ถ้าผลการสำรวจความเห็นของบรรดาสำนักโพลล์ต่างๆ  สะท้อนความรู้สึกที่แท้จริงของคนไทย

                ก็คงต้องบอกว่าคนไทยยุคนี้สมัยนี้สับสนในตัวเองเอามากๆ

                ถ้าจำกันได้ ผลการสำรวจของ “เอแบคโพลล์” เมื่อปลายเดือนที่แล้วพบว่าคนไทยกว่าร้อยละ 60  แสดงความพร้อมจะรับเงินจากนักการเมืองเพื่อแลกกับคะแนนเสียงในการเลือกตั้ง

                พูดง่ายๆ ก็คือ  ใครจะพูดเรื่องประชาธิปไตยก็พูดไปเถอะ ใครจะสั่งสอนเรื่องการมีส่วนร่วมของประชาชนในการทำให้การเมืองในสะอาดก็สั่งสอนไปเถอะ  มันเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาหมด

                ถึงเวลาเลือกตั้งผู้สมัครคนไหนเอาเงินมาให้ถึงประตูบ้าน คนไทยส่วนใหญ่ขี้คร้านจะรีบคว้า

                หลังจากนั้น นักการเมืองจะไปปู้ยี้ปู้ยำบ้านเมืองก็ช่างมัน   เพราะถือว่าได้ทำหน้าที่ในการใช้สิทธิเลือกตั้งไปแล้ว

                และผลการสำรวจความเห็นอีกรอบของสำนักโพลล์เดียวกันที่เปิดเผยกับสื่อมวลชนเมื่อสัปดาห์ก่อน ก็ระบุชัดเจนว่า คนไทยร้อยละ 53 ไม่รังเกียจรัฐบาลที่โกงกิน ตราบใดที่ทำให้ชาวบ้านอยู่ดีมีสุข

                เท่านั้นยังไม่พอ ยังพบว่า คนไทยกว่าร้อยละ 50  จะไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจแม้แต่น้อย ถ้าหากต้องทำตัวไม่ซื่อสัตย์ต่ออาชีพตัวเองถ้าจำเป็น 

                แต่พอมาดูผลการสำรวจของ “เอแบคโพลล์” ล่าสุดเมื่อต้นสัปดาห์นี้ ปรากฏกว่า ประชาชนร้อยละ 85 ต้องการให้นายกรัฐมนตรีคนใหม่มีความซื่อสัตย์สุจริต

                งงมั๊ยครับ!!!.....

                ทำไมคนไทยทุกวันนี้ถึงได้มี “ดับเบิ้ลแสตนดาร์ด”   และความขัดแย้งในตัวเองได้มากขนาดนี้

                คือตัวเองพร้อมจะรับเงินรับทองนักการเมือง โดยไม่สนใจว่าจะได้คนแบบไหนมาบริหารประเทศ  และพร้อมจะทนกับรัฐบาลที่เข้ามากอบโดยมากกว่าทำประโยชน์ให้บ้านเมือง  และก็ไม่ลังเลที่จะทุจริตในหน้าที่การงานของตัวเองถ้าจำเป็น

                แต่ในเวลาเดียวกันก็อยากได้คนดีมีความซื่อสัตย์มาเป็นผู้นำประเทศ

                มันจะเป็นไปได้มั๊ยนี่???

                ถ้าผมตีความไม่ผิด  ตามผลการสำรวจที่ว่า คนไทยส่วนใหญ่กำลังพยายามผลักภาระของบ้านเมืองไปให้คนอื่น

                อะไรก็ตามที่ตัวเองได้ประโยชน์ ก็รีบฉกฉวยเอาแบบไม่ต้องคิดหน้าคิดหลัง

                แต่อะไรตามที่ต้องลงทุนลงแรง ที่ต้องอาศัยการเสียสละ ถือว่าเป็นหน้าที่ของคนอื่น  ชาวบ้านไม่จำเป็นต้องมีส่วนร่วมด้วย

                เพราะฉะนั้นถ้าประเทศไทยจะมีผู้นำที่เป็นคนดีมีความซื่อสัตย์ ก็ให้มันเกิดขึ้นมาเอง  ไม่ใช่หน้าที่ของชาวบ้าน

                เพราะคนดีคนที่มีความซื่อสัตย์จะฝ่าความชั่วร้ายของการเมืองขึ้นมาเป็นผู้นำได้อย่างไร  ถ้าชาวบ้านส่วนใหญ่ยังเห็นเงินสำคัญกว่าการเลือกเอาคนดีไปเป็นตัวแทน

                และถ้าชาวบ้านทนได้กับรัฐบาลที่โกงกิน ก็ไม่เห็นมีเหตุผลที่ต้องดิ้นรนหาผู้นำที่ที่ซื่อสัตย์มาบริหารประเทศ

                เพราะเผลอๆ  ผู้นำที่เป็นคนดีอาจจะทำให้ชาวบ้านผิดหวัง ไม่เอาเงินเอาทองมาไล่แจก   ไม่เหมือนนักการเมืองที่ปล้นบ้านปล้นเมือง แต่เอาใจประชาชนด้วยโครงการประชานิยมทั้งหลาย

                และถ้าชาวบ้านเห็นว่าการไม่ซื่อสัตย์ต่ออาชีพตัวเองเป็นเรื่องธรรมดา  จะมีเหตุผลอะไรที่จะถามหาผู้นำที่ซื่อสัตย์

                อย่าลืมนะครับว่า  ประชาชนเป็นอย่างไร  ก็จะได้ผู้นำอย่างนั้นแหละ

                เพราะฉะนั้นก็รับเงินนักการเมืองและทนกับรัฐบาลที่ขี้โกงต่อไปเถอะ    แต่เลิกฝันถึงนายกรัฐมนตรีที่ซื่อสัตย์ได้แล้ว

                แต่ก็หวังลึกๆ ว่าผลการสำรวจความเห็นที่ออกมาไม่ได้สะท้อนความรู้สึกที่แท้จริงของไทยส่วนใหญ่