กลับมาเมืองไทยเที่ยวนี้ Yongchan ลงใต้ไปเที่ยวเกาะพีพีค่ะ ขอสารภาพว่าไม่เคยไปเลย
ไม่รู้ด้วยว่าควรจะต้องคาดหวังอะไรบ้าง ไปด้วยหัวว่างเปล่าอย่างเดียว

แต่ก็ดูคึกคักดีนะคะ น้ำทะเลก็สวยใสมากๆ

หาดทรายขาว น้ำทะเลใสๆ แถมมีปะการังให้ดำน้ำดูกันจะจะ อย่างนี้
ไม่มีที่ไหนสู้บ้านเราได้เลยนะ Yongchan ว่า
(พูดแล้วก็อยากกลับไปอีก ฮือ ฮือ)

ขณะที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ชายหาด สายตาก็เหลือบไปเห็นคณะนักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งเดินทางเข้าที่พัก จริงๆ แล้วมันจะไม่เป็นเรื่องเลย ถ้าไม่ใช่ว่าคณะนี้ประกอบไปด้วยเด็กทั้งสิ้น 8 คน ผู้หญิงที่มีท่าทางเป็นแม่ของเด็กๆ 3 คน และผู้ชาย 1 คน

<<<ชุลมุนวุ่นวายกันทีเดียวล่ะค่ะ>>>

เห็นแล้วก็งง ใจก็คิดว่า เอ... ผู้ชายคนนี้มีเมีย 3 คน แต่ละเมียมีลูกโดยเฉลี่ยเกือบ 3 คน หรืออย่างไร
หลังจากแอบสังเกตดู ก็พบว่าเป็นชาวฝรั่งเศส เอ... ก็ไม่เคยได้ยินว่ากฎหมายฝรั่งเศสให้มีเมียได้หลายคน แถมแต่ละคนก็ดูจะรักใคร่ปรองดองดีกันด้วย เอ๊ะ.. มันยังไงกันแน่นะ

<<<แต่ผู้หญิง 3 เด็ก 8 ผู้ชาย 1 จริงๆ นะ>>>

หลังจากพักด้วยกันในที่พักเดียวกันอยู่สองสามคืน ก็พบว่ามีคุณผู้ชายอีกคนนึงตามมาสมทบ
ก็จึงถึงบางอ้อว่าผู้ชายคนแรกนั้น ไม่ได้มีฮาเร็มแต่อย่างใด ฮ่าฮ่าฮ่า

อยู่ที่พีพีได้สี่วัน ก็ย้ายกลับมาที่ภูเก็ต...

.

.

.

การไปเที่ยวเกาะพีพีและภูเก็ตของ Yongchan ในครั้งนี้ ได้รับการอำนวยความสะดวกจาก
เพื่อนบล็อกเกอร์ที่แสนดี  คุณหญิงน้อย ณ ภูเก็ต (เสื้อสีแดงค่ะ) เธอผู้ซึ่งทำงานตัวเป็นเกลียว
หัวเป็นน็อต ตัวอยู่กรุงเทพฯ แต่ก็บอกให้คุณลูกพี่ลูกน้อง ขับรถมารับ Yongchan ถึงสนามบิน
พาขับรถชมเมือง พาไปส่งท่าเรือ รับจากท่าเรือไปส่งโรงแรม พาไปทานข้าว
แล้วพอตัวเธอกลับมาถึงภูเก็ต ก็ยังมาขับรถพา Yongchan เที่ยวอีก
ทั้งหมดทั้งสิ้นนั้นจะต้องไม่น้อยกว่า 100 กม. แน่ๆ

แล้วคุณเชื่อไหมคะ ว่าเราไม่เคยพบกันมาก่อน

จริงๆ นะ ถ้ามีใครมาเล่าให้ Yongchan ฟัง Yongchan จะบอกว่าเว่อร์ มันจะมีใครที่ไหนทำอะไรให้คนที่ไม่เคยเจอหน้ากันได้มากขนาดนี้ แต่นี่มาเจอกับตัวเองค่ะ บอกได้คำเดียวว่าอึ้งและทึ่งมากๆ
ต้องขอขอบพระคุณในน้ำใจของคุณหญิงน้อยไว้ตรงนี้เลยนะคะ รักนะ จุ๊บๆๆ

นอกจากนั้น คุณหญิงน้อย ยังชวนพี่เป๊บซี่ (เสื้อลายทาง) บล็อกเกอร์สุดเท่ขวัญใจแม่ยก.. เอ๊ย..สาวๆ มาเจอกันด้วย เพิ่งได้เจอกันตัวจริงก็วันนี้แหละค่ะ คุณพี่เป็บซี่เสียงหล่อ คุยสนุกมั่กๆ  พี่เป๊บซี่เล่าเรื่องหน้าที่การงานให้ฟังจนเพลินเลยล่ะ อ้อๆ แล้วพี่เค้าก็กรุณาขับรถหลายสิบกิโลไปส่ง Yongchan ที่รร.ด้วย ทั้งๆ ที่บ้านพี่อยู่ข้างๆ ร้านที่เราเจอกันนั่นเอง...

ขอขอบคุณพี่เป๊บซี่ไว้ตรงนี้เช่นกันค่ะ

.

.

.

เมื่อกลับมาถึงกรุงเทพฯ ปฏิบัติการการสะสมยอดบล็อกเกอร์ ยังคงดำเนินต่อไป  วะฮ่ะฮ่ะ

รูปนี้ ถ้าใครไปบ้านพี่สาวชาลี ก็คงจะได้เห็นแล้ว
แต่ไม่เป็นไร เรานำบางส่วนมาให้ท่านดูใหม่ได้ อิอิ

Yongchan, พี่กัญจ์, พี่คนโทใส่น้ำ, คนโทตัวน้อย, ปุ๊กปิ๊ก และพี่สาวชาลี
(โปรดสังเกตว่าคนสุดท้ายทำท่าแอบสุดฤทธิ์)

วันนั้น Yongchan ได้ทานอาหารเวียดนามอย่างจุใจ ส่วนบิลนั้นไม่รู้ว่าตกลงใครจ่ายกันแน่
ไม่ว่าเจ้ามือจะเป็นใคร ก็ต้องขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูงไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะค้า... ^_^

พี่สาวสั่งไว้ว่าไม่อยากให้ใครเห็นหน้า Yongchan ก็เลยเอารูปมาทำเบลอ เก๋พอไหมคะ? อิอิ

เรื่องความรัก ความผูกพัน และทำไมเราถึงได้มารู้จักกัน พี่สาวเขียนไว้ให้อ่านแล้วที่นี่ค่ะ
http://www.oknation.net/blog/chalee2/2007/10/17/entry-1/comment#read

มันเป็นอย่างที่พี่สาวเขียนไว้จริงๆ ค่ะ  Yongchanเสร่อมาก นึกว่าพี่ชาลี คือพี่ชาร์ลี Bluehill
แต่ก็ด้วยความเสร่อแป๊ะเนี่ยค่ะ ทำให้เราได้มารู้จักกัน มาเป็นพี่เป็นน้องกัน

ส่วนเธอคนนี้ คอนเฟิร์มว่า workaholic ของจริง
ตลอดเวลาที่ทานข้าวด้วยกัน แทบไม่เห็นได้วางโทรศัพท์เลย
และไม่รู้ว่าบัดนี้กลับถึงมาตุภูมิแล้วหรือยัง ได้ข่าวว่าตารางแน่นมั่กๆ

.

.

.

ความสุขอีกอย่างของการได้กลับบ้านคือการได้มาเยี่ยมเยียนคนคุ้นเคย เจ้านายเก่า
เฮ้อ... คิดถึงชีวิตตอนทำงานจังเย้ย.... สนุกมากจริงๆ นะ
(ในนี้ก็มีบล็อกเกอร์สองคนค่ะ แต่เขาไม่อยากเปิดเผยตัว ก็เลยต้องเล่นเกมรู้หน้าไม่รู้ใคร ฮ่าฮ่า)

.

.

.

กับแม่หมีและครอบครัว

จริงๆ เรื่องของบ้านนี้ ไม่อยากเขียนมาก เดี๋ยวจะหาว่าเป็นหัวคะแนน (ยิ่งใกล้เลือกตั้งอยู่ ฮา) 
แต่มันเป็นความจริงที่ว่า Yongchan ชอบมากๆๆๆๆๆ

ใครที่ยังไม่เคยไปบ้านนี้ อยากให้ลองไปจริงๆ นะคะ.. แม่หมีเธอเล่าเรื่องสนุกมาก และก็เป็นประโยชน์มากๆ วันนั้น Yongchan ได้ทานอาหารอร่อย แถมยังได้รู้จักคุณพ่อหมี
(ผู้ชายที่เป็นล็อตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งของแม่หมี กรี๊ดๆๆๆ), น้องหมีใหญ่ และหมีน้อย ชื่นมื่นสุดๆ
แถมยังได้เบียดกันมาในรถ ไปเที่ยวมาบุญครองต่ออีกแน่ะ

.

.

.

ส่วนรูปนี้ เป็นการพบปะกันของหญิงสาวชาวบล็อกกลุ่มนึง ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ
ท่านผู้อ่านคงเดาจากสีได้ว่าเป็นการพบกันยามค่ำคืน

หญิงสาวในรูปบางคนไม่ต้องการเปิดเผยตัวอย่างที่สุด
เราจึงต้องทำภาพให้เบลออย่างที่ท่านเห็น 
แต่เอามาลงไว้ ณ ที่นี้ เพื่อแสดงให้เห็นว่ามีการเจอกันจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า

.

.

.

จริงๆ ยังมีบล็อกเกอร์บางคนที่ได้เจอกัน แต่ไม่ต้องการเปิดเผยตัวอย่างที่สุดเช่นกัน
จึงไม่ได้มีการบันทึกภาพไว้ (เห็น Yongchan เป็นจอมแฉ ไปแล้วเหรอคะ? อิอิ)

จึงขอขอบคุณสำหรับเป็ดย่างพูนสิน สลัดซีซาร์ กรีนทีแฟรบปูชิโน่ ไว้ ณ ที่นี่ด้วย
(รับประทานต่างวาระกันนะคะ ไม่ได้ผสมกันในมื้อเดียว หุหุ)

หรือบางคนที่เจอกันแต่ไม่มีเวลาแม้แต่จะได้ไปทานข้าวกัน
ก็ต้องขอขอบคุณที่ให้เจอค่ะ

.

.

.

ส่วนรูปนี้เป็นของที่ได้รับจากเพื่อนๆ ชาวบล็อกค่ะ เจ้าตัวได้มาเห็นก็คงรู้ว่าของใครเป็นของใครนะคะ
ส่วนใครที่ให้ของมา แต่ไม่อยู่ในรูป นั่นก็เป็นเพราะว่า ไม่รู้ว่าคุณแฟนเอาไปเก็บไว้ที่ไหนน่ะค่ะ ฮ่าฮ่า

.

.

.

มีคนถามว่า กลับมาเมืองไทยเที่ยวนี้เจอบล็อกเกอร์ไปกี่คนแล้ว?
คำตอบคือนับไม่ถ้วนค่ะ

บางคนถามต่อไปว่า เป็นอะไรทำไมเดินสายขนาดนี้ เหมือนเล่นสะสมแต้ม ทำยอดยังไงไม่รู้!?
คำตอบมันมีอยู่ง่ายๆ สั้นๆ ค่ะ

เพราะว่าอยากจะมาบอกบล็อกเกอร์ทั้งหลายว่า

"ขอบคุณค่ะ"

คุณรู้ไหมคะ เวลาอยู่ไกลบ้าน เหงา ไม่มีคนพูดด้วยเนี่ย มันรู้สึกแย่มากเลยนะคะ
Yongchan พูดได้เต็มปากว่า ถ้าไม่มีบล็อก Yongchan คงเฉาตายไปตั้งแต่สองเดือนแรกที่ย้ายมาอยู่ที่นี่แล้วค่ะ เพราะฉะนั้น ต้องขอบคุณชาวบล็อกมากๆ ที่มาอยู่เป็นเพื่อนกันในวันเหงา แค่ตัวหนังสือที่ทักทายกัน คอมเม้นท์ กำลังใจเล็กๆ น้อยๆ มันก็ทำให้ชีวิตคนไกลบ้านดีขึ้นมากแล้วค่ะ

ขอบคุณเนชั่นที่เปิดบล็อกให้ได้เราได้เล่นและได้มาเจอกันนะคะ

ขอบคุณทุกคนมากๆ อีกครั้งหนึ่ง จริงๆ ค่ะ

You all have made my days!!!

.

.

.

จาก Yongchan
นางงามมิตรภาพโอเคเนชั่น สาขาแฟรงก์เฟิร์ต
(ไม่มีใครตั้ง สถาปนาตัวเองซะเลย ฮ่าฮ่าฮ่า)