ณ นครรัฐทายแลนด์ นักโทษประหารสี่คน อันได้แก่ ย้อย ทัก หมัก และเพ็ญ ถูกโดนฝังไว้ในดิน เหลือแต่คอ พวกเค้าเคลื่อนไหวไม่ได้ หมุนคอก็ไม่ได้ และถูกห้ามไม่ให้พูดคุยกัน

ทุกคนสวมหมวกคนละหนึ่งใบ ทุกคนรู้ว่ามีหมวกสองสี คือสีฟ้าและดำ อย่างละสองใบ

หากพวกเขาไม่อยากถูกประหาร พวกเขาต้องตอบให้ได้ว่าใครสวมหมวกสีอะไรบ้างในการพูดครั้งแรก นั่นหมายความว่า พวกเขาไม่สามารถสอบถามกันได้ ได้แต่ใช้สายตาของตัวเองอย่างเดียว

(หมายเหตุ - ทักเห็นหมวกของทั้งหมักและเพ็ญ เพ็ญก็เห็นหมวกของทักและหมัก ส่วนย้อยไม่เห็นของใครเลย และไม่มีใครเห็นของย้อยเช่นกัน)

คำถามคือว่า ใครคือคนที่ตอบได้เป็นคนแรก และเขารู้ได้อย่างไร?

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

คิดออกไหมเอ่ย? ถ้ายังไม่ออก ลองอ่านคำใบ้ดูนะคะ
(ลากเม้าส์ทับลงบนตัวหนังสือในวงเล็บนะคะ)

<<คำใบ้คือ หะแรกนั้นทุกคนจะเงียบ เพราะไม่มีใครรู้คำตอบที่ถูกต้องทั้งหมดถูกไหมคะ? แต่ในความเงียบนั้น มันบ่งบอกว่า...?>>

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

คิดออกยังเอ่ย? ถ้าออกแล้ว ก็เก่งมากค่ะ แต่ถ้ายัง เฉลยอยู่ที่นี่ค่ะ
(ลากเมาส์เหมือนเดิมค่ะ)
<<คำตอบคือทักหรือเพ็ญค่ะ 
ตอนแรกทุกคนจะเงียบ เพราะไม่มีใครรู้ใช่ไหมคะ?

ในกรณีของทัก ซึ่งเห็นว่าหมักและเพ็ญสวมหมวกคนละสี แต่ไม่รู้ว่าตัวเองสวมหมวกสีอะไร
หากทักลองคิดในมุมมองของเพ็ญว่า ถ้าเพ็ญเห็นว่าเขาและหมักสวมหมวกสีเดียวกัน เพ็ญก็จะตอบได้ทันที แต่เพ็ญเงียบ แสดงว่าเพ็ญเห็นว่าเขาและหมัก สวมหมวกคนละสี
นั่นหมายความว่าทักสวมหมวกสีเดียวกับเพ็ญ
ทักจึงตอบได้ค่ะ

ในกรณีของเพ็ญก็กลับกันนะคะ
ส่วนหมัก จริงๆ หมักก็ตอบได้ค่ะ แต่หมักต้องคิดเป็นสองเท่า
(ถ้าอยากปวดหัวเล่นลองคิดว่าตัวเองเป็นหมักดูนะคะ)
ส่วนย้อยนั้นหมดสิทธิ์เล่น ต้องรอลุ้นให้เพื่อนๆ ตอบให้ได้ค่ะ

>>

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าเราต้องเอาใจเขามาใส่ใจเรา เวลาที่ต้องเผชิญกับปัญหาแล้วหาทางออกไม่เจอ
ให้ลองมอง ค้นหาจากมุมมองของคนอื่นบ้าง
เพราะบางทีถ้ามองแต่จากมุมของเราก็จะหาทางออกไม่เจอนะก๊ะ ^_^

It's all about perspective :D

(เอามาจากแบบฝึกหัดของ consultant ค่ะ)

อันนี้มีคนถามเยอะ ก็เลยเอามาเล่าสู่กันฟังนะคะ

เข่าข้างที่โดนผ่า คือข้างที่สีส้มแป๊ดนะคะ... ที่สีส้มเพราะโดนทายาฆ่าเชื่อโรคค่ะ (ผ่าเข่า แต่ทาทั้งขาเลยวุ้ย) เวลาอาบน้ำ สีก็จะหลุดออกไปเรื่อยๆ 

สองวันหลังผ่า

สองอาทิตย์หลังผ่า
ขาขาวสะอาดดีแล้วค่ะ แต่เล็บยังเป็นสีอยู่
(ที่เห็นสีกลับข้างกัน เป็นเพราะรูปนี้ถ่ายจากเงาของตัวเองในกระจกนะคะ)

ขอบคุณทุกคนที่มาเยี่ยม "ผู้ป่วย" นะคะ (สร้อย.. ขอบคุณมากที่ทัก) ตอนนี้เดินได้เป็นปรกติแล้ว แต่ยังเจ็บแผล เจ็บเข่าบ้างเป็นบางที และยังต้องไปทำกายภาพอยู่

กายภาพที่ทำ นอกจากนวดและบริหารแล้วก็มีที่ใช้ไฟฟ้ากระตุ้นด้วยค่ะ มันเหมือนในหนัง Green Miles ที่เขาเอาสายไฟต่อกับสำลีชุบน้ำ แล้วเอามาวางไว้ที่ศีรษะนักโทษ ของYongchan ก็เอามาวางไว้ที่เข่าแทนน่ะค่ะ... อ่า....

หมอบอกอีกสองสามอาทิตย์ก็วิ่งปร๋อแล้วค่ะ

Have a great weekend ทุกท่านนะคะ... จุ๊บ จุ๊บ