาชนปากท้องอิ่ม 

            นี่คือ “มรดกทางการเมือง” ที่ท่านนายกฯ สุรยุทธ์กำลังทิ้งให้กับบ้านเมืองโดยไม่รู้ตัว