มันเป็นเรื่องของหนูเองค่ะ

ตอนนี้หนูเรียนชั้น 10 แล้วค่ะ เป็นชั้นสุดท้ายของภาษาเยอรมันชั้นกลาง คนเรียนจบชั้นนี้ส่วนมากเขาจะไปสอบเอาใบประกาศระดับกลางกันค่ะ เรียกย่อๆ ว่า ZMP ส่วนชื่อเต็มอย่าไปรู้มันเลยค่ะ ยาวประมาณสามสิบกว่าพยางค์ได้ (หนูเว่อร์น่ะค่ะ)

ใบประกาศนี้ไม่ธรรมดานะคะ เป็นมาตรฐานเดียวกันทั่วโลก ถ้าสอบผ่านละก็ เอาใบนี้ไปโชว์ได้ทั่วเลยล่ะ... ค่าสอบก็เจ็ดพันกว่าบาทเอง..หุหุ...

ตอนนี้ในชั้นเรียนก็เลยมีการเตรียมตัวสอบค่ะ คุณครูมีแบบทดสอบมาให้ลองทำ ทั้งฟัง พูด อ่าน เขียน นัยว่า จะได้รู้ว่าเราอยู่ตรงไหนแล้ว หนูไม่ได้คิดจะไปสอบอะไรกับเขานะคะ แต่ครูเขามีให้ทำ หนูก็ทำค่ะ

เรื่องมันมีอยู่ว่า

เมื่อวันก่อนเราทำแบบทดสอบ "ฟัง" ซึ่งเป็นจุดอ่อนที่สุดของหนูค่ะ ถึงจะฟังรู้มั่ง ไม่รู้มั่ง หนูก็มั่วอย่างสุดความสามารถค่ะ

ปรากฏว่า...

เฉลยออกมาแล้วถูก 3 ข้อจาก 10 

ความสามารถระดับนี้ แปลว่า "ห่วย" แบบไม่ต้องสงสัย 

แล้วเกณฑ์ของ ZMP นี้ไม่ใช่ว่าทำพาร์ทนี้ไม่ดี จะไปเอาคะแนนพาร์ทอื่นมาถัวเฉลี่ยนะคะ... ไม่ด้าย... หนูต้องได้ทุกพาร์ทอย่างน้อย 60% ถึงจะผ่านค่ะ ถ้าอันใดอันหนึ่งไม่ถึงก็ "ตก" ค่ะ ไม่ต้องทำต่อแล้ว

หนูได้น้อยที่สุดในห้องค่ะ ความรู้สึกคือทั้งอาย ทั้งหดหู่ ทำไมหนูโง่อย่างนี้ อยู่มาเป็นปีแล้ว ทำไม่ได้... ถูกแค่สามข้อ มันน้อยจริงๆ นะคะ...

ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจถาโถมเข้ามาแบบไม่ยั้ง ฟ้าสว่างยังดูมืดไปในทันใด น้ำตาเอ่อล้นออกมาเต็มเบ้า วูบหนึ่งคิดว่า ไม่มาเรียนแล้วดีกว่า เรียนไปก็แค่นั้น จะเรียนไปหาอะไรกันนักหนา...

เซ็งเป็ดไปตลอดทั้งบ่าย เซ็งๆๆๆๆๆ

กินข้าวไม่อร่อย อะไรก็ดูขัดหูขัดตาไปหมด...

แล้วพอพลบค่ำ ก็นึกขึ้นได้...

.

เอ๊ะ... ทำไม่ได้ก็เป็นเรื่องธรรมดานี่หว่า!?
ก็เพราะทำไม่ได้ไง ถึงต้องมาเรียน
ถ้าทำได้แล้ว จะเสียตังค์มาเรียนหาพระแสงของ้าวอะไร!?

.

ป๊าดสิโถ่ จิตตกอยู่ได้ตั้งนาน คิดได้อย่างนี้ตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องเสียเวลาไปทั้งวัน

.

...แต่พระเจ้าก็ไม่ได้ทดสอบจิตใจหนูแค่ครั้งเดียว

เมื่อวานนี้ ทำแบบทดสอบแบบเขียน... ก็ได้ 3 จาก 10 อีกแล้ว >_<

คราวนี้น้ำตาไม่เล็ด ได้แต่ถอนหายใจหนึ่งเฮือกใหญ่ แล้วก็หัวเราะ หึ หึ 

.

บางทีนี่อาจจะเป็นเมสเสจมาจากพระเจ้าว่า

"อย่าดันทุรังเลยหนู...เลิกเรียนดีกว่า" ;D

.