ถ้าไม่คิดอะไรมาก   เราก็น่าจะดีใจที่เห็นพรรคการเมืองทั้งหลายแข่งกันเสนอนโยบายแก้ปัญหาเศรษฐกิจและสังคมเพื่อหวังเอาชนะใจประชาชนในการเลือกตั้งที่จะมีขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคมนี้

          พรรคนี้เสนอจะแก้ปัญหาเศรษฐกิจแบบเบ็ดเสร็จ  อีกพรรคก็เน้นการการเอาอกเอาใจคนระดับรากหญ้า ส่วนอีกพรรคก็รับปากจะทำให้ชาวบ้านทั้งในเมืองและในชนบทมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น

          ซึ่งก็เป็นธรรมดาที่พรรคการเมืองจะต้องสร้างจุดขายให้ตัวเอง  ทั้งๆ ที่ยังตอบไม่ได้ด้วยซ้ำว่า ที่คุยโม้ไว้จะทำให้ได้แค่ไหน  หรือจะหาแหล่งเงินที่ไหนมาสนับสนุนโครงการทั้งหลาย

          เอาล่ะ ถึงแม้นโยบายส่วนใหญ่จะออกมาในแนวเชิงประชานิยมก็ตาม แต่เราก็เริ่มเห็นความพยายามของพรรคการเมืองที่จะผูกมัดตัวเองด้วยคำมั่นสัญญา 

          แต่ชาวบ้านไม่น้อยยังสงสัยว่า นโยบายที่กำลังใช้ในการโฆษณาหาเสียงกันอยู่นั้นเป็นไปได้ในทางปฏิบัติแค่ไหน

          และที่สำคัญพรรคการเมืองทั้งหลายมีความจริงใจหรือมีความสามารถในการบริหารและจัดการให้นโยบายเหล่านี้เป็นจริงได้หรือเปล่า

          เพราะประสบการณ์บอกเราว่า  นโยบายหรือจุดยืนของพรรคการเมืองมีความหมายเฉพาะในช่วงเวลาหาเสียงเท่านั้น 

          เราคงจำกันได้ดีว่าในอดีต แทบไม่มีพรรคการเมืองไหนมีความตั้งใจแปลงนโยบายที่ใช้ในการหาเสียงให้เป็นจริง  เพราะทันทีที่ได้อำนาจ ก็มุ่งแต่หาทางถอนทุนคืนเสียมากกว่า

          คงมีแต่รัฐบาลทักษิณเท่านั้นที่ดูเหมือนจะจริงจังกับการผลักดันนโยบายที่หาเสียง   เพียงแต่ว่าในทางปฏิบัติเกิดความเลยเถิดและผลประโยชน์ทับซ้อนจนนโยบายที่ทำท่าจะดีทั้งหลายกลายเครื่องมือหาประโยชน์ทางการเมือง

          ที่ชาวบ้านเป็นห่วงกันมากที่สุดก็คือ ทันทีที่การเลือกตั้งจบลงพร้อมผลการเลือกตั้ง  การเมืองจะอยู่เหนือเรื่องนโยบายทันที

          ฝุ่นการเมืองจากการวิ่งเต้นต่อรองตำแหน่งระหว่างพรรคการเมืองทั้งหลายจะบดบังความสำคัญของนโยบาย

          ยิ่งมีแนวโน้มชัดเจนว่ารัฐบาลที่จะเกิดขึ้นหลังการเลือกตั้งเที่ยวนี้จะเป็นรัฐบาลผสมหลายพรรค  ก็ยิ่งน่าเป็นห่วงว่าการต่อรองผลประโยชน์ทางการเมืองจะทำให้ทุกคนลืมไปหมดว่าพรรคการเมืองทั้งหลายเคยสัญญาอะไรกับประชาชนไว้บ้าง

           ยิ่งจำนวนพรรคการเมืองในรัฐบาลผสมมากเท่าไร การต่อรองก็จะมากขึ้นเท่านั้น  จนไม่มีใครพูดถึงนโยบาย

          เป็นที่รู้ๆ กันว่าในการต่อรองจัดตั้งรัฐบาผลสมที่ผ่านมา จะไม่มีพรรคการเมืองไหนต่อรองเรื่องนโยบาย

          สิ่งที่ต่อรองกันอย่างเอาเป็นเอาตายก็คือเก้าอี้ในคณะรัฐมนตรีและผลประโยชน์ทางการเมือง 

          ไม่เคยมีพรรคการเมืองไหนแสดงจุดยืนด้วยการปฏิเสธที่จะเข้าร่วมรัฐบาลเพราะไม่สามารถผลักดันนโยบายของพรรคให้เป็นส่วนหนึ่งของนโยบายของรัฐบาล มีแต่ไม่ยอมร่วมผสมด้วยเพราะผิดหวังตำแหน่งหรือผลประโยชน์ที่หมายปองไว้

          สื่อมวลชนเองก็มัวแต่สนุกกับการติดตามว่าพรรคไหนจะไปจับขั้วกับพรรคไหน  แทนที่จะสนใจว่าพรรคไหนจะผลักดันนโยบายอะไรในการต่อรอง  และตรวจสอบว่านโยบายที่ใช้หาเสียงเอาไว้นั้นยังมีความหมายอยู่หรือเปล่า

          นักการเมืองก็มักอ้างเสมอว่าเพราะเป็นรัฐบาลผสมจึงไม่สามารถผลักดันนโยบายที่หาเสียงเอาไว้ได้เต็มที่

          แต่ในความเป็นจริงพรรคการเมืองเหล่านี้ไม่มีความตั้งใจตั้งแต่ต้นที่จะทำตามคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับชาวบ้านมากกว่า

          เพราะฉะนั้น เลือกตั้งเที่ยวนี้ก็อย่าไปตื่นเต้นดีใจอะไรมากเกินไปกับนโยบายสวยหรูของพรรคการเมืองทั้งหลาย

          เอาไว้เลือกตั้งเสร็จแล้วค่อยมาดูกันดีกว่า นักการเมืองบ้านเราเริ่มเรียนรู้ที่จะซื่อสัตย์กับชาวบ้านมากขึ้นบ้างหรือเปล่า