ใกล้วันเด็กเข้ามาทุกทีแล้ว (Yongchan ไม่ได้จำผิดใช่ไหมเนี่ย) ก็เลยจะมาถามเพื่อนๆ ชาวบล็อกว่าตอนเด็กๆ อยากเป็นอะไรกันคะ?

ส่วนอิชั้นน่ะ อยากเป็นนางงามจักรวาล!
ไม่ใช่แค่นางสาวไทยนะยะ... ต้องนางงามจักรวาลเท่านั้น วะฮ่ะฮ่ะ

ตั้งแต่จำความได้ ก็ไม่เคยรู้เลยค่ะว่าอยากเป็นอะไร คำถามนี้มาท้าทายครั้งแรกอย่างจริงๆ จังๆ ตอนประมาณป.2 ค่ะ คุณครูให้เขียนเรียงความประมาณครึ่งหน้ากระดาษว่าโตขึ้นหนูอยากจะเป็น...

โอ้โห... เด็กหญิง Yongchan ตอนนั้น คิดหัวแทบแตกเลยค่ะ เพื่อนๆ อยากเป็นหมอกันครึ่งห้อง ที่เหลือก็มี พยาบาล ตำรวจ ครู ทหาร บ้างประปราย แต่เด็กหญิง Yongchan รู้เลยว่าไม่ใช่ พอไม่ใช่ จะเขียนก็เขียนไม่ออก ลบแล้วลบอีก จนกระดาษแทบทะลุ

ในท้ายที่สุด กระดาษที่ส่งครูไปเขียนว่า
“อยากเป็นเจ้าของโรงงานของเล่น
เพราะจะได้ผลิตของเล่นออกมาเยอะๆ
ทำให้เด็กๆ มีความสุข”
(จำได้เท่านี้) ไม่รู้ว่าคิดยังไง อ่านแล้วเหมือนเป็นนางงามไหมคะ?

ใครเลยจะคิดว่าคำตอบนั้น จริงๆ แล้วมีนัยยะสำคัญเป็นอย่างยิ่ง
เพราะมันสะท้อนให้เห็นเบื้องลึกในใจของเด็กหญิง Yongchan  วะฮ่ะฮ่ะ

ต่อมา พอขึ้นป.4 ตอนนั้นคือปี 2531 ปุ๋ย ภรณ์ทิพย์ นาคหิรัญกนก เจ้าของตำแหน่ง "หนังสาวไทย" ผู้รักเด็กเป็นที่สุด ไปคว้าตำแหน่งนางงามจักรวาลมาได้ คุณเอ๊ย... อิชั้นเนี่ยเป็น “พี่ปุ๋ยฟีเวอร์” อย่างแรง ปลื้มมาก ตอนพี่ปุ๋ยกลับเมืองไทย อิชั้นก็รบเร้าให้แม่พาไปแดนเนรมิต เพราะพี่ปุ๋ยจะมาอยู่ในขบวนพาเหรดด้วย โอย... คนเป็นล้าน ต้องปีนเสารถไฟฟ้า (ที่ไม่ตีลังกา) เพื่อที่จะได้เห็นพี่ปุ๋ย จำไม่ลืมเลย พี่ปุ๋ย สวยมากๆ

และปีนั้นทั้งปี งานศิลปะทุกชิ้นที่จะต้องวาดรูป จะเป็นรูปนางงาม ข้อมูลใดๆ ที่เกี่ยวกับพี่ปุ๋ย Yongchan รู้หมด ว่าพี่เขาเคยได้ที่สี่ ธิดาโดม เคยเป็นนางแบบ โตที่ย่าน Pasadina เคยมีไฝตรงหัวคิ้ว แล้วไปเอาออก ฯลฯ ตำแหน่งนางงามจักรวาลก่อนหน้านั้นสิบปี บอกชื่อประเทศได้หมด อู๊ยส์ บ้ามากๆๆๆ

แล้วเด็กหญิงตุ้ยนุ้ย อ้วนเป็นที่สามของห้อง อย่าง Yongchan ก็ใฝ่ฝันว่าอยากจะเป็นนางงามจักรวาล โฮะโฮะ โฮะ ไม่กล้าบอกใครหรอกนะ ได้แต่เก็บไว้ในใจคนเดียว

ก็แหม... ขนาดอยู่แค่ ป.4 เอวก็ใหญ่กว่าพี่ปุ๋ยแล้ว... ที่สำคัญ มันจะต้องผ่านด่านแรก คือต้องเป็นนางสาวไทยให้ได้ก่อน ถึงจะมีสิทธิเป็นตัวแทนประเทศไปประกวด แต่ดูจากรูปร่างแล้ว มันไม่น่าจะได้แม้แต่เข้าประกวดเลยล่ะ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ

แต่ก็ปลอบใจตัวเอง ว่าเอาน่า... วันข้างหน้าหนูอาจจะผอม (ซึ่งเป็นไปได้ยากมากส์... รู้ตัวอีกนะ) แต่ยังไงหนูก็ได้เปรียบคนอื่น เพราะหนูพูดภาษาอังกฤษได้ ฮ่าฮ่า Hello, my name is Pornthip Nakhirankanok ไอคัมฟรอมแบ้งคอก ไท้แลนด์... หนูก็พูดได้นะ ... อูยส์ สมัยอยู่ป. 4 Yongchan คะแนนภาษาอังกฤษของหนูดีจะตาย ภูมิใจมาก วันนึงจะเป็นอย่างพี่ปุ๋ย ฮ่าฮ่าฮ่า

ยังไงเด็กคือเด็ก หลังจากนั้นเวลาดูประกวดนางสาวไทย ตอนที่ตอบคำถาม คุณจะเห็น เด็กหญิง Yongchan จะยืนอยู่หน้าทีวี เอามือไพล่หลัง จิกหัวแม่เท้าแบบนางงาม (กรี๊ดๆๆ) แล้วพยายามตอบคำถาม ซึ่งจากการติดตามอย่างใกล้ชิด พบว่าคำถามมันยากขึ้นทุกปี และเวลาที่เราว่านางงามโง่ ตอบห่วย ขอบอกว่ามันไม่ได้ง่ายนะคะ ถ้าไม่ใช่คำถามที่เตรียมมาก่อน นี่เอ๋อได้ง่ายๆ เลยนะ...

แล้วก็ที่ขำตัวเองจนถึงทุกวันนี้ คือ ตอนนั่งรถตู้ไปโรงเรียน (รถรับส่งนักเรียน) ยัยเบอร์ห้า Yongchan ก็ไปชวนทุกคนในรถเล่นประกวดนางงามกัน เล่นมันทุกอาทิตย์เลยค่ะ สนุกมาก ผลัดกันเป็นนางงาม และกรรมการ

ทุกคนประกวดต้องแนะนำตัวเองเป็นภาษาอังกฤษ ต้องต้องคำถามจากกรรมการด้วย นอกจากตำแหน่งนางงามจักรวาล แล้วยังมีตำแหน่งขวัญใจช่างภาพ ชุดแต่งกายประจำชาติดีเด่นด้วยนะเอ้า ยิ่งวันท้ายๆ ของปีการศึกษา ขนเสื้อผ้ามาแต่งกันบนรถเลยค่า (จริงๆ คือมีอิชั้นบ้าหอบมาอยู่คนเดียวนั่นแหละ กรรมการคงสงสารเลยให้ตำแหน่งชุดแต่งกายประจำชาติดีเด่นมา) ฮ่าฮ่า

ที่เล่นกันมาทั้งปี รู้สึก Yongchan ได้นางงามจักรวาลสองครั้งมั้ง (ก็หล่อนอ้วน แถมไม่สวยอีก ได้สองทีก็บุญเท่าไรแล้ว) พอขึ้นป. 5 ชวนคนอื่นเล่น เค้าก็ไม่เล่นด้วย เหมือนกับว่ากระแสฟีเวอร์มันหายไป นางงามจักรวาล(บนรถตู้) ของ Yongchan ก็จึงจบลงด้วยประการละฉะนี้

นึกเมื่อไหร่ก็ขำทุกทีสิน่า...

แล้วเพื่อนๆ ล่ะคะ ตอนเด็กๆ อยากเป็นอะไร?

(ป.ล. พี่กระเจี๊ยบ ขอให้เรื่องนี้ตอบแถ่กความลับของพี่นะคะ... :D)