เห็นเทียบเชิญของคุณเฟิงสุ่ยที่บ้านใครไม่รู้ ด้วยอยากรู้อยากเห็นอันมีติดตัวมาแต่กำเนิด Yongchan ก็อดไม่ได้ทีจะคลิ๊กไปบ้านเธอ...

อ่านกฏ กติกาของโครงการเปิดกรุ ประสานรักแล้วก็รู้สึกอยากมีส่วนร่วมเหลือเกิน คิดหัวแทบแตกอยู่วันกว่าๆ ก็ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาร่วมประกวดกับเค้าด้วย เนื่องจากสิ่งที่(เคย)สะสมนั้นอยู่เมืองไทยหมด ข้าวของที่มีอยู่ที่บ้าน ณ เมืองเบียร์นี้ ก็มาหาซื้อเอาแถวๆ นี้นั่นเอง... จะให้ผูกพันทางใจนั้น ไม่มี...

ว่าจะขอบายอยู่แล้ว ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเอ๊ะ... มันก็มีของบางอย่างที่เราผูกพัน และอยู่กับเราตลอดเวลานี่(หว่า) หนอย แน้... มองข้ามไปได้ไงเนี่ย...

ดังนั้น Yongchan จึงภูมิใจส่งของสองอย่าง เข้าประกวด ดังนี้ค่า

************************************

ผู้เข้าประกวดหมายเลขหนึ่ง ได้แก่
กล้องดิจิตอล Minolta Dynax 5 (Alpha Sweet)

ส่งกล้องเข้าประกวดนะคะ... ไม่ใช่คน   ^_^
แต่ขอบอกว่าคิดอยู่นานมากว่าจะทำยังไง เพราะว่าปรกติเราใช้กล้องถ่ายรูปอย่างอื่นใช่ไหมคะ?
แต่นี่เราจะถ่ายรูปกล้อง แล้วจะจะทำไงดีหว่า? ก็ได้พึ่งกระจกที่ตู้เสื้อผ้าอีกแล้ว ฮ่าฮ่า

ถือว่าเป็นกล้องประจำตัวเลยก็ได้ เพราะว่าใช้มันถ่ายรูปตลอด (ไม่มีกล้องอื่นนั่นเอง) ว่าจะซื้อกล้องตัวเล็ก จะได้พกสะดวก แต่จนแล้วจนรอด ก็แบกมันไปทุกที่ เรียกว่าคู่ชีพจริงๆ

ที่มา: เป็นของขวัญวันแต่งงานจากเพื่อนๆ ชาวญี่ปุ่น แก๊งที่เรียกชื่ออิชั้นว่า Yongchan นั่นแหละ

เนี่ยฮ่ะ โฉมหน้าสุดหล่อสุดสวย ที่เห็นในมือนั่นคือกล้อง ทำพิธีส่งมอบกันหน้างานนั่นเอง

ผู้เข้าประกวดหมายเลขสอง ได้แก่
เครื่องเล่น SD การ์ด ยี่ห้อพานาโซนิค

ถ่ายเปรียบเทียบกับมือถือให้ดูว่า มันเล็กจริงๆ เอาไปใช้อัดเวลาสัมภาษณ์ใคร คนถูกสัมภาษณ์ทุกคนจะถามว่า นี่มันเป็นเครื่องอะไรกัน? ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายดี

ที่มา: เป็นรางวัลที่เล่นบิงโกได้ที่สาม ในงานแต่งงานของเคนจิ เพื่อนญี่ปุ่น ที่โตเกียว

ภาพหมู่ในงานแต่งงานของเคนจิ
(ขอเม้าท์ว่าบ่าวสาวคู่นี้ชอบดูมวยปล้ำเป็นชีวิตจิตใจ)

สีเสื้อของสาวๆ เหมือนธงชาติฝรั่งเศสไหมคะ?

เล่นบิงโกในงานปาร์ตี้กับเพื่อนๆ ตอนกลางคืน
เค้าจะมีคำถามเกี่ยวกับคู่บ่าวสาวให้เราทาย เราต้องเลือกตอบข้อ a or b แล้วเขียนคำตอบลงไปบนเบอร์ พิธีกรจะเฉลยไปทีละข้อๆ ถ้าตอบถูก ก็กาเบอร์นั้นได้ ใครบิงโกก่อนก็รับรางวัล
ขอบอกว่าเกมนี้เล่นกันเป็นภาษาญี่ปุ่นทั้งหมด
ไม่รู้ตอบถูกได้รางวัลมาได้ยังไง เพราะมั่วเอาทั้งน้านน ว่ะฮ่ะฮ่ะ

ทำไมประทับใจ?

ข้อหนึ่ง เป็นอุปกรณ์อิเล็กโทรนิกส์ทั้งคู่ แต่ก็ได้มาจากงานแต่งงานทั้งคู่

ข้อสอง ของทั้งสองอย่างนี้เป็นสิ่งที่ Yongchan ใช้ทำงานด้วยตลอด เป็นประโยชน์ในชีวิตประจำวันมากๆ เรียกว่าทำมาหาเลี้ยงชีพด้วยเจ้าสองเครื่องนี้จริงๆ

ข้อสาม (สำคัญที่สุด) ทุกครั้งที่ใช้ ที่เห็น จะทำให้นึกถึงความหลังเมื่อสมัยเรียนโทที่อเมริกา กับเพื่อนๆ กลุ่มนี้ ที่สุดแสนจะน่าประทับใจ (พยายามนึกเสียงคนพากย์ปังคุงนะคะ) เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม จริงๆ นะ

เป็นไงฮะ ใบหน้า Yongchan พอจะกลืนไปกับชาวแดนอาทิตย์อุทัยได้ไหม?

โรงเรียนที่ Yongchan เรียนนั้น ตั้งอยู่ in the middle of nowhere ถนนสองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งข้าวโพด (เอาไปเลี้ยงวัวนะคะ ไม่ใช่ให้คนกิน) เด่นทางด้านนโยบายสิ่งแวดล้อม ในปีแรกที่ไปเรียน มีนักเรียนไทยอีกสองคน (ซึ่งพี่ๆ เขาไม่ชอบมาปรากฏตัวที่คณะ) พอปีที่สอง ก็เหลือ Yongchan คนเดียว

แน่นอนว่าเหงา และต้องการหาเพื่อนอย่างแรง ด้วยความที่ชอบอ่านการ์ตูนญี่ปุ่น และสนใจประเทศญี่ปุ่นเป็นพิเศษ ก็เลยเข้าไปตีสนิทกับกลุ่มนักเรียนญี่ปุ่น ซึ่งก็ให้การต้อนรับ Yongchan เป็นอย่างดี (และขอบอกว่าเรื่องการอ่านการ์ตูนเนี่ย Yongchan ไม่เป็นรองประชาชนชาติญี่ปุ่นนะคะ... อ่านเยอะไม่แพ้พวกเค้าเลยล่ะ)

(จริงๆ ที่โรงเรียนก็มีนักเรียนเกาหลีเยอะเหมือนกัน แต่ไม่รู้ทำไมเค้าไม่ค่อย friendly เท่าคนญี่ปุ่น อีกอย่างตอนนั้น Yongchan ก็รู้จักแต่แดจังกึม ถ้ารู้จักซี่รี่ส์เยอะๆ เหมือน PoOkPik หรือ ต้น เดอะ Fat_kj ก็อาจจะไปผูกมิตรได้ง่ายขึ้น ฮ่าฮ่า)

เมื่อมีงานกลุ่ม Yongchan ก็จะจับกลุ่มกับพวกเพื่อนญี่ปุ่นนี่แหละ

จากซ้าย ฮิเดโอะ ไดสุเกะ และซายาโกะ ตอนนั่งประชุมงานกลุ่ม
(คนแรกยังโสด นอกนั้นมีเจ้าของแล้วจ้ะ)

(กลายเป็นเจ๊โหดไปเลยชั้น....ถ่ายรูปประกอบ presentation กับฮิเดกิ)

นอกจากทำรายงานแล้ว ก็ไปขอข้าวเขากินบ่อยๆ (ว่ะฮ่ะฮ่ะ) เผอิญว่าซายาโกะ กับ Yongchan นั้นอยู่หอเดียวกัน ต่างชั้นเท่านั้นเอง เวลาไม่มีข้าวกิน หรือว่าอยากกินอาหารญี่ปุ่น ก็จะแวะขึ้นไปฝากท้องที่ห้องซายาโกะ (ฝีมือทำกับข้าวของเธออร่อยมากๆๆ) เวลาเหงา เศร้า ซึม ก็ขึ้นไปห้องซายาโกะ ไม่รู้เค้าจะเคยนึกด่าในใจมั่งรึเปล่านะเนี่ย แต่ถ้าไม่มีซายาโกะ ก็ไม่รู้ว่า Yongchan จะผ่านช่วงเวลาแย่ๆ เหล่านั้นมาได้ยังไง

อ้อ แล้วบ้านนี้ก็ชอบจัดปาร์ตี้ หรือจริงๆ ต้องบอกว่า เป็นแหล่งบัญชาการของชาวญี่ปุ่น และมักได้รับมอบหมายให้เป็นเจ้าภาพจัดปาร์ตี้ แหม.. อย่างนี้มีหรือ Yongchan จะพลาด?

งาน Thanksgiving อุดมสมบูรณ์จริงๆ ไม่โกหก
(จากซ้าย เคนจิ จุน และจุนโกะ (เป็นสามีภรรยากัน))

กินอิ่มแล้วก็เล่นเกม คืนนั้นมันส์มากๆ ขอบอก

แน่นอนว่าขอข้าวเค้ากิน แล้วก็ต้องมีการตอบแทน เวลาเค้ามี Japan Night นังเด็กไทยใจกล้าคนนี้ก็ไปช่วยงานอย่างขยันขันแข็ง ทำกับข้าวญี่ปุ่นเป็นก็งานนี้เนี่ยแหละค่ะ

จุน กับ ซายาโกะ เราตั้งชื่อภาพนี้กันว่า "โรงงานผลิตซูชิ"
(จุนกำลังไว้หนวด เพื่อแข่งประกวดหนวดสวยที่สุดของโรงเรียน... ทำไปด้าย...ชนะด้วยนะเอ้า)
(ป.ล. จุนพูดภาษาอังกฤษไม่คล่อง แต่ความ friendly ของเขาชนะใจเด็กนักเรียนอเมริกัน
ชนิดที่ทั้งโรงเรียนไม่มีใครไม่รู้จักจุน นายเยี่ยมมาก!!!)

ไม่ธรรมดานะยะ ปั้นกันสดๆ กับมือ hand-made ของแท้ ฮ่าฮ่า

กับข้าวญี่ปุ่น แต่ฝีมือคนไทยเด้อค่ะ ถ้ารสชาติออกเค็มปะแล่ม ว่ากันบ่ได้เด้อค่ะ

ด้วยความที่สนิทกันมาก เดินไปไหน เวลาเจอกันทุกคนจะเรียก Yongchanๆๆ  จนแทบจะแปลงสัญชาติ พอ Yongchan มีข่าวดี แจ้งให้เพื่อนๆ ทราบ พวกเขาก็บินมาร่วมงานกัน

นี่คือสิ่งที่ประทับใจมาก เพราะรู้ว่าหลายคนต้องกู้หนี้ยืมสินไปเรียนหนังสือ กลับมาก็ต้องทำงานใช้หนี้ แต่ก็ยังเสียสละ อุตส่าห์บินมาร่วมยินดีกับเรา แม้จะมาไม่ครบแก๊ง แต่ก็มาเยอะมาก ชนิดที่น่าตกใจ (ขอบคุณมากเพื่อน ซึ้งในน้ำใจมากๆๆ)

นอกจากนั้น ของขวัญก็เป็นของที่อยากได้มากๆ (ซายาโกะรู้ว่า Yongchan ชอบถ่ายภาพ) และมีราคาสูงมาก ประมาณว่า Yongchan เพิ่งเก็บตังค์ซื้อได้ครึ่งทางเท่านั้นเอง

แต่พูดตรงๆ เลยนะ ของขวัญน่ะไม่สำคัญ เท่ากับเพื่อนมาร่วมงานเรา

แน่นอนพอเพื่อนจะแต่งงานมั่ง เราก็ต้องไป ก็ได้ไปเห็น สัมผัส มีส่วนร่วมกับงานแต่งของชาวญี่ปุ่น ที่ไม่ว่าจะนับถือศาสนาคริสต์หรือไม่ ก็จะต้องมีพิธีแต่งงานในโบสถ์ เอากะเค้าซี่...  (ไว้ว่างๆ จะมาเล่าให้ฟังนะคะ)

วันนั้น เคนจิ โคตรหล่อเลย ไม่น่าเชื่อเลย (เจ้านายเค้ายังแซว)
วันแต่งงาน (กับวันรับปริญญา) เนี่ย วันใครวันมันเลยจริงๆ นะ

อ่านไปอ่านมาแล้วเริ่มงง ว่าตกลงมันเรื่องของที่ระลึก หรือเรื่องเพื่อนกันแน่ แต่ที่แน่ๆ ประทับใจมากๆ ค่ะ :D

ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนจบค่า

**************************************