ลืมแล้วยังครับ วลีเด็ด “ยูเอ็นไม่ใช่พ่อ” ของอดีตนายกฯ ทักษิณ 

                ชาวบ้านทั่วไปคงยังไม่ลืม  แต่คนที่ลืมคงจะเป็นบรรดาอดีตผู้บริหารไทยรักไทยหลายคน เพราะตอนนี้ทำท่าจะยอมรับองค์กรระหว่างประเทศอย่าง “องค์การนิรโทษกรรมสากล”  เป็น “พ่อ” ไปแล้ว

                ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเห็นคุณค่าขององค์กรแบบนี้     ไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่าสิทธิมนุษยชนของประชาชนเป็นเรื่องที่นักการเมืองต้องมีส่วนในการช่วยปกป้อง

                นี่ถ้าไม่โดนคณะกรรมการการเลือกตั้งมีมติห้ามร่วมกิจกรรมกับพรรคการเมือง ก็คงไม่ตะลีตะลานชูธงในเรื่องของสิทธิมนุษยชน

                เห็นภาพสุธรรม  แสงประทุม และอดิศร เพียงเกษ เข้ายื่นหนังสือต่อ ประธานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชน (กสม.) เสน่ห์ จามริก เมื่อวันก่อนเพื่อร้องเรียนว่ามติของ กกต. ละเมิดสิทธิมนุษยชน  ก็อดขำไม่ได้

                เพราะเพิ่งจะรู้ว่าท่านทั้งหลายเห็นคุณค่าของสิทธิมนุษยชนเหมือนกัน

                ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้  ก็ไม่เคยเห็นนักการเมืองของอดีตพรรคไทยรักไทย  ไม่ว่าจะหน้าเก่าหน้าใหม่ แสดงอาการห่วงใยที่ชาวบ้านถูกละเมิดสิทธิมนุษยชนในยุคที่เจ้าใหญ่  ทักษิณ  ครองเมือง

                ไม่ว่าจะเป็นคุณสุธรรม  คุณอดิศร หรือแม้แต่คุณจาตุรนต์ ฉายแสง  ไม่มีใครรู้สึกเดือดร้อนแม้แต่คนเดียวที่มีชาวบ้านถูกฆ่าตัดตอนไปกว่า 3,000 คน ในการทำสงครามกับยาเสพติดของรัฐบาลทักษิณ    ทั้งๆที่ ทั้งสื่อมวลและองค์กรสิทธิมนุษยชนต่างออกมาโวยวายไม่เว้นแต่ละวัน

                และก็มีแต่ความเงียบกริบเมื่อทนายความสมชาย นีลละไพจิตร ถูกคนในเครื่องแบบอุ้มหายตัวไปอย่างลึกลับจนถึงทุกวันนี้   ไม่มีใครสักคนในพรรคไทยรักไทยออกมาเรียกร้องขอความเป็นธรรมให้กับทนายสมชายและครอบครัว

                ทั้งคุณสุธรรม  คุณอดิศร และคุณจาตุรนต์ ก็ไม่รู้ว่าหายไปไหนกันหมด  เมื่อชาวบ้านกว่า 70 คนที่ อ. ตากใบ   จ. นราธิวาส ต้องเสียชีวิตให้กับความรุนแรง  ทั้งๆ ที่มีเสียงประณามมาจากทั่วทุกมุมโลก

                ทั้งๆ ที่นักการเมืองรุ่นใหม่เหล่านี้น่าจะเป็นคนที่ออกมาส่งเสียงดังที่สุดต่อเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น เพราะต่างก็เคยผ่านความเลวร้ายทางการเมือง และน่าจะรู้ดีว่าอะไรดีอะไรชั่ว

                วลี “ยูเอ็นไม่ใช่พ่อ” ที่ออกมาจากปากนายกฯ ทักษิณ ก็ไม่เห็นจะทำให้นักการเมืองเหล่านี้สะดุ้งแม้แต่น้อย

                เหมือนกับที่ไม่เคยรู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจกับข้อกล่าวว่าหัวหน้าพรรคกำลังมีพฤติกรรมเข้าข่ายผลประโยชน์ทับซ้อนและแทรกแซงองค์กรอิสระ

                เสียงโวยวายเกี่ยวกับมติของคณะกรรมการเลือกตั้งเทียบไม่ได้เลยกับการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่เกิดขึ้นในยุคทักษิณ

                การไม่ได้ขึ้นเวทีหาเสียงให้กับผู้สมัคร ส.ส. เพราะติดโทษแบนทางการเมือง เป็นคนละเรื่องกับการที่พ่อแม่ที่ต้องสูญเสียลูกที่ตกเป็นเหยื่อของการฆ่าตัดตอน

                และการไม่ได้ถ่ายรูปคู่กับผู้สมัครกลายเป็นเรื่องไร้สาระทันทีเมื่อเทียบกับการลักพาตัวทนายความสมชายอย่างอุกอาจกลางกรุง

                อดีตกรรมการบริหารไทยรักไทยเหล่า กำลังทำทุกอย่างเพื่อตัวเอง  โดยอาศัยเรื่องของสิทธิมนุษยชนเป็นหน้าฉาก

                ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผนของคุณสุธรรม  ก็จะมีรายการ  “บ้านเลขที่ 111  พบประชาชน”  ที่สวนลุมพินี  พร้อมกับเสียงเพลง  “Blowing in the Wind” บทเพลงเพื่อชีวิตและการต่อสู้เพื่อเสรีภาพอันยิ่งใหญ่ของ Bob Dylan

                แต่ความจริงทั้งคุณสุธรรมและคุณจาตุรนต์ ควรเอาเนื้อเพลงไปอ่านสักสองสามรอบให้เข้าใจความหมายให้ถ่องแท้เสียก่อน