มีหลายคนแซวว่า entry ที่แล้ว ชาวบล็อกมาแสดงความคิดเห็นกันจนร้อนระอุ แต่Yongchanก็แอบดีใจที่หลายคนบอกว่าการถกเถียงแบบนี้สร้างสรรค์ ดีค่ะ ตรงจุดประสงค์โอเคเนชั่น ที่เค้าให้มาแลกเปลี่ยนกันอย่างสร้างสรรค์ ต้องขอบคุณทุกคนที่มาแสดงความคิดเห็นนะคะ

เที่ยวนี้ขอเล่าความประทับใจนะ สั้นๆ (ไม่ใช่อะไรหรอก คือว่าถ่ายรูปมาเยอะ จะเอารูปมาลงอ่ะ อิอิ)

บรรยากาศในงานดี๊ดี เดินไปทางไหน เจอพระไม่ว่าจะหญิงหรือชาย ท่านก็จะยิ้มให้ บรรยากาศเป็นมิตรโคตรๆ คนที่มาทำข่าวก็ยิ้ม คนให้สัมภาษณ์ก็ยิ้ม ไปทางไหน ก็เจอแต่ positive energy ดีจริงๆ เลย

(มีแต่ตาคนนี้นั่งปวดหัว เพราะว่าถ่ายรูปเยอะเกิน ไม่รู้จะส่งรูปไหนดี ฮ่าฮ่า
แต่โปรดสังเกตอุปกรณ์หากินของเค้า ขาวอวบๆ ห้าแท่งน่ะ ที่อยู่รอบตัวเค้า
ไม่รู้ว่าล้านบาทจะเอาอยู่ไหม ค่าเลนส์น่ะ...)

ทีนี้มาถึงความเปิ่น จริงๆ จะเรียกว่าความเขลาก็ได้ คือว่า ด้วยความที่ประเทศไทยไม่มีภิกษุณี และYongchanไม่ได้โตมากับการมีภิกษุณีที่เป็นส่วนหนึ่งของสังคม ทำให้ตอนไปเจอพวกท่านๆ นี่ ทำตัวไม่ถูกเลยค่ะ ไม่รู้จะเรียกท่านๆ เหล่านี้ว่ายังไง ไม่รู้ว่าโดนตัวท่านได้รึเปล่า? ตอนเจอท่านธัมมนันทาครั้งแรก ทำอะไรไม่ถูกเลย

เอ้านะ.. คนเราไม่รู้ ก็ต้องยอมรับว่าไม่รู้ Yongchanยกมือไหว้ท่าน บอกว่า ท่านคะ หนูขอโทษนะ คือหนูโง่น่ะค่ะ หนูไม่รู้ว่าจะเรียกท่านว่ายังไงดี ท่านก็บอกว่าเรียก “หลวงแม่” ก็ได้ค่ะ โอ้ว... หลวงแม่ ไม่อยากบอกเล้ยว่าเรียกครั้งแรก รู้สึกประหลาดมากๆ ไม่เคยอ่ะเนอะ... (เพราะฉะนั้นคุณ Ikkyu ไม่ต้องแปลกใจนะ Yongchanเป็นผู้หญิงก็รู้สึกแปลกเหมือนคุณนั่นล่ะ) แต่พอเรียกๆ ไปก็คุ้นค่ะ

อ่า... แค่นี้ยังไม่พอ Yongchan ยังกระแดะอยากไปคุยกับภิกษุณีต่างชาติอีก อ๊ะ...อุตส่าห์ได้เจอตัว ไม่คุยก็เสียดายแย่ แต่ก็เรียกท่านไม่ถูก จะเรียก father, mother เหมือนศาสนาคริสต์หรือ ก็ฟังดูแหม่งๆ สรุปก็ไปบอกท่านเลยว่าโง่ ไม่รู้ ท่านๆ ก็ใจดี บอกให้ เลยได้รู้ว่า ถ้านับถือท่าน ก็ควรเรียกว่า Venerable แปลได้ประมาณว่าพระคุณเจ้า ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย ยอมโง่หนึ่งนาที เพื่อจะได้ฉลาด ตามคำขวัญของน้อง Mayjune อิอิ

นอกจากนั้น ก็ได้เป็นความรู้ใหม่ว่า เราสามารถนั่งเสมอกับพระได้ และรับของจากพระผู้ชายได้โดยตรง ทั้งๆ ที่เป็นสายเถรวาทเหมือนกัน ก็ทำให้ได้รู้ว่า อ้อ... แบบที่ปฏิบัติกันอยู่ในเมืองไทยนี้ เป็นลักษณะเฉพาะของเรา แต่ก็เสียวๆ ทุกครั้งไป เวลาท่านๆ ยื่นนามบัตร ยื่นหนังสือให้ ก็ต้องหันรีหันขวางทุกทีไป ตลกตัวเองจริงๆ

สุดท้าย อยากบอกว่า  พระหน้าใสกันทุกรูป ไม่ได้ล้อเลียนนะ แต่เป็นความจริง คือเห็นบางรูป แล้วกะว่าโหย...อายุพอๆ กับเราแน่นอน พอคุยๆ กับท่าน แล้วลองถามดู ก็ต้องตกตะลึง เพราะว่าสี่สิบอัพทั้งสิ้น...

(สองรูปนี้ มาจากเวียดนาม เห็นตัวเล็กๆ กะว่าเพิ่งบวชแน่นอน อายุไม่เกิน 24
อะโห... ความจริง 42 แล้วคร้าบ)

(รูปนี้ ประทับใจตั้งแต่วันแรกที่ได้เห็น ประทับใจในรอยยิ้ม กะว่าเด็กอีกแน่นอน สิบแปดๆๆ
เฉลย... 38 แล้วจ้า)

อย่างนี้บอกได้คำเดียวว่า อยากหน้าใส ต้องทำใจให้บริสุทธ์ ฝึกจิต ปฏิบัติภาวนา รับรองว่าได้ผลชะงัดกว่าครีมทุกยี่ห้อเล้ย :D 

**************************

ป.ล. ไม่อยู่บ้านหนึ่งอาทิตย์ (อีกแล้ว) ไปให้หมอฟันธงว่าจะผ่าตัด หรือจะบำบัดค่ะ