ได้การบ้านจากพี่คนโทใส่น้ำ ดองไว้จนจะถึงวันแม่อยู่แล้ว... ถ้าไม่รีบตอบ เกรงว่าจะเลยวันแม่ไป หมดเทศกาลกันพอดี อิอิ

ไม่อยากบอกเล้ยว่าเรื่องนี้เขียนยากมากที่สุดเลย คือจะแซวก็เกรงใจ เดี๋ยวจะหาว่าเป็นเด็กไม่ดี  จะเขียนให้ซึ้ง คนเขียนก็ทำไม่เป็น กลัวคนอ่านจะเลี่ยนด้วย จะเขียนความจริง ก็กลัวว่าคนจะหาว่าเอานิยายมาเล่า

ที่สำคัญคือรู้ว่าแม่ต้องมาอ่านแน่นอน... หุหุ ทำเป็นเล่นไป คุณแม่ Yongchan ก็มีบล็อกอยู่ในโอเคเนชั่นด้วยนะคะ...  อยากรู้ให้ไปตามหากันเอาเอง หรือว่าจะรอตอนแม่จะจัดงานแถลงข่าวก็ได้ค่ะ อิอิ

เลยว่าเอาเป็นตรงๆ ซึ่งๆ สไตล์ Yongchan ดีกว่า

แม่คะ หนูจะบอกว่าหนูรักแม่มากนะ
ถ้ามีความประทับใจในชีวิต ก็ดีใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกแม่เนี่ยแหละค่ะ

โอเค พูดละ สบายใจ จะได้เม้าท์แม่เสียที ^_^

เรื่องของแม่ ถ้าถามลูกคนนี้ ก็จะบอกว่าออกไปในแนวหญิงอึด หญิงสู้ฟัด  แม่มีลูกสามคน ก็ต้องหัวปั่นจัดการกับความต้องการสามอย่าง แถมมีพ่อ ตา ยาย น้า อีก (บ้านเราอยู่กันแบบครอบครัวใหญ่ค่ะ) ก็ต้องคอยบาลานซ์ความต้องการของทุกคน

ที่สำคัญคือ เพราะแม่ยอมทุกคน แม่เลยถูก exploited ในลักษณะที่ว่า เราเห็นว่าแม่เป็นของตาย จนวันที่แม่ป่วย เราถึงตระหนักว่า ไม่มีแม่คนนึง เหมือนไม่มีโดเรมอน ที่คอยจะบันดาลอะไรๆ ให้เราได้เหมือนเคย

(โปรดสังเกตว่ามีคางสองชั้นตั้งแต่ยังเบบี๋... น่ากลัวจริงๆ เด็กอะไรกันเนี่ย)

Yongchan กับแม่เข้ากันได้ดี ทั้งๆ ที่ไม่ได้เกิดราศีเดียวกัน เราคิดคล้ายๆ กัน เลยคุยกันบ่อย ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว บางทีเห็นหน้า เห็นอาการก็รู้ว่า เพิ่งโดนระเบิดมา (บ้านเรา ใช้คำว่า “ระเบิดลง” เวลามีใครอารมณ์ไม่ดีแล้วออกอาการโวยวาย เป็นช้างตกมันฟาดงวง ฟาดงาไปทั่ว) ก็จะมานั่งคุยกันให้แม่ได้ระบาย แต่บางทีอิชั้นโดนเอง แม่ก็ต้องมานั่งฟังเหมือนกัน

ด้วยความที่คุยกับแม่เยอะ ก็ได้แนวคิด มุมมองหลายอย่างมาจากแม่ มันค่อยๆ ซึมเข้ามานะคะ ที่ประทับใจ จำได้จนถึงทุกวันนี้ และอยากเอามาเล่าต่อ คือ

หนึ่ง สมัยเด็กๆ เวลาเราทะเลาะกับเพื่อน เพื่อนด่า ว่า ให้เจ็บช้ำน้ำใจ ก็ร้องไห้กลับบ้านมาเล่าให้แม่ฟัง (คือด่าไม่ทันเค้าไง ได้แต่อึ้งอย่างเดียว ทำตัวไม่ถูก) เล่าเสร็จก็ยังโมโห... และอยากจะด่าเค้ากลับ

แม่จะสอนว่า  ก่อนเราจะไปว่าใคร ให้เราดูมือของเรานะ เวลาเราชี้นิ้วด่าใคร ใช้คำพูดที่เราคิดว่าจะทำให้เค้าเจ็บแสบ เจ็บปวดที่สุดแล้ว ทุกหนึ่งนิ้วที่ชี้ออกไป จะมีสามนิ้วที่ย้อนกลับเข้าหาตัวเสมอ มันเป็นสามนิ้วที่บอกว่าคนที่พูดนั้นเป็นคนอย่างไร ยิ่งเราใช้คำพูดที่เลวร้ายเท่าไร มันก็ยิ่งบอกกับคนอื่นว่าเราเป็นคนที่มีความคิดเลวร้ายแค่ไหน

โดนมากๆ ขอบอก.... แม่ไม่เคยว่าฝ่ายตรงข้ามให้ลูกๆ ได้ยินเลยนะ แต่แม่จะสอนให้เราทำใจ ให้เรามองตัวเองก่อนที่จะไปว่าใครเสมอๆ แม้ว่าจะทำไม่ได้อย่างที่แม่บอกทุกครั้ง (เพราะบางทีก็พูดก่อนคิด อิอิ) แต่ขอบอกว่าโดนเจงๆ

สอง แม่เคยเล่าให้ฟังว่าตอนพวกเราเด็กๆ แม่เคยมีช่วงที่สับสนในชีวิต ไม่รู้ว่าจะสอนลูกยังไงดี? คือจะสอนให้เป็นคนดี ซื่อสัตย์ ก็กลัวลูกจะโง่ เสียรู้ ไม่ทันคนอื่น รวมทั้งโลกภายนอกอันเลวร้าย จะสอนลูกให้รู้เล่ห์เหลี่ยม ให้ลูกโกง มันก็ผิดกับแนวทางการดำเนินชีวิตที่ถูกต้อง ที่ควรจะเป็น แม่กลุ้มใจ คิดอยู่นานมาก ว่าจะเอาอย่างไรดี

ในท้ายที่สุด แม่ได้คำตอบกับตัวเองว่า จะสอนลูกให้เป็นคนดี ซื่อสัตย์ ขยันขันแข็ง หนักเอาเบาสู้ เพราะความดีนั้นจะคงทนถาวร อยู่กับลูกตลอดไป นัยว่า

คนดีตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้
และ
ซื่อกินไม่หมด คดกินไม่นาน

เห็นตัวอย่างในบ้านเมืองทุกวันนี้ ก็รู้แล้วเนอะว่าแม่ Yongchan คิดถูกหรือผิด ^_^

**********************************

เมื่อพูดถึงแม่แล้ว จะละไม่พูดถึงคุณน้า ก็ไม่ได้ บ้านอื่นก็คงเป็นอย่างอื่น แต่บ้านเราแม่กับน้า มาด้วยกัน น้าไม่ได้แต่งงาน น้าจึงรักหลานทั้งสาม เหมือนลูกน้าเอง

น้าอายุห่างจากแม่แปดปี หน้าตาไม่เหมือนกันเลย นิสัยก็ไม่เหมือนกัน คุณๆ รู้แล้วว่า Yongchanนิสัยเหมือนแม่ เพราะฉะนั้น หลังจากขุดเอาเรื่องตรรกศาสตร์ ในวิชาคณิตศาสตร์ม.ปลายมาพิจารณาแล้ว ก็สรุปได้ว่า Yongchan ก็นิสัยไม่เหมือนน้า (จะไปเอาตรรกศาสตร์มาจับให้มันยุ่งยากทำไมฮึ)

น้าจะมีความคิดมุมมองแปลกๆ ให้ทุกคนในบ้านได้อึ้ง ทึ่ง เสียว อยู่เสมอ บ่อยครั้ง อิชั้นจะมองว่าน้าไร้สาระ หรือไอเดียเหวอ มากๆ และด้วยความที่เป็นคนในครอบครัว จึงไม่ค่อยเกรงใจที่จะแสดงความคิดเห็นออกไปว่า “หนูว่ามันเว่อร์มากเลยน้า” ทำให้น้าเจ็บช้ำน้ำใจเล่น

แต่ก็เป็นไอเดียเว่อร์นี่แหละ ที่ทำYongchan อึ้งในความเป็นไปได้ (และเป็นไปแล้ว) ในสิ่งที่น้าคิด ขอบอกว่าเป็นไปแล้วมาหลายที และเด็กคนนี้ก็ยังทิฐิ ไม่เคยไปขอโทษ ยอมรับกับน้าเลยว่า “หนูผิดไปแล้ว” เอาเป็นว่าหนูขอโทษตรงนี้เลยละกันนะน้า (น้าอิช้าน ก็เล่นบล็อกเหมือนกันเด้อค่ะ)

นอกจากนั้นน้าเป็นคนละเอียดมาก จริงๆ ถ้าบอกว่าไม่มีแม่ ไม่มี Yongchan วันนี้ ไม่มีน้า ก็ไม่มีYongchan วันนี้เหมือนกัน ที่จำได้แม่นที่สุด คือเมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว ตอนที่น้าอ่านในหนังสือพิมพ์เจอ แล้วมาบอกว่า “นี่ ตอนนี้ยุวทูตเพื่อสิ่งแวดล้อม เค้าเปิดรับสมัครแล้วนะ”

ตอนนั้นเด็กบ้านี่ ยังทำหน้าเบ้ใส่น้า แต่ก็เอาหนังสือพิมพ์ไปอ่าน สมัคร แล้วก็ได้เป็นยุวทูตจริงๆ ได้ไปไหนต่อไหน มากมาย ถ้าน้าไม่ได้ไปเห็นโฆษณาในวันนั้น ไม่มี Yongchan วันนี้แน่นอน

หนูก็รักน้าเหมือนกันนะคะ จุ๊บ จุ๊บ

(ถ้ายายมาอ่านบล็อกนี้ด้วย หนูก็อยากจะบอกยายว่า ยายจ๋า อย่าน้อยใจ หนูก็รักยายเหมือนกัน)

***************************

คนที่อยากส่งมอบแถ่กดีๆ นี้ให้รับไปทำต่อ คือ

หนึ่ง PoOKPik ไม่รู้โดนไปหรือยัง แต่ชอบสไตล์การเขียนของเธอมาก จะต้องมีเรื่องกิ๊บเก๋มาเล่าให้ฟังอีกแน่นอน

สอง rainny น้องสาวน่ารัก คนอะร๊าย เม้นท์ได้ใจทุกทีไป

สาม sweet_aspiration เพื่อนคนเก่ง ที่ในที่สุดก็ยอมมาเล่นบล็อกกับเราเสียที

สี่ ปรัชญาควาย คนพูดน้อย ต่อยหนัก (ด้วยข้อเขียนดีๆ)

บุญรักษาทุกท่านค่ะ