ผมเชื่อว่าท่านผู้อ่านหลายท่านคงรู้สึกเหมือนกับชาวบ้านไม่น้อยที่ไม่ค่อยจะมีความหวังมากนักกับการเลือกตั้งในวันที่ 23 ธันวาคมนี้

            ออกไปใช้สิทธิ์เลือกตั้งก็เท่านั้น   ปิดหีบเลือกตั้งเมื่อไร เสียงของประชาชนก็หมดความหมายทันที

            คำมั่นสัญญาที่บรรดาพรรคการเมืองทั้งหมายให้ไว้ก็จะถูกโยนทิ้ง  พร้อมๆ กับการเริ่มต้นของเกมต่อรองผลประโยชน์

                ทำไปทำมาจะมีคนไม่น้อยที่พาลหาเรื่องไม่ออกไปลงคะแนน เพราะมองไปข้างหน้าแล้วแทบไม่เห็นอนาคต  เลือกไปแล้วก็มีแต่ความอึมครึม ความวุ่นวาย  

                ชาวบ้านไม่ผิดที่มีความรู้สึกแบบนี้     แต่มันจะผิดแน่ถ้ารู้สึกแบบนี้  แต่ก็ยังไม่พยายามมีส่วนในการช่วยทำอะไรให้มันดีขึ้น

                เพราะความเซ็งการเมืองของชาวบ้าน ถือว่าเป็นชัยชนะของนักการเมืองที่ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการเข้ามากอบโกยผลประโยชน์

            ยิ่งชาวบ้านยิ่งเบื่อยิ่งเซ็ง นักการเมืองประเภภนี้ก็จะยิ่งมีจำนวนมากขึ้น

                การเลือกตั้งก็จะเป็นเพียงช่องทางการลงทุนของนักการเมืองและพรรคการเมืองที่ต้องการเพียงเข้ามาแสวงหาอำนาจ

                เหตุผลเดียวที่นักการเมืองน้ำเน่าหน้าเก่าๆ ยังวนเวียนกลับมาเป็นใหญ่ ก็ความเบื่อหน่ายของประชาชน

            การเลือกตั้งที่จะมีขึ้นถือว่าเป็นหัวเลี้ยวหัวต่อของการเมืองไทย   หลังจากที่ประเทศต้องบอบช้ำกับความปั่นป่วนทางการเมืองที่จบลงด้วยการปฏิวัติ

            ถึงเราจะรู้สึกเหนื่อยหน่ายใจกับนักการเมืองที่มีอยู่แค่ไหน  เราก็ไม่ควรยอมให้คนเหล่านี้เป็นคนกำหนดชะตากรรมของประเทศ

            เสียงประชาชนมีความหมายแน่นอน  ถ้ามันถูกแสดงออกอย่างหมดข้อสงสัย

                ซึ่งไม่ได้หมายความถึงการออกไปใช้สิทธิ์เลือกตั้งแต่เพียงอย่างเดียว   แต่หมายถึงการเฝ้าติดตามการทำงานและการปฏิบัติตามคำมั่นสัญญาของนักการเมืองหลังการเลือกตั้ง

                ที่นักการเมืองไม่เคยคิดจะทำตามนโยบายหรือแนวทางที่คุยโม้ไว้ตอนหาเสียง ก็เพราะรู้ดีว่าทันทีที่การเลือกตั้งจบชาวบ้านก็ลืมสิ่งที่พรรคการเมืองทั้งหลายรับปากไว้จนหมดสิ้น 

                เพราะฉะนั้นเราต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าคนไทยฉลาดมากขึ้น และไม่ยอมตกเป็นเครื่องมือสู่อำนาจของนักการเมืองเหมือนที่ผ่านมา

                การที่ประชาชนนับแสนๆ คนทั่วประเทศลุกขึ้นมาขับไล่รัฐบาลที่มุ่งกอบโกยผลประโยชน์ให้กับตัวเองและพรรคพวก  เป็นการแสดงให้เห็นว่าการเมืองไทยไม่ได้แย่เหมือนกับที่หลายคนคิด

                อย่างน้อยที่สุด เหตุการณ์ในรอบสองปีที่ผ่านมาเป็นเครื่องยืนยันว่าคนไทยไม่ได้โง่งมงาย ยอมให้นักการเมืองจูงจมูกเหมือนในอดีต

                พูดง่ายๆ ก็คือ ถึงแม้คุณภาพนักการเมืองโดยทั่วไปยังไม่พ้นจากวังวนน้ำเน่า   แต่ชาวบ้านล้ำหน้าไปแล้วในเรื่องของความตื่นตัวทางการเมือง

                แต่ความตื่นตัวของประชาชนจะมีความหมายก็ต่อเมื่อมันถูกแสดงออกในภาวะปกติได้ด้วย

                ไม่ใช่ต้องรอให้มีการเผชิญหน้าหรือมีวิกฤติเสียก่อนถึงจะปรากฏ

                คนทั่วโลกกำลังจับตาดูว่าคนไทยได้เรียนรู้บทเรียนอะไรบ้างจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาคาดหวังที่จะเห็นประเทศไทยเป็นแบบอย่างของการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย

                ความตื่นตัวทางการเมืองและพลังของประชาชนทำให้เราผ่านอำนาจเผด็จการรัฐสภามาได้ถึงแม้จะด้วยความบอบช้ำไม่น้อย   และกำลังจะรอดพ้นจากอำนาจเผด็จการทหารเพื่อสู่ความเป็นประชาธิปไตยอีกครั้ง

            แต่ถ้าเราปล่อยให้การเมืองไทยกลับไปสู่ความเป็นน้ำเน่าเหมือนเดิม 

                เราคงโทษใครไม่ได้ นอกจากตัวเอง