เคยสังสัยมั๊ยครับว่าทำไม การจัดซื้ออาวุธโดยเหล่าทัพจะต้องเกิดอื้อฉาวเกือบทุกครั้ง

            ไม่มีข้อกล่าวหาเรื่องรับค่าคอมมิชชั่นเข้ากระเป๋าตัวเอง ก็มีข้อกล่าวหาว่าเป็นการเซ็นทิ้งทวนก่อนเกษียณราชการหรือก่อนย้ายตำแหน่ง

            นายพลหรือผู้นำเหล่าทัพคนไหนจะอิ่มหมีพีมันไม่มีใครรู้  แต่ที่แน่ๆ ภาพลัษณ์ของกองทัพต้องตกต่ำลงไปทุกครั้งทีมีเรื่องฉาวโฉ่

                การจัดซื้อรถเกราะล้อยางจากประเทศยูเครนที่กำลังเป็นเรื่องอื้อฉาวอยู่ในขณะนี้ก็เช่นกัน   และยิ่งบังเอิญเกิดขึ้นในขณะที่ผู้นำกองทัพกำลังตกเป็นเป้าของการวิพากษ์วิจารณ์เพราะบทบาททางการเมือง  ก็ยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ของกองทัพแย่ลงไปอีก

            ไม่มีใครเถียงถึงความจำเป็นของการจัดซื้ออาวุธของเหล่าทัพ  แน่นอนครับว่ากองทัพไทยจำเป็นต้องมีระบบอาวุธทันสมัยไว้เพื่อป้องกันประเทศ    ถึงจะต้องเจียดเงินจากงบประมาณที่ควรจะเอาไปทำให้ประชาชนมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นก็ต้องยอมตัดใจ

                แต่ที่ทำให้การจัดซื้อาวุธเกือบทุกครั้งเป็นปัญหา ก็เพราะการขาดความโปร่งใส  และกระบวนการตรวจสอบ

                ที่เป็นเรื่องเป็นราวทุกครั้งก็เพราะมีการขุดคุ้ยโดยสื่อมวลชนหรือมีการร้องเรียนหลังจากที่ได้มีการตัดสินใจซื้อหรือเซ็นสัญญาซื้อเรียบร้อยไปแล้ว

                กองทัพมักจะอ้างเสมอว่าการจัดซื้ออาวุธแต่ละครั้งจะต้องถือเป็นความลับสุดยอด จะแพร่งพรายให้ประเทศเพื่อนบ้านรู้ไม่ได้เป็นอันขาดไม่งั้นจะรู้หมดว่าบ้านเรามีอาวุธอะไรบ้างและอาวุธแต่ละชนิดมีสมรรถนะและประสิทธิภาพอย่างไร

                พูดง่ายๆ ก็คือคนในกองทัพต้องปกปิดทุกอย่างเป็นความลับ    ถ้าไม่เป็นเรื่องฉาวขึ้นมาชาวบ้านก็หมดสิทธิรู้ว่าภาษีที่เสียอยู่ทุกเดือนนั้นถูกกองทัพเอาซื้ออะไรบ้าง

                ซึ่งต้องบอกว่าในยุคประธิปไตยนั้น ความคิดแบบนี้มันเชยสิ้นดี

                ถ้าผู้นำเหล่าทัพที่มีส่วนร่วมในการปฏิวัติ 19 กันยา   ต้องการเห็นการปฏิรูปการเมืองเกิดขึ้น  กองทัพก็ต้องเรียนรู้ที่จะต้องปรับตัวเองด้วย    เพราะไม่มีการเมืองที่ไหนจะพัฒนาและก้าวหน้าได้ ถ้ากองทัพซึ่งเป็นสถาบันหลักของประเทศยังหล้าหลังและยังมองทุกอย่างจากแง่มุมของความมั่นคง โดยไม่สนใจว่าโลกเปลี่ยนไปแค่ไหน

                การทำให้กระบวนการจัดซื้ออาวุธโปร่งใสและตรวจสอบได้เป็นเครื่องบ่งบอกได้ว่ากองทัพของประเทศนั้น ๆ มีระดับของความเป็นทหารอาชีพและผู้นำเหล่าทัพมีความซื่อสัตย์ต่อหน้าที่มากน้อยแค่ไหน

                และถ้าจะทำกันจริงๆ ก็ไม่เรื่องยากเย็นอะไร

                เพราะการซื้ออาวุธ  ตั้งแต่เรื่องบินและเรือรบไปจนถึงอาวุธประจำกายทหาร  เป็นเรื่องที่สามารถอธิบายได้ทั้งสิ้น

                ชาวบ้านควรมีสิทธิรับรู้ถึงความจำเป็นและความต้องในการจัดซื้ออาวุธ เพราะมันหมายถึงเงินภาษีเป็นพันๆ หมื่นๆ ล้านบาทในแต่ละครั้ง  

                และการทำให้เกิดความโปร่งใสไม่มีอะไรดีไปกว่าการให้สื่อมวลชนและองค์กรที่มีหน้าที่ในการตรวจสอบเข้าถึงข้อมูลและที่มาที่ไปของการจัดซื้ออาวุธแต่ละครั้ง  และทำให้ขั้นต้อนของการคัดเลือกชนิดและแบบของอาวุธ  ตลอดจนการกระบวนการเลือกบริษัทและประเทศผู้ขาย เป็นข้อมูลที่เปิดเผยต่อสาธารณะได้

                ไม่ต้องอ้างเรื่องของความมั่นคง   ไม่ต้องอ้างว่าถ้าสื่อมวลชนรู้ ประเทศเพื่อนบ้านหรือประเทศคู่แข่งจะรู้ตับไตไส้พุงของกองทัพไทยหมด

                เพราะทุกวันนี้มันไม่มีอะไรเป็นความลับอีกแล้ว     ใครๆ ก็สามารถเข้าถึงข้อมูลเกี่ยวกับระบบอาวุธทั้งหลายที่มีอยู่ในโลกนี้

                ไม่ว่าจะเป็นระบบอาวุธของสหรัฐ รัสเซีย ยุโรป  จีนหรืออิสราเอล  ใครอยากรู้ก็แค่เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ค้นหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตได้ในพริบตา

                หรือถ้าจะลงทุนหน่อย ก็หาข้อมูลได้ในนิตยสารที่เชี่ยวชาญทางด้านระบบอาวุธและการป้องกันประเทศ  หรือแม้แต่ขอข้อมูลจากบริษัทผู้ผลิตได้โดยตรงด้วยซ้ำ

                แม้แต่รถหุ้มเกราะยูเครน หรือเครื่องบินจากสวีเด็นที่เรากำลังจะซื้อ รับรองได้ว่าประเทศต่างๆ ที่จับจ้องมองเราอย่ารู้หมดแล้วทั้งรถถังและเครื่องที่ว่านี้มีสมรรถนะอย่างไร

                เพราะฉะนั้น ไม่มีความจำเป็นที่กองทัพจะต้องปิดบังการจัดซื้ออาวุธอีกต่อไป

                ถ้าทำให้มันโปร่งใสและอธิบายได้  กองทัพก็จะไม่ต้องถูกมองในแง่ลบอีก   ข้อกล่าวหาเรื่องกินสินบน กินใต้โต๊ะจะได้หมดไป       นายพลที่ร่ำรวยผิดปกติก็จะค่อยๆ หายไปด้วย

                ที่สำคัญภาพลักษณ์ของกองทัพในสายตาประชาชนก็จะพลอยดีขึ้นไปด้วย