มีคนแซวว่า...อะไรกัน เยอรมนีแพ้แล้วไม่อัพบล็อกเลยนะ... เลยต้องมาอัพบล็อกเป็นการยืนยันว่ายังอยู่สุขสบายดี... ทีมแพ้คนไม่แพ้เฟ้ย (ฮ่าฮ่าฮ่า)

แต่มันปวดใจจริงๆ เลยค่ะคุณ โดยเฉพาะคืนที่แพ้... ขอบอกว่าล้มตัวลงนอนด้วยใจที่ระบมจริงๆ ปวดใจราวกับโดนหักอก ไม่โกรธสเปนนะคะ เพราะเขาควรเป็นผู้ชนะ แต่ก็เสียใจที่ทีมรักแพ้

จริงๆ คิดอีกที เยอรมนีมาได้ไกลขนาดนี้ก็ควรต้องดีใจแล้ว จริงๆ ไม่น่าจะผ่านตุรกีด้วยซ้ำ คิดดูว่า ถ้าตุรกีไม่เจ็บ ไม่เหลืองครึ่งค่อนทีมขนาดนั้น เยอรมนีคงจอดแค่รอบรอง

อย่างไรก็ดี ... ความปวดใจยังมิทันหาย... คนชาติสเปนก็มาหยิบยื่นความปวดใจให้อีกแล้ว

เขาชื่อราฟาเอล นาดาล

จะให้ว่ายังไงล่ะ นาดาลเขาก็เหมาะกับเป็นผู้ชนะจริงๆ เพราะเล่นดีกว่า แต่ฉันก็ชื่นชมเฮียเฟ็ดเหลือเกินที่สู้ขาดใจ เป็นเราถ้าโดนนำสอง-ศูนย์ ก็คงถอดใจ ยอมแพ้ไปแล้ว แต่เฟ็ดไม่เป็นอย่างนั้น

ในขณะเดียวกัน นาดาลก็ไม่เสียสมาธิ ตามเก็บทุกลูกอย่างสม่ำเสมอ

ฉันว่าเกมเมื่อคืนนี้ ถ้าไม่ใช่สองคนนี้ คงจบไปนานแล้ว และเห็นด้วยว่าเป็นหนึ่งในเกมสุดยอดของทศวรรษนี้จริงๆ

ปวดใจที่คนชนะไม่ใช่เฮียเฟ็ดน่ะ...โฮๆๆๆ

สัญญาว่าหมดจากเรื่องนี้จะหยุดเขียนเรื่องกีฬาละ (เอิ๊กๆๆ)

ไม่รักคนสเปนแล้ว... โทษฐานหักอกฉันสองทีติดกัน >_<

ป.ล.ขอบคุณภาพสวยๆ จากเอเอฟพีและดีพีเอค่ะ

ป.ป.ล. ถึงเมืองไทยแล้วนะคะ อากาศร้อนกำลังดีเชียวค่ะ อิอิ