เลือกตั้งเที่ยวนี้ มีนักการเมืองหน้าใหม่กระโดดลงสู่สนามการเมืองมากเป็นพิเศษทั้งลูกหลานคนดังและไม่ดัง ต่างเสนอตัวเข้ามาเป็นทางเลือกใหม่

          ถ้ามองในแง่ดี ก็ยังดีกว่าที่คนไทยต้องติดแหง็กกับนักการเมืองหน้าเก่าๆ ที่เดินเข้าออกเวทีการเมืองเหมือนเดินผ่านประตูหมุน

                เพราะชาวบ้านรู้สึกเอือมระอาเต็มทนกับ “นักเลือกตั้งอาชีพ" ทั้งหลายที่อาศัยการเลือกตั้งเป็นเพียงทางผ่านไปสู่อำนาจและผลประโยชน์

             และส่วนใหญ่ที่โผล่หน้าทางจอทีวีให้เห็นกันทุกวันในช่วงนี้ ก็เป็นนักการเมืองที่ชาวบ้านเห็นหน้าเห็นตากันจนเบื่อแล้ว  เกือบทั้งหมดก็เคยเป็นใหญ่เป็นโตทางการเมืองกันมาแล้วทั้งนั้น  แต่ก็ไม่เคยทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราวนอกจากหาผลประโยชน์ให้ตัวเองและพรรคพวก

                  บางคนภูมิใจนักหนาว่าเคยเป็นรัฐมนตรีมาหลายกระทรวงหรือเป็น    ส.ส.มาหลายสมัย  แต่ไม่สามารถบอกชาวบ้านได้เลยว่าเคยทำอะไรที่มันพอตีความได้ว่าเป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติได้บ้าง

                 เผลอๆ ต้องขอบคุณที่ตุลาการรัฐธรรมนูญมีคำวินิจฉัยยุบพรรคไทยรักไทยแถมห้ามบรรดากรรมการบริหาร 111 คนมีบทบาททางการเมือง 5 ปี

                 ไม่งั้นป่านนี้ เราคงเห็นนักการเมืองหน้าช้ำทั้งหลายโผล่เต็มจอทีวีมากกว่านี้อีก

                ถึงนักการเมืองหน้าใหม่หลายคนจะมีภาพเป็นทายาททางการเมือง  ต้องลงเลือกตั้งแทนพ่อ หรือผู้ใหญ่ที่ถูกแบนทางการเมือง   แต่ก็ยังพอให้ความหวังกับชาวบ้านได้บ้างว่า  น่าจะมีอะไรที่ดีกว่านักการเมืองรุ่นเก่าบ้าง    อย่างน้อยที่สุด ประวัติทางการเมืองก็ยังไม่มีอะไรเสียหาย หรือชั่วร้ายจนชาวบ้านต้องเบือนหน้าหนี

             ดูจากประวัติการศึกษาและการทำงาน  นักการเมืองหน้าใหม่ไม่น้อยมีการศึกษาดีและจบถึงเมืองนอกเมืองนา  

                   แต่ไม่ได้หมายความการเป็นนักเรียนนอกเป็นเครื่องรับประกันว่าคนเหล่านี้จะเป็นคนดีกว่า หรือเก่งกว่านักการเมืองที่เรียนจบเมืองไทย

               เพราะนักการเมืองรุ่นเดอะหลายคน ที่แทบทำเอาบ้านเมืองล่มจมด้วยการโกงกิน และความไร้ประสิทธิภาพในการบริหารประเทศ ต่างก็หอบดีกรีขั้นด็อกเตอร์หรือปริญญาโทจากเมืองนอกทั้งนั้น

               แต่การที่เราได้นักการเมืองรุ่นใหม่ที่เห็นโลกกว้างขึ้น  เห็นสิ่งดีๆ งามๆ ในประเทศที่อุตส่าห์ไปร่ำไปเรียนหนังสือมา  เข้ามาอยู่ในเวทีการเมืองมากขึ้น  ก็ย่อมดีกว่าต้องทนอยู่กับนักการเมืองรุ่นเก่าที่ไม่รู้อะไรมากไปกว่าโลกแคบๆ ไม่รับรู้ว่าประเทศอื่นเขาก้าวไปถึงไหนแล้ว

          ผมมีโอกาสได้พูดคุยและสัมภาษณ์กับผู้สมัครที่เป็นนักการเมืองหน้าใหม่หลายคน   เห็นความแตกต่างในแนวความคิดและมุมมองที่คนเหล่านี้มีต่อการเมืองไทยและสังคมไทย

                   ได้ฟังคนเหล่านี้พูดถึงความฝันที่มีต่อสังคมไทยและสิ่งที่ต้องการมีส่วนสร้างให้กับบ้านเกิดแล้ว มีความรู้สึกดีขึ้นต่อการเมือง  เพราะยังไงๆ ก็ดีกว่าฟังแผ่นเสียงตกร่องของนักการเมืองที่ทำการปู้ยี้ปู้ยำบ้านเมืองมาตลอด   

                        แต่ในใจก็ได้แต่ภาวนาว่านัการเมืองหน้าใหม่เหล่านี้จะไม่ลงเอยเหมือนนักการเมืองรุ่นพ่อรุ่นลุง 

                  เพราะความชั่วร้ายของการเมืองไทยไม่ปราณีใคร    จะเป็นนักการเมืองหน้าใส หรือนักการเมืองรุ่นไดโนเสาร์  ใครลองได้มีโอกาสเข้าไปสัมผัส รับรองได้ว่าหนีไม่พ้นความยั่วยวนของอำนาจและผลประโยชน์

                  เราคงไม่ใจแคบถึงขั้นที่จะด่วนสรุปว่านักการเมืองรุ่นใหม่ทุกคนก็คงจะจบลงอย่างนักการเมืองรุ่นเก่า  คือรู้จักแต่การเอาตัวรอด  เห็นผลประโยชน์ส่วนตัว และพรรคพวกมาก่อนผลประโยชน์ประเทศชาติ

                 แต่ก็อยากจะเตือนนักการเมืองรุ่นใหม่เหล่านี้ให้จำสิ่งที่ตัวเองได้พูดไว้วันนี้   มันง่ายที่จะให้คำมั่นสัญญาและแสดงจุดยืนในขณะที่ยังไม่ได้สัมผัสอำนาจและผลประโยชน์

                      เพราะอย่าลืมว่านักการเมืองที่ชาวบ้านสาปแช่งอยู่ทุกวันนี้ครั้งหนึ่งก็เคยเป็นนักการเมืองรุ่นใหม่เหมือนกัน     

                                                                                     ( เนชั่น สุดสัปดาห์ )