ในที่สุดก็อ่านจบจนได้ กับแฮรี่ พอตเตอร์ เล่ม 7 The Deathly Hallow สถิติของเล่มนี้คือสองวัน โดยจบไปเมื่อเช้าตรู่วันอังคาร เวลาตีสี่ครึ่ง

ที่อ่านรวดเดียวจบ เพราะรู้ว่าถ้าอ่านไม่จบ ก็จะไม่เป็นทำการทำงานอย่างอื่น เนื่องด้วยว่าหนังสืออ่านสนุก คุณเจ เค โรวลิ่ง คนเขียน เธอเก่งมาก  อ่านแล้วติด ทำอะไรอย่างอื่นไมได้เลย

แต่เล่มนี้ อ่านละเมียดละไมกว่าสองเล่มที่ผ่านมา เพราะรู้ว่านี่คือเล่มสุดท้ายแล้ว ค่อยๆ อ่านๆ ทำความเข้าใจทุกตัวอักษร การอ่านเล่มหกเตรียมมาก่อนหน้าในช่วงสุดสัปดาห์ ก็ช่วยได้มากค่ะ เพราะทำให้เข้าใจมุข หรือสิ่งที่เรื่องราวมันคล้องจองกันมาจากในอดีต

(แปลอีกที หมายความว่า ไม่ได้ทำการทำงานมาสี่วันแล้วค่ะ อิอิ)

อ่านจบแล้วก็นึกอยากกระโดดจูบคุณโรวลิ่ง (ซึ่งบัดนี้กลายเป็นผู้หญิงที่รวยที่สุดในเกาะอังกฤษไปแล้ว) ที่เขียนหนังสือเรื่องนี้มาให้อ่าน ดีใจที่ได้มาอ่านจริงๆ ไม่ว่ามันจะจบอย่างไรก็ตาม

เอ๊ะ หมู่นี้ Yongchan เป็นอะไร
เอะอะ อะไรก็จะกระโดดจูบชาวบ้านเค้าอยู่เรื่อยเลย ^_^

คนที่ยังไม่ได้อ่านเล่มจบ ไม่ต้องมาถามนะคะ ว่าใครตาย ไม่ตาย จบอย่างไร Yongchan ไม่บอกหรอกนะ ถ้าคุณรู้ คุณจะอ่านหนังสือไม่สนุกเลย เชื่อดิ คุณไปอ่านเองเหอะ

ที่อยากเล่าวันนี้ เป็นความหลังระหว่างหนังสือแฮรี่ พอตเตอร์กับเรื่องราวน่ารักๆ ของคนในครอบครัว Yongchan ค่ะ

***********************************

จริงๆ Yongchanได้ยินชื่อหนังสือนี้ ตั้งแต่เรียนอยู่ปีสาม ได้ข่าวว่าดังมาก สนุกโคตร แต่ไม่เคยสนใจ เพราะว่าไม่ชอบทำตามแฟชั่น ใครว่าอะไรดี อะไรสนุก ไม่ไป ไม่อ่าน เป็นบ้าอะไรไม่รู้ อิอิ

พออยู่ปีสี่ นิสัยชอบลองเริ่มออกอาการ ก็นึกสงสัยว่า เอ๊ะ.. มันยังไม่เลิกดังแฮะ... แม๊... มันจะสนุกแค่ไหนกันเชียวว้า... เผอิญเพื่อนร่วมคณะมาเห็นYongchan ทำท่าเก้ๆ กังๆ อยู่หน้ากองหนังสือ HP ที่เค้าจัดรายการอยู่ เพื่อนบอกว่า Yongchan อ่านเหอะ สนุกมาก สนุกโคตร แบบเราอ่านสามเล่มรวดเลย นี่ยังกลับมาอ่านซ้ำอยู่เลย สนุกมากๆๆๆๆ ยืนยัน

(ตอนนั้นมีแค่สามเล่มแรก เล่มสี่รู้สึกจะมีแต่ปกแข็งภาษาอังกฤษ)

อีนี่ก็เป็นพวกบ้ายุค่ะ เพื่อนบอกสนุก ได้... ชั้นอ่านก็ได้ เห็นว่าเป็นวรรณกรรมเยาวชน งั้นชั้นซื้อภาษาอังกฤษอ่านเลยละกัน ฝึกภาษาไปด้วย

แต่ด้วยความไม่มั่นใจในตัวเอง ว่าจะอ่านรู้เรื่อง กอปรกับนึกถึงน้องๆ ที่บ้านอีกสองคน ว่าเค้าน่าจะได้มีส่วนร่วมกับความสนุกเหล่านี้ (แม้จะรู้ว่าพวกมันทั้งสองคนไม่ชอบอ่านหนังสือก็ตาม) Yongchanก็เลยใจป้ำ ซื้อทั้งไทยและอังกฤษ รวมทั้งสิ้น หกเล่ม

จำได้ว่าวันนั้น ถือถุงหนังสือใหญ่มากกลับบ้าน
คิดในใจว่านี่กูเป็นบ้าอะไรเนี่ย และจะต้องโดนด่าแน่ๆ

และก็ไม่แคล้วจนได้ค่ะ หลังจากวางหนังสือไว้ที่หัวเตียง (บ้านเรานอนรวมกันหมด) และโฆษณาให้ทั้งน้องสาว น้องชาย ว่าซื้อมาฝากนะจ๊ะ หนังสือดังมาก สนุกโคตรๆ ก็ไม่มีใครแตะ ผ่านไปสองอาทิตย์ คุณแม่Yongchan ก็บรรเลงเพลงสวด

ก็ยอมรับล่ะค่ะว่าผิด  ขนาดคนซื้อเองยังไม่ได้อ่านเล้ย ไม่ว่าง นู่น นี่... หาข้อแก้ตัวไปเรื่อยๆ แต่ซื้อมาแล้วจะให้ทำไงเนอะ

ปรากฎว่า ผ่านไปไม่ถึงเดือน คุณแม่Yongchan นี่แหละ หน้าตาลิงโลด มาบอกว่า แม่อ่านจบแล้วนะ สนุกสุดยอดจริงๆ อยากอ่านเล่มต่อไปมากๆๆ

อิชั้นก็เหวอสิคะ คุณ เอ๊า.. แม่ข้อย สิกลายเป็นสาวกแฮรี่ไปแล้วเด้อ...

มิได้การ เราจะต้องอ่านบ้าง จำได้ว่าช่วงนั้น เป็นช่วงไปฝึกงาน คืนนึงนอนไม่หลับ ก็หยิบเล่มหนึ่ง (ภาษาไทย) มาอ่าน กะว่า สองบทก็พอ จะได้เคลิ้มๆ หลับ

รู้ตัวอีกทีก็ปาเข้าไปบทที่เจ็ดแล้ว และถ้าไม่ได้เห็นแก่ฝึกงาน ก็จะอ่านจนจบเลย

เอาเป็นว่าอ่านแล้ว สนุกสุดยอดโคตรจริงๆ เหมือนความฝันของเราตอนเด็กๆ มันมาเกิดเป็นเรื่องต่อหน้าเรา

หลังจากนั้น ก็หยิบเล่มสองมาอ่านโดยไม่ลังเล แต่ด้วยความเสียดายตังค์ว่าซื้อเล่มภาษาอังกฤษมาด้วย ก็เลยอ่านสลับๆ กัน รู้เรื่องมั่ง ไม่รู้เรื่องมั่ง แต่ก็จบไปจนได้

และหลังจากนั้น ก็อ่านภาษาอังกฤษตลอดเลย ไม่เปิดดิคด้วยเพราะขี้เกียจ อ่านลุยไปเรื่อยๆ จนรู้ว่า robe, wand, charm แปลว่าอะไร ใครไม่เคยลอง ลองดูนะคะ... อ่านลุยไปเลย พอคุณอ่านจบ คุณจะรู้สึกหัวใจพองโต ว่า เราก็ทำได้เหมือนกัน ^_^

หลังจากนั้นก็ตามอ่านมาตลอด แต่ไม่ได้ซื้อทันทีที่ออกวางขาย เพราะรู้ว่าถ้าอ่านแล้ว จะไม่ได้ทำการทำงานแน่ ก็เลยเลือกช่วงที่รู้ว่าว่างแน่ๆ ไปซื้อมา

จำได้ว่าอ่านเล่มสี่แล้วสนุกมาก ในขณะที่เล่มห้า นี่อ่านแบบจำใจ เพราะเล่มหกมันจะออกแล้ว ตอนอ่านเล่มหกจบ ก็ช็อค (คนที่อ่านแล้วคงรู้ว่าช็อคเพราะอะไร) นับจากวันที่อ่านจบ จนถึงวันนี้ ก็สองปีกว่าละค่ะ

จริงๆ ตอนที่อ่านเล่มหก เนี่ยคือตอนที่รู้จักกับคุณแฟนเป็นเรื่องเป็นราว เค้าเห็นเราบ้าแฮรี่ เค้าไม่เข้าใจนะ คิดว่าเราไร้สาระที่อ่านหนังสือเด็ก ฯลฯ  เราก็บอกว่าขอให้ลอง อ่านแล้วจะติด สนุกจริงๆ

พอตอนที่เฮียแกว่าง ระหว่างหางาน ไม่มีอะไรทำ ก็เลยไปหยิบเล่มสี่มาอ่าน

พอคุณชายอ่านจบ ก็โทรมาจิกทันทีว่าเล่มหนึ่งถึงสามอยู่ไหน อยากอ่านๆๆ (บอกแล้วไม่เชื่อ)

แล้วเค้าก็อ่านเล่มหนึ่งถึงสาม และตามไปอ่านเล่มห้าและหก จนจบ

และขอบอกว่า...เล่มเจ็ดเนี่ย ตาคนนี้แหละค่ะ เป็นคนบอกให้Yongchanไปหาซื้อมา

ความตลกของคนสองคนนี้ ยังมีด้วยว่า เนื่องจากเราซื้อหนังสือทั้งหกเล่ม เป็นปกอเมริกันตลอด ในขณะที่ ที่เยอรมนีมีขายเฉพาะเวอร์ชั่นอังกฤษ เราสองคนก็ตกลงกันว่า เราจะทุ่มทุนสร้างด้วยการซื้อเวอร์ชั่นอเมริกาจากอเมซอน แล้วให้มันส่งข้ามทะเลแอตแลนติกมาให้เรา ได้อ่านช้าหน่อย แต่ว่าหนังสือจะเข้าชุดกัน เป็นของสะสมที่เราภูมิใจ

(ปกเล่มเจ็ดแถวนี้ มันเป็นอย่างนี้น่ะค่ะ มันไม่เข้ากับหกเล่มที่เหลือ)

แล้วเล่มเจ็ดก็มาถึง และก็ไม่ผิดหวังกับการรอคอยจริงๆ ใครไม่เคยอ่าน แนะนำจริงๆ นะคะ เห็นปริมาณหนังสือแล้วอาจจะท้อ แต่ขอบอกว่าสนุกจริงๆ

บัดนี้เข้าใจว่าคุณแม่Yongchanก็ตั้งหน้าตั้งตารอเล่มเจ็ด ฉบับภาษาไทยอยู่อย่างใจจดใจจ่อ เผลอๆ ไปจองเสียแล้วก็ไม่รู้

ส่วนน้องสาวนั้น ไปดูหนังแล้วชอบ ก็กลับมาคว้าหนังสืออ่าน แล้วก็เป็นสาวกไปอีกหนึ่งคน ส่วนน้องชายนั้น เข้าใจว่า แกยังไม่เคยแตะหนังสือนี้เลย อิอิ

สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณเจ เค โรวลิ่งอีกครั้ง ที่เขียนหนังสือเล่มนี้มาให้อ่าน กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปเหมือนกัน

(นี่คือคอลเล็กชั่นของเราที่บ้านค่ะ กำลังคิดอยู่ว่าเล่มหนึ่งถึงสามจะต้องไปซื้อปกแข็งด้วยไหม? อิอิ)