แหะๆ คุณคะ ขอต่ออีกซักตอนละกันนะ ไอ้ความฝัน(และวีรกรรม)ในวัยเด็กของYongchan

คือ หลังจากเขียนเอ็นทรี่ที่แล้วเสร็จ ก็บังเอิญนึกขึ้นได้ว่า เอ๊ะ... มันยังไม่จบแค่นี้นี่นา.. อะไรๆ ที่อิชั้นเคยทำเกี่ยวกับนางงามเนี่ย ยังมีมากกว่านี้อีก โฮะๆๆๆ

*******************************

พอจบป.6 จากโรงเรียนเดิมแล้ว Yongchanก็มาเรียนมัธยมที่โรงเรียนสตรีข้างอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ชีวิตก็เป็นปรกติสุขดี แม้ความรักที่มีต่อพี่ปุ๋ย ก็เริ่มถ่ายเทไปให้พวกนักร้องดาราบ้าง แต่ก็ไม่เคยลืมพี่ปุ๋ย

ตอนขึ้นม.3 Yongchanซึ่งเลือกวิชาเลือกเป็นภาษาอังกฤษ ได้มาอยู่ห้อง ม. 3.8  

โฉมหน้าสาวๆ ห้อง 3.8

ทุกปีทุกภาควิชาจะจัดกิจกรรมของตัวเอง เช่นว่า หมวดภาษาอังกฤษก็มีวันภาษาอังกฤษ ปรกติอาจารย์จะให้เราจัดบอร์ด... อิชั้นว่ามันน่าเบื่อมั่กๆ  วันนึงในคาบว่าง Yongchan ก็หันไปชวนเพื่อนที่นั่งละแวกเดียวกันว่าทำละครประกวดนางงามในงานวันภาษาอังกฤษกันไหมเธอ?

อิทธิพลความดังของป๊อบ อารียา ชุมสาย นางสาวไทยปีนั้น คงทำให้เพื่อนสนใจ พอเพื่อนถามว่าจะทำอย่างไร Yongchanก็แจกแจงให้เสร็จ

“เราก็ต้องทำพาเหรดเปิดตัว ให้ทุกคนแนะนำตัวเอง” เพื่อนๆ พยักหน้าเข้าใจ

“เสร็จแล้วก็ให้พิธีกรประกาศรายชื่อผู้เข้ารอบ 5 คนสุดท้าย แล้วก็ตอบคำถาม หลังจากนั้นก็ต้องมีเต้นหนึ่งเพลง ในระหว่างที่กรรมการรวบรวมคะแนน” เพื่อนๆ ยังพยักหน้าอยู่

“หลังจากนั้น นางงามคนเก่าก็ออกมาอำลาตำแหน่ง แล้วก็ประกาศผล”  ฮ่าฮ่า... บอกแล้วว่าชั้นนะเจ้าแม่ตัวจริง ขั้นตอนการประกวดน่ะ ชั้นรู้หมด

ไม่อยากบอกเล้ย ว่าใจจริงน่ะ อยากเล่นเป็นนางงามด้วย แต่ว่าเนื่องด้วย หนึ่ง น้ำหนักตัวเนี่ย จะประกวดธิดาช้างได้อยู่แล้ว (หย่อนไปไม่ถึงสิบโล) กับสอง ตัวเองเป็นคนริเริ่มไอเดีย ก็อยากทำให้มันเป็นอย่างที่อยากให้เป็น Yongchanเลยเสนอตัวว่าขอเป็นพิธีกร ผู้ต้องรับบทหนัก เพราะต้องจำทั้งพูดเปิด จำบทสัมภาษณ์ของนางงามทุกคน เพื่อนๆ ก็เห็นด้วยไม่ว่าอะไร ก็คุณมึงลองไม่ทำสิ... หุหุหุ

“แล้วเราจะตัดสินกันจริงๆ หรือว่าจะเตรียมไว้ก่อน” เพื่อนอีกคนถาม
Yongchanน่ะตอนนั้นคืออยากทำให้เหมือนจริงที่สุด ไม่ต้องเตรียมใดๆ ทั้งสิ้น แต่เพื่อนบอกว่า ไม่ได้หรอก เพราะต้องสัมภาษณ์เป็นภาษาอังกฤษด้วย ถ้าไม่เตรียม ก็อาจพินาจได้ เราก็เลยตัดสินใจกันว่าให้เป็นแบบอาสาสมัคร ใครอยากเข้ารอบให้ลงชื่อ... แล้วเราก็มาเตรียมบทสัมภาษณ์กัน

ระหว่างที่ล่าลายชื่อว่าใครจะมาร่วมสังฆกรรมกับเราด้วย เพื่อนสองสามคนก็เริ่มหัดแนะนำตัวแบบนางงาม เรียกเสียงฮา ได้เป็นระยะๆ

ยัยอ้น เพื่อนคนที่นั่งหลัง Yongchanบอกว่าหล่อนขอจองเป็นนางงามจากเปอร์โตริโก้ เธอบอกให้ช่วยเธอคิดชื่อหน่อย ชื่อจริงเธอชื่อฐิติกัญญา Yongchanเลยบอกว่าชื่อ ธีธี่ละกัน พอเธอได้ชื่อปุ๊บ เธอก็ลุกขึ้นยืน เอามือไพล่หลัง แล้วตะโกน

"Hola, My name is Thiti Marino Mathews.
I come from San Juan, Puerto Ricooooooo"

คุณเอ๊ย... เพื่อนกรี๊ดๆๆๆ กันทั้งห้อง ทุกคนลงมติเป็นเอกฉันท์ บอกให้อีนี่แหละชนะ (ไม่รู้ไปเอานามสกุลมาจากไหน สงสัยต้องเป็นสุดหล่อ idol ของเธอในตอนนั้น)

ส่วนเรื่องเต้นนั้น “ฟ้า” มิสลาว อาสาเป็นคนคิดให้ เธอบอกว่าจะหาเพลง และคิดท่ามาให้เสร็จ นอกจากนั้น เรื่องเสียงต่างๆ เราก็ไปจัดการที่บ้านของเธอ

เรื่อง costume เราไปเดินตรอกข้าวสาร ซื้อเสื้อยืดมา 16 ตัว (เราได้ผู้เสียสละทั้งสิ้น 16 คน) ลายเดียวกันให้ทุกคนใส่ ส่วนมงกุฎและสายสะพายนั้นเราก็ซื้อกระดาษมานั่งทำกันเอง ไม่มีใครออกตังค์ให้ และงานนี้ไม่มีคะแนนเพิ่ม เพราะอาจารย์ไม่ได้สั่ง เรียกได้ว่า ทำแบบเอามันส์กันจริงๆ

เราซ้อมกัน 2-3 รอบ ก่อนถึงวันจริง Yongchanรู้สึกว่าทุกอย่างโอเค ทั้งซาวด์ ทั้งการจัดขบวน อุปกรณ์ ฯลฯ  เพื่อนๆ ในห้องที่ไม่ได้เป็นนางงามก็ใจดี บอกว่าจะไปเป็นหน้าม้าให้พวกเราด้วย

*******************************

พอถึงวันจริง การประกวดของเราเริ่มเป็นชุดแรกๆ คนดูน้อยมาก แต่ด้วยสปริต สู้เว้ย...

พอเพลงดังขึ้น ทุกคนก็เข้าประจำที่ ละครก็เริ่มดำเนินไป หน้าม้าของพวกเราทำหน้าที่ได้อย่างสุดยอด (ขอชมจากใจจริง) เสียงกรี๊ดของพวกเธอ คงเรียกให้เด็กคนอื่นๆ วิ่งเข้ามาดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น ไม่นานนัก หอประชุมซึ่งมีคนไม่ถึงครึ่งก็เต็ม

แต่ระหว่างที่แนะนำตัวกันอยู่นั้น สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
.
คนดูไม่กรี๊ด“อ้น” (ว่าที่)ผู้ชนะของเรา 
แต่กลับเป็น “ฟ้า มิสลาว”
ที่เรียกเสียงกรี๊ดถล่มทลาย ชนิดที่ทุกคนตกใจ 
.
เราสันนิษฐานกันภายหลังว่า เพราะว่าเธอเป็นคนเดียวที่พูดแล้วคนดูเข้าใจ (เพราะเธอเว่าลาว) ก็แหม... เด็กมัธยมเนาะ... จะให้เข้าใจภาษาอังกฤษอะไรกันมากมาย...อิอิ

เอาล่ะสิ.. ถ้าให้อ้นชนะ คงขัดใจคนดูน่าดู... ระหว่างที่Yongchanกำลังตัดสินใจว่าจะเอาไงดี นารี มิสอิตาลี ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กัน ก็บอกว่า ให้ฟ้าเข้ารอบเหอะ คนดูชอบฟ้ามาก ... โอ... เธอช่างมีน้ำใจประเสริฐ ยอมสละตำแหน่งของตัวเองให้เพื่อน ฮ่าฮ่าฮ่า

มิสลาวผู้ไม่เคยรู้ตัวมาก่อน จึงได้เข้ารอบห้าคนสุดท้ายไปอย่างงงๆ
เรียกเสียงเฮ จากคนดูลั่นหอประชุม

ขอบอกว่าฟ้าน่าสงสารมากๆๆๆ เพราะเธอคือคนเดียวที่ไม่ได้เตรียมบทพูด ตอนสัมภาษณ์ Yongchan ถามอะไรเธอตอบเยสหมด Yongchanว่า โอย... เห็นจะไม่ได้การแน่... Yongchanเลยบอก เอ้า เอางี้ละกันเด้อสู อยากบอกอะไรกับผู้ชมบ้าง ว่าไปโลด...

ฟ้า ผู้มีพี่เลี้ยงมาจากอีสาน จึงใส่ภาษาลาวล็อตใหญ่ บอกท่านผู้ชมว่าเธอตื่นเต้นมาก และขอให้ทุกคนเป็นกำลังใจให้เธอด้วย... โอ้โห... เสียงกรี๊ดดังสนั่น ลั่นหอประชุม ตอนนั้นYongchanรู้แล้วว่า ใครคือเจ้าของมงกุฎตัวจริงในค่ำคืนนี้

แต่แล้ว ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรก... โอ้ก้อด

ระหว่างที่เพื่อนๆ เต้นคั่นรายการ เพื่อนที่คุมคิวก็วิ่งมาบอกว่า อาจารย์ภาษาอังกฤษยังไม่มาเลย คิวต่อไปอาจารย์ต้องขึ้นมาอำลาตำแหน่งด้วยนะ เสร็จกัน... ทำไงดีล่ะเนี่ย!?

พลันสายตาก็เหลือบไปเห็น “อ.ยอดขวัญ” อาจารย์วิชาสังคมผู้เป็นที่รักยิ่งของพวกเรานั่งดูการแสดงอยู่  อันว่าอ.ยอดขวัญนี่ เป็นที่รู้จักของเด็กทั้งโรงเรียน Yongchan ไม่มีเวลาให้คิดมาก รีบวิ่งเข้าไปบอกอาจารย์ว่า “อาจารย์คะ อาจารย์ช่วยมาเป็นอดีตนางงามให้พวกหนูได้ไหมคะ” พร้อมบอกสาเหตุถึงความฉุกละหุกนี้อย่างด่วนจี๋ อาจารย์ทำหน้าตกใจมาก แต่ก็ถามว่า “แล้วครูต้องทำอะไรบ้างลูก” Yongchan บอกว่าอาจารย์แค่เดินยิ้มแล้วโบกมืออย่างเดียวค่ะ

พอเพลงเต้นจบลง เสียงผู้บรรยาย (ที่อัดไว้) ก็ขึ้นมา “ขอได้โปรดปรบมือต้อนรับ อดีตนางงามจักรวาลของเรา ครับ” เสียงดนตรีบรรเลงดังขึ้น พร้อมกับอาจารย์ยอดขวัญที่ตอนนี้กลายร่างเป็นนางงามจักรวาล พร้อมด้วยมงกุฏและสายสะพาย

เสียงกรี๊ดที่มีให้มิสลาวว่าดังแล้ว เทียบไม่ได้กับที่คนดูกรี๊ดให้อาจารย์ เสียงดังสนั่นลั่นหอประชุม พวกนางงามบนเวทีก็กรี๊ด เพราะไม่มีใครรู้ว่าอาจารย์ยอดขวัญจะมาเป็นแขกรับเชิญพิเศษเซอร์ไพรส์ทุกๆ คน

อาจารย์คงจะเขินไม่น้อย... (พวกเธอเอาชั้นมาทำอะไรเนี่ย) แต่สปิริตนางงามของอาจารย์ก็ไม่เป็นรองใคร อาจารย์ก็เดินโบกมือ ไปรอบๆ เวที เสียงกรี๊ดยังคงดังกระหน่ำ

แล้วก็มาถึงตอนประกาศผล ซึ่งก็ไม่ผิดคาด เพราะพอYongchanประกาศว่าตำแหน่งนางงามจักรวาลปีล่าสุดได้แก่ Miss Laos คนดูก็กรี๊ดๆๆๆ ภาพของนางงามรุ่นเก่าสวมกอดกับนางงามคนใหม่ ยังเป็นที่ประทับใจของทุกคนมิรู้ลืม ฮ่าฮ่าฮ่า

ภาพถ่ายหลักฐานว่าตอนม.3 Yongchan เคยบ้าขนาดไหน...
และมีเพื่อนบ้าตามเราด้วยอีกหลายชีวิต คริ คริ

พอพวกเราลงจากเวที โอ๊ย..คุณเอ๊ย... ความรู้สึกราวกับว่าได้เหรียญทองโอลิมปิก ทำอะไรที่ไม่หวังผลแล้วมีคนชื่นชมเนี่ย ความรู้สึกดีอย่าบอกใคร อิอิ

ระหว่างที่มะรุมมะตุ้มเม้าท์แตกกันว่า มิสลาวของเราฮ้อทแค่ไหน และชีตกใจกี่มากน้อยที่ได้ตำแหน่ง อาจารย์หัวหน้าภาคภาษาอังกฤษ ก็เดินเข้ามาหาYongchan แล้วบอกว่า “นักเรียน...ทำได้ดีมากเลย ครูยืนดูอยู่ข้างหลัง ทุกคนพูดภาษาอังกฤษดีมาก การแสดงก็ดีมาก เยี่ยมมากๆ”คุณเอ๊ย... หน้าบานจนไม่รู้จะหุบยังไงเลย 

นี่แหละค่ะ วีรกรรมของYongchan... :)

ใครอ่านมาถึงบรรทัดนี้ ขอให้สวยวันสวยคืนค่า :D

***********************

ป.ล. ถึงเพื่อนๆ ชาว 3.8 ทุกคน คิดถึงมากจ้ะ จุ๊บ จุ๊บ ^_^